به گزارش انتخاب در این ایمیل گفته شده که بیژن زنگنه نيازمند دو هزار و ۳۰۰ يورو پول است و از دريافت كنندگان ايميل خواسته شده به حسابي كه اعلام شده پول را واريز كنند تا به محض حضور وي در ايران تسويه شود.

اما انتخاب در پایان نوشته که خبرنگار اعتماد در این خصوص از شخص بيژن زنگنه پیگیری می‌کند و آقای زنگنه به وی می‌گوید که ایمیل وی هک شده و این درخواست از طرف او نبوده است!

خبرگزاری ایلنا که اخبار مربوط به کارگران ایران را به طور ویژه پوشش می‌دهد، دیروز چهارشنبه ۱۲ بهمن، نوشت که «مصطفی علیزاده، کارگر قسمت رنگ گروه بهمن (مزدا) بعد از ظهر امروز در محوطه کارخانه دست به خودکشی زد و جان باخت.»

خبرگزاری ایلنا این خبر را از طریق یکی از کارگران این کارخانه که با خبرنگار ایلنا تماس گرفته، مطلع شده بود.

بر این اساس، علت خودکشی مصطفی علیزاده «قرارداشتن نام او به همراه تعداد دیگری از کارگران در لیست اخراج پایان سال» بوده است.

انتشار این خبر با بازتاب گسترده آن در رسانه‌های فارسی زبان مواجه شد، اما پس از چندی، خبرگزاری ایلنا خبر خودکشی این کارگر ایرانی را از روی خروجی خود حذف کرد.

در حالی که اطلاعات بیشتری در زمینه خودکشی این کارگر ایرانی منتشر نشده بود، حذف این خبر، بر ابهام آن می‌افزاید.

بر اساس آمارهای اعلام شده، در سال ۲۰۱۱ بیش از چهل و شش هزار کارگر ایرانی از کار اخراج شده‌اند.

ترس مقامات جمهوری اسلامی از انتشار خبر خودکشی این کارگر در حالی است که انقلاب‌‌های اخیر کشورهای عربی با خودکشی یک دستفروش آغاز شد. 

در تصاویر خبرگزاری مهر دیده می‌شود که دو سرباز در حالی که ماکتی دو بعدی از تصویر آیت الله خمینی را در دست دارند از پله‌های هواپیما پائین می‌آیند و گروهی نظامی هم ادای احترام می‌کنند. در ادامه این ماکت درون یک اتومبیل «بلیزر» گذاشته شده و از فرودگاه خارج می‌شود. از نکات جالب این تصاویر جایگزینی هواپیمای ایر فرانس با هواپیمای «هما» و همچنین پلاک لیزری اتومبیل بلیزر حامل ماکت است.

امروز علاوه بر این گزارش، مهر گزارش تصویری دیگری را نیز منتشر کرده است که در آن ورود آیت الله خمینی به مدرسه رفاه گرامی داشته شده است. در این مراسم هم ماکتی از وی بر روی تشکچه‌ای سفید قرار گرفته و حضار دور تا دور سالن نشسته‌اند. از جمله حاضران می‌توان به حاجی بابایی وزیر آموزش و پروش اشاره کرد.

این تصاویر برای دقایقی از روی وب سایت مهر حذف شد اما مجددا قابل دسترسی گردید. اینجا و اینجا هم می توان تعدادی از این تصاویر را دید.

پس از انتشار این تصاویر واکنش‌ها در فضای مجازی جالب توجه بوده است. بسیاری با اشتراک گذاری این لینک‌ها و این تصاویر به آن پرداخته‌اند، که اکثرا نگاهی طنز آمیز به آن داشته‌اند. از جمله کاربری نوشته است: «دوستان همه آمادگی ابتلا به بیماری اسکیزوفرنی رو دارن، همچین جدی به خورزو خان احترام نظامی گذاشتن که آدم به شک می‌افته شاید اون‌ها یه چیزی می‌بینن که ما نمی‌بینیم.» کاربر دیگری گفته است: «امام آمد؛ امام مقوایی و بدون پا آمد؛ جمیعاً صلوات!» یا کاربری آورده است: «بوی گلِ سوسن و امامِ پلاستیکی آمد / رهبر محبوب خلق اینبار دو بُعدی آمد.» صفحه فیس بوکی پر مخاطب «مملکته داریم» هم نوشته است: «برکینگ نیوز: سخنرانی ماکت امام خمینی (ره) در بهشت زهرا.»

