گپی با روزبه میرابراهیمی در باره انتقاد از سران جنبش - قسمت اول

خلاصه کلام آقای میر ابراهیمی این است که به قول خیلی ها در شرایط حساس امروز درست نیست از این رهبران انتقاد شود. البته اگر انتقادهایی که تا به حال مطرح نشده بود آقای موسوی همچنان درحال گشت و گذار در دوران طلایی امام راحل بودند. ایشان می گویند باید حتما رهبران در قدرت باشند تا از آنها انتقاد شود . احتمالا اگر این آقایان به قدرت هم برسند طرفداران دو آتشه ایشان یا همان سبز اللهی های خودمان راه انتقاد را بازهم خواهند بست. شاید بهتر باشد اصلا از این آقایان انتقاد نشود ! چون ازدید طرفدارانشان اینها اصلا اشتباهی نمی کنند که به خاطر آن نقد شوند. اینگونه اگر پیش برود همین چند کاربر بالاترینی هم از دورو بر این آقایان بزودی پرخواهند کشید . خودشان می مانند وشیفتگانشان تا جنبش بعدی!

جناب ابراهیمی،

شما می بایست در یکجا یک خط قرمز برای افرادی که جنایت کرده اند و دیگران بکشید.

موضوع انتقاد از یک سیاستمدار نیست،موضوع شفاف سازی از یک جنایت است.

کسی نمیپرسد "آیا خرید از اسرائیل یا کم کردن سهم اوپک از ۶،۰۰۰،۰۰۰ به ۲،۵۰۰،۰۰۰ درست بود یا نه؟" سوال تجاوز به دختران قبل از اعدام است. سوال ترور است. سوال کشتار است.

اگر افراد را پاسخگو کردی بدون توجه به زمان، مطمن میشوی که افراد حاضر نیزخواهند دانست این شتر دم در خانه آنها نیز خواهد خوابید و هیچ مصلحت اندیشی نخواهد بود.

خط قرمز خود را CRIME بگذارید لطفن. هیتلر، صدام، لاجوردی، خمینی، و اون بسیجی که ندا رو کشت، همیشه مجرمند. و نمیتوان "تدبیر" بکار برد تاحد اقل از چنگ قضاوت عمومی ( و عدالت وقتی که شرایطش بود) بگریزند.

رضا

نیک آهنگ عزیز
در یک محیط دموکراتیک، اگر شما حرفی بزنید (یا جوری رفتار کنید) که مورد پسند گروهی از مخاطبانتان نباشد عملا رای آن دسته را از دست خواهید داد. طبیعتا گروهی هم به شما به دلیل حرفی که زده اید وفادار خواهند بود یا جذبتان خواهند شد. این یکی از مواردی است که سیاست مداران هنگام برنامه ریزی برای حرف زدن به آن توجه می کنند تا جوری حرف بزنند که گروه کمتری را از دست بدهند و گروه بیش تری را جذب کنند.
البته این در حد مسایلی است که با مرام و مسلک طرف منافاتی نداشته باشد.
در موارد اساسی تر هم که اصولا طرف حاضر نیست آن را بگوید یا انجام دهد طبیعتا روی رای آن عده هم حسابی باز نمی کند و البته حزب و گروهی که نزدیک تر به آن حرف باشد رای را خواهد گرفت.
مشکل ما در ایران این است که حزