برخی...

بیانیه‌های سیاسی منتشر شده از سوی طیف اصلاح طلب اسلامی، بیانگر این نکته است که فشار خردکننده سرکوب و اختناق رژیم کودتا، ابعاد تماما منفی ندارد. از نوشته‌های ایشان پیداست که محکوم کردن هرگونه اعدام برای ایشان به سختی گذشته نیست. به دید نگارنده این یک گام مثبت است.

در تمام این روزهای تاریک، دیدن یک کور سوی امید هم غنیمت است ولی ممکن است اتهام ساده اندیشی یا خوش بینی بی پایه را متوجه آدم کند. من اما فکر می کنم واکنش حزب مشارکت ، شخص میر حسین و کروبی و خیلی ها از رده و دسته فکری ایشان ، به اعدام این دو جوان بخت برگشته ، اگر نه ایده آل ولی قابل تحسین بوده است.

لازم است که البته از میان ادبیات مخصوص به خود ایشان، به قول انگلیسی‌ها لابلای خطوط را بخوانید: ایشان «ذره»‌ای قرابت را با این افراد انکار می‌کنند ( شما بخوانید طهور و نجس سیاسی ) اما در عین حال جبهه مشارکت ایران می‌نویسد که: «حکم اعدام برای هر کسی که صادر شود مایه تاسف است» این یعنی آدم خواری را تخطئه کردن. آنها نوشته‌اند که بیش از همه «طرفداران انقلاب اسلامی» از این وضع نگران هستند. و هشدار می‌دهند که «انقلاب» در خطر ست، اما یادشان نمی‌رود که لزوم پاسخ‌گویی به «همه ایرانیان» را به رئیس قضا یاد آوری کنند.

در متن خبری که میرحسین و کروبی این اعدام‌ها را محکوم کرده‌اند، نیز چنین جمله‌ای به چشم می‌خورد :«مهدی کروبی و ميرحسين موسوی ضمن اعتراض به تداوم وضعيت موجود نسبت به احکامی که بدون رعايت مراحل دادرسی برای اعدام برخی از شهروندان صادر شده اعتراض کرده و نسبت به اجرای عجولانه آن نيز ابراز تاسف کردند».  توجه به محل کلمه برخی به دید نویسنده بسیار حیاتی است: از روز اول انقلاب با محل قرارگیری این «برخی» ، برخی را که هر روز وسیع‌تر شد ولی در نگاه رسمی هم چنان «برخی» ماند را از حقوق بدیهی شان محروم کردند. حالا اولین بار است که این برخی پیش از شهروندان قرار می‌گیرد و نه اعدام‌ها. یعنی اعدام به شکل عام مذموم است. این دست پایین، یک جهش بزرگ است در ادبیات، اگر بدبین باشیم و یک شروع خوب است در بازنگری ایدئولوژیک اگر خوش بین باشیم.

تحول در ادبیات سیاسی منجمد این گروه تجدیدنظر طلبان اسلامیست، گامی بلند برای ایشان و همین طور جامعه ایرانی است که تنها و تنها به مدد فرمان بریدگی فاشیست‌های ایرانی در حال وقوع است. لازم به تذکر نیست برخلاف سنت سیاسی ایرانی که بی‌تغییر ماندن مانیفیست را افتخار می‌داند، تجدید نظر طلبی در عرف مدرن سیاسی، پیشرو بودن است. بنابراین هرگونه برداشت تحقیرآمیز از این نوشته خارج از منظور نویسنده خواهد بود.