همچنین برخی دیگر از مخاطبان برداشت‌هایی متفاوت از موضوع داشته‌اند. گروهی برگزاری این مراسم را نشانه‌ای از پوچی ساختار فعلی جمهوری اسلامی دانسته‌اند و برخی دیگر نیز با برشمردن کسانی که در ۱۲ بهمن سال ۵۷ همراه با آیت الله خمینی به ایران آمدند، سرنوشت متفاوت این افراد را بررسی کرده‌اند. افرادی که اکثرا در حال حاضر یا اعدام شده‌اند و یا درگذشته‌اند و یا جایی در مناصب فعلی جمهوری اسلامی ندارند. افرادی مانند بنی‌صدر، قطب‌زاده، ابراهیم یزدی، احمد خمینی و سازگارا.

در حال حاضر هنوز این بازتاب‌ها و اظهار نظر‌ها در فضای مجازی ادامه دارد. سوژه‌ای برای مخاطبان آن لاین که علاوه بر طنز آمیز بودن، قابل تحلیل جامعه‌شناسی نیز هست.

 هر بار خبری از سعید ملک پور می‌شنوم، دلم میلرزد، می‌ترسم خبر آمده باشد که او هم اعدام شد. دچار حالت تهوع  می‌شوم از اینکه چطور زندگی انسان‌ها یک شبه و دقیقا یک شبه زیر و زبر می‌شود. به همسر سعید فکر می‌کنم که چه می‌کشد و چه حالی خواهد داشت اگر خبر اعدام را بشنود. هیچ وقت رفتار خودمان و به خصوص حقوق بشری‌ها را نفهمیدم. برای فهمیدن خودمان، ذهنم عادت دارد که رفتارمان را دنبال کند، بالا و پایین‌ها را، و بعد الگویی بسازد. اما نمی‌دانم که چرا در همچین زمینه‌هایی، رفتارما چنان شکست ساختاری دارد که قابل درک نیست برای من!

نمی‌فهمم که کسانی که بر اعمال‌شان آگاه بودند و می‌دانستند در چه راهی قدم می‌گذارند و الان در زندان هستند، احتیاج به اطلاع‌رسانی فوری وکمک دارند یا بچه‌هایی که ناخواسته و با یک جوی وارد گودی شدند و زندان رفتند و بلکه پای چوبه دار، یا آدم‌هایی که حتی اگر جرمی هم مرتکب شده باشند، مجازاتشان با جرمشان هم‌خوانی ندارد؟! اصلا مگر نمی‌گوییم و مدعی نیستیم که اعدام غیر انسانی است؟ پس چه فرقی می‌کند که چه کسی و با چه جرمی؟ نمی‌دانم چرا برای نشان دادن رگ حقوق بشری مان باید فقط از آدم معروف‌ها حمایت کنیم و یا کسانی که به نظر ما کاری نکرده‌اند که با حمایت از آنها خدایی نکرده آبروی ما برود.

داشتم در بالاترین وول می‌خوردم، کنار خبر تایید حکم اعدام سعید ملک‌پور، خبرهایی بود مثل لخت شدن یک مرد و زن دیگر. حالا یکی یک کاری کرد، همه حواس‌ها هم به جای دلار و زندانیان سیاسی رفت سراغ آن حرکت، بحث هم شد از دید حقوق فردی و اجتماعی و تاثیراتش، خیلی هم خوب! لخت شدن بقیه را الان کجای دلم بگذارم؟ گیرم این حرکت اصلا، تابو شکنی است و خوب است و انقلابی، و باید حمایتش کرد. آیا جان یک انسان از این تابوشکنی و لخت شدن ما در کشورهای آزاد و نه در ایران(!)، کم ارزش‌تر است؟

 سکوت‌مان در برابر اعدام قریب الوقوع سعید ملک پور را کجای دلم بگذارم؟

یکی به من بگوید، من اگر لخت شوم، سعید ملک‌پور از چوبه دار دور خواهد شد؟ 

-------------

مطالب بلاگستان و کلیه مطالب رسیده از اعضا، معرف دیدگاه شخصی نویسندگان است نه سایت خودنویس.

‎
مردم کشور من، مردمانی صلح جو هستند
‎    اصغر فرهادی

......

پس از دریافت جایزه‌ی بهترین فیلمِ غیر انگلیسی زبان توسط اصغر فرهادی و درست زمانی که سکه‌ی یک میلیونی و دلار دوهزار تومانی بازار ایران را ملتهب و پریشان کرده بود؛ «جدایی»، از طرف آکادمی اسکار در دو رشته‌ی «بهترین فیلمنامه‌ی غیر اقتباسی» و «بهترین فیلم»  کاندید دریافت معتبر ترین جایزه‌ی سینمایی جهان شد.

‎
این خبر به اندازه‌ای بزرگ و دلچسب بود که بارها و بارها در شبکه های اجتماعی و در میان فارسی زبانان به اشتراک گذاشته شد و ذهنِ مخاطبِ ایرانی - که سال‌ها زخم خورده‌ی عقب ماندگی و تحمیل هویت ارزشی دستگاهِ حاکم بر امورات فرهنگی کشور بود - را درگیر خود کرد.

‎
این موضوع که همه چیز در ایران سیاسی است؛ چه قبول کنیم چه نه، واقعیتی است انکار ناپذیر. در این کشور پیش پا افتاده‌ترین موضوعات هم به سرعت سر زبان‌ها می‌افتد و «سیاسی» تعبیرمی‌شود! از صحبت کوچکی از عادل فردوسی‌پور در مورد فوتبال گرفته تا گران شدنِ نان سنگک. پس باید پذیرفت که خوشحالی مردم از این اتفاقِ کاملاً سینمایی، نشأت گرفته از تمایلاتِ اکثراً سرکوب شده‌ی سیاسی - اجتماعی‌شان است. مردمی که فضا را بسته می‌بینند؛ موفقیت «سینما»یی را که متولیان فرهنگی کشور، تمام قد روبرویش ایستاده‌اند و تا حد تعطیل کردن «خانه»اش  پیش رفته‌اند بهترین خبر خوش برای آنهاست!

‎
به بیانی دیگر در جوامعی با حکومتهای توتالیتر که فضای سیاسی در آنها بشدت کنترل شده و عموماً یکدست است، مردم به مرور یاد می‌گیرند که اعتراض و مطالبات‌شان را در قالب «هنر» پیگیری کنند.

‎
اگر بپذیریم که جامعه در هر صورت و با وجود تمام محدودیت‌ها راه خود را باز می‌کند و بسمت اهدافش پیش می‌رود، زمانی فرا می‌رسد که بازخوردهایِ منفیِ این مطالبات بشدت هزینه بردارمی‌شود و هزینه دادنِ زیاد رخوتی فراگیر را در عموم مردم در پی خواهد داشت و درست در همین نقطه است که مسوولیت نخبگان چشمگیر می‌شود. ذهنِ نخبه که برایندِ اذهان عمومی و مستورِ جامعه است دست به کارمی‌شود و کاری می‌کند کارستان!

‎
به جرات می‌توان گفت اکثریت مردمی که از این خبر - کاندیداتوری فیلم جدایی در اسکار - خوشحال شدند، نه از سینما سر در می‌آورند و نه از شخصیت پردازی‌های بکرِ فرهادی! البته این زیاد هم بد نیست چون شاید اتفاقاتی از این دست باعث شود مخاطب عام جذب سینمایی شود که تابحال خاص شمرده می‌شده، دست کم در این چند سال. سینمایی که با وجود تمام محدودیت‌ها؛ آنقدر فیلم خوب ساخت و بر استقلالش تاکید کرد که تاوان آن را با تعطیل شدن خانه‌اش داد، «خانه سینما»‫.

‬
‎
این که جایزه‌ی اسکار چقدر سیاسی است و این موضوع که آیا فیلنامه‌ی خوب اصغر فرهادی قابلیت تنه زدن به بزرگی چون «وودی آلن» را دارد یا نه در این مقال نمی‌گنجد! در روزهای آینده، «فرهادی» از سینمایی دفاع می‌کند که چشم و چراغ  مدیرانش، با لقب فاحشه‌خانه از آن یاد می‌برد. نبرد بین سینمای باصطلاح ارزشی با سینمایی با معیارهای جهان‌شمول، سال‌هاست آغاز شده. باید منتظر ماند و دید...

-------------

مطالب بلاگستان و کلیه مطالب رسیده از اعضا، معرف دیدگاه شخصی نویسندگان است نه سایت خودنویس.

مشرق در این خصوص نوشته است: «در زمانی که کادر پرواز یک هواپیمای ایرانی مشغول انجام وظایف شان بودند فیلم غیر اخلاقی از هر دو ال سی دی هواپیما پخش شده و مسافرین با چشمانی حیرت زده به مدت یک دقیقه صحنه‌های نامناسب پخش شده از این تلویزیون‌ها را تماشا کرده‌اند.»

این وب‌سایت محافظه‌کار در خصوص دلیل این مساله افزوده است:‌ «این شرکت هواپیمایی اقدام به تعویض تلویزیون‌های داخل کابین‌های کلیه هواپیماهای این شرکت کرده است و همین موضوع باعث شد مجهز بودن این تلویزیون‌های جدید به بلوتوث و بی‌توجهی کادر به روشن بودن این سرویس، موجب سوء استفاده یکی از مسافرین شود.»

مشرق نوشته است که پرونده رخداد مذکور در حال بررسی است و «متخلف اصلی نیز شرکت هواپیمایی» بوده است.

گفتنی است این موضوع برای چندمین بار است که در جمهوری اسلامی رخ می‌دهد. چندی قبل مسوول صوتی تصویری سالن یک مسجد در شمال غرب تهران، هنگام برگزاری مراسم ختم یک خانم مسن، حدود ده دقیقه از فیلمی «غیراخلاقی» را روی پرده سالن به نمایش درآورد و در حادثه‌ای مشابه دیگری نیز چنین اتفاقاتی در یک قطار و همینطور بیلبوردی در یکی از میادین کرج رخ داده بود.

 قبلا هیچ نداشتیم و حال همان هیچمان هم ارزش ندارد.این حکایت مردمی است که درتمام عمربه سختی کار کرده‌اند و درپایان چیزی ندارند. حداقل دلشان خوش بود قوت لایموتی برای خوردن هست اما مدتی است نگرانند همین قوت لایموت هم پیدا نشود.

مردم ایران سالیانی است میانه ای با ثبات ندارند شاید به این دلیل که برخی مسوولینشان ثبات را امری کسالت آور می‌دانند و اگر دائما درتنش نباشند حوصله شان سرمی‌رود.دراین  تنش‌ها داستان دیگری هم هست که فراموش می‌شود داستان میلیون‌ها ایرانی که هرروز سرکار می‌روند یا به دنبال کارمی گردند و ازآینده  می‌ترسند.

مردمی که با کم و زیاد  ساخته اند به امید روزهای بهتری که انتظارش را می‌کشند اما این روزها نیاز دارند کسی مواظبشان باشد و به آنان اطمینان دهد سرنوشت تلخی درانتظار آنها و خانواده‌شان نیست.

سال‌هایی بود که مردم ازتصور قحطی عبور کرده بودند و خاطرات آن را به فراموشی می‌سپردند. چند روز پیش اما مردم تهران به چشم خود ترس از قحطی را دیدند و خبر رسید مردم تهران به فروشگاه‌ها ریخته اند و برای آینده خود اذوقه  انبار می‌کنند.

عده ای اما انبار کردن را بی فایده دانستند و گفتند مگر چقدر می‌توان انبار کرد اگر بنا است ازگرسنگی بمیریم بهتر که همان اول بمیریم و  سختی نکشیم. عده‌ای هم نان روزشان را بدهکار بودند برای انبار کردن فردا چیزی نداشتند.

درغرب تهران هم به مانند غرب جهان گویا زندگی بهتری درجریان است اما ترس از قحطی غرب و شرق نمی‌شناسد و اولین خبرها از غرب رسید و فروشگاه‌های لوکس غرب زودتر از همه ترس ازقحطی را تجربه کرد. شاید غربیها بیشترماهواره داشتند و اینترنت و زودتر فهمیدند چه خبر است. اگر زمانی هایپراستار نمادی بود از خریداران  نسبتا مرفه و خرید همراه تفریح و گشت و گذار این بار نمادی شد از هجوم مردمی نگران گرسنگی و قحطی.

اولین خبرها از هایپر استار رسید که قفسه‌هایش پر و خالی می‌شوند و انبارهایش هم خالی شده‌اند تا جایی که شامپو و خمیردندان هم نایاب شد. برخی هم درکنار قفسه‌ها ایستاده بودند و اجناس را چیده نشده برمی‌داشتند.

بازارشایعه هم البته داغ بود خصوصا درتاکسی‌ها یکی گفت که فروش هایپراستار دریک شب  ۱میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان بوده است. یکی می‌گفت تنگه را بسته‌اند و آمریکا حمله کرده است و دیگری می‌گفت که کارخودشان است می‌خواهند که پول های مردم را جمع و کمبود بودجه شان را جبران کنند. این جا پیرمردها بازارشان رونق گرفته بود و می‌توانستند شنیده‌های خود از قحطی را بگویند. از این که مردم گوشت سگ می‌خوردند و به جان هم افتاده بودند. دراین میان خاطرات هم طنزآلوده می‌شد و کسی تعریف می‌کرد درجنگ جهانی دوم وقتی وارد رستوران می‌شدی یک قیمت بود و وقتی بیرون می‌آمدی یک قیمت دیگر؛ الان هم وضعیت همین طور می‌شود.

درهمین وقت بود که مردم تهران یاد شهرستان‌های‌شان می‌افتادند و می‌گفتند خوش به حال روستانشینانی که نه دلار زندگی‌شان را تکان می‌دهد و نه سکه، اگر جنگی هم شد گاو و گوسفندی دارند که سیرشان کند.

بعد ازغرب نوبت به شرق وجنوب رسید وفروشگاه های شهروند لبریزشد ازحضور مردم خصوصا از حضور بن به دستها.کارمندان و کارگرانی که بن هایشان را جمع می‌کردند تا یکجا چیزهای بهتری بخرند بن‌ها را ازصندوق بیرون کشیدند و به فروشگاه‌ها ریختند تا هر چه می‌توانند بخرند. می‌شد یاد فیلمی افتاد که یکی از خبرگزاری‌ها چند سال پیش از هجوم به  فروشگاه شهروند حکیمیه داده بود اما این بار به جای جنس‌های قیمتی مردم کیسه های برنج به شانه می‌گرفتند و روغن به دست.

هجوم کنندگان شاید اگر روزی فیلم خرید خود ببینند  تعجب کنند ازاین که یک پودرلباس شویی را هم از یکدیگر می‌ربودند و برای سهمی بیشتر ازجنسی که رایگان نیست و باید پولش را بدهند یکدیگر را لگد می‌کردند.

بعد از شهروند و رفاه نوبت به قدس و فروشگاه های تازه تاسیس چند شعبه ای چون یاس هفت تیر رسید. فروشگاه‌های اتکا گویا وضع بهتری داشتند شاید برای اینکه  مشتریان ثابت‌شان نظامیانی  بودند که  منبع خبرهای‌شان صدا و سیمایی بود که همه چیز دران آرام بود.

از سربالایی هفت تیر سپس مردم سرازیر شدند به سرپائینی بازار، اما بازار یک فرق با فروشگاه‌های زنجیره‌ای داشت و ان اینکه کارکنان فروشگاه‌های زنجیره‌ای نگرانی فروش روزهای بعد نبودند اما بازاریان حساب روزهای بعد را می‌کردند و جنس نمی‌فروختند. چرا که می‌گفتند باید این جنس‌ها را گران‌تر خرید.

اما سرچشمه و مولوی و میدان اعدام  که محمدیه می‌نامندش هم گویا دیگر کشش خریداران را نداشت و سایتی اینگونه تعبیر کرد که  سرچشمه مانند قبرستان خالی از هرگونه جنس و کالا است.

ترس از قحطی محدود به خوردنی‌ها نبود و مردم از قحطی موبایل و کامپیوتر هم ترسیدند و به خیابان جمهوری ریختند. قیمت دلار باعث شده بود مردم بترسند از تلویزیون و یخچال و حتی  موبایل و کامپیوتر خصوصا جنس‌های خارجی گیرشان نیاید. مردمی که برنامه خرید برای آینده داشتند زودتر به بازار جمهوری رفتند  اما اما فروشندگان گفتند که جنس نمی‌فروشند چرا که نمی‌دانند فردا چه خبر خواهد شد.

زنان که اقتصاد خانه به دوششان است البته درخرید فعال تر بودند و آینده نگر تر هم ازنظر برآورد قیمت و هم از نظر ضرورت کالا. خانم‌ها کار خریدشان که تمام شد و ازهول قحطی بیرون امدند یاد مهریه‌های‌شان افتادند و این جوک که مردی به همسرش گفت که برو مهریه است را بگذار اجرا تا پولدار شویم دوباره نق محافل شد.

بند ۷ و ۸ اوین زندانیانی دارد که تنشان  درهفته‌های گذشته صدها بار لرزیده است. چرا که انان مهریه بدهکارند به  سکه ان هم  به نرخ روز. کسان دیگری هم هستند که دادگاه موظفشان کرده مهریه را سرماه ببرند و تحویل دهند. حال و روز انان هم البته بهتر از زندانیان نیست.

جوک اجرا گذاشتن مهریه برای پولدار شدن سبب شد جامعه شناس ایرانی هم از افزایش طلاق بگویند و گرایش مردان به صیغه.

چند روزی گذشت  سکه و دلار به باراز ریخت اما مردم مارگزیده شده  بودند و ترسشان هنوز نریخته  پس باز هم می خرند تا حداقل برای چند ماهی داشته باشند.

ماجرای قیمت دلار هم جوکی شد برای خودش چرا ۱۲۲۶ تومان. این جوک تا ان جا رفت که سردبیر یک روزنامه مطرح اقتصادی درفیس‌بوکش نوشت که گویا نظر بانک مرکزی  روی ۱۴۰۰ تومان بوده و نظر هیات دولت ۱۰۵۰تومان پس میانگین ساده این دو عدد را حساب می کنند و می شود ۱۲۲۵ تومان. اما باز هم این معادله راست نمی‌شود و معلوم نشد  یک تومان ازکجا آمده است.

خلاصه هرجای کار را گرفتند یک جای کار لنگید و تازه مانده تا معلوم شود درهفته‌های گذشته چه برسر مردم امده است. مردمی که  این قحطی نه نتیجه  قانون طبیعت و یا نفرین الهی بلکه نتیجه فرآیند آزمون و خطاهای دردناکی  می دانند که درچند سال گذشته بیشتر شده است.

این کشوری نیست که مردم برای خود و فرزندانشان می‌خواهند اما به جز تحمل گویا چاره دیگری برای خود متصورنیستند. دولت هم البته گویا تنها راه برای اوضاع ویران شده اقتصای درمان را آن می بیند  که به جیب بخشی از مردم  پول بریزد.پولهایی که هرروز از ارزشش کم می‌شود.

یک مقام آموزشی درمانی ایران گفته است که سن خودکشی در این کشور جوان‌تر شده و به میزان سنی ۱۵ تا ۲۴ سال رسیده است.

با این حال وی تعداد دقیق خودکشی ایرانیان را اعلام نکرده است.

به همین دلیل قرار است همایشی با عنوان «خودکشی و رفتارهای مرتبط» اسفندماه در ایران برگزار شود.

رئيس مرکز آموزشی درمانی شهيد بهشتی استان زنجان اظهار داشته که «جنسيت در خودکشی دخيل‌است و اقدام به خودکشی در زنان ودختران شايع‌تر از مردان،اما مرگ ناشی از خودکشی در آقايان بيشتر است.»

به گفته وي عوامل ژنيتکی و تنوع‌طلبی دوران نوجوانی باعث اقدام اين افراد به خودکشی می‌شود.

‌بر این اساس، شايع‌ترين روش‌های خودکشی، «داروها و سموم، حلق آويز کردن، از بلندی پرت شدن، و روش‌های جديد مثل مصرف داروهای روان‌گردان» است. 

وبسایت «دیلی میل آنلاین» در مطلبی تحت عنوان بابا خوشحال نخواهد شد، عکسی از دختر هوگو چاوز رهبر ونزوئلا انداخته است که در یک سایت به اشتراک گذاری عکس با نام اینستاگرام گذاشته شده است و در شبکه‌های اجتماعی پخش شده است.

در این عکس دختر چاوز در حالیکه دلار در مقابل صورت خود گرفته است دیده می شود. مردم ونزئلا پس از انتشار این عکس خشمگین شده‌اند. یکی از شهروندان ونزوئلایی اعلام کرده است که من حتی یک دلار را هم نمی‌توانم نگه دارم چرا که دستگیر خواهم شد.

مادر او که در سال ۲۰۰۳ میلادی از چاوز جدا شده است در توییتر از دخترش دفاع کرده است.

این بار دومی است که عکس‌های این دختر چاوز از پشت پرده‌ی زندگی چاوز، رونمایی می‌کند. پیش از این نیز عکس همین دختر چاوز با خواننده ی معروف و محبوب نوجوانان «جاستین بیبر» در محافل خبری دنیا و ونزوئلا سروصدای فراوانی بلند کرده بود.

ظاهرا فرزندان دیکتاتورها چندان هم به گفته‌های پدرانشان عمل نمی‌کنند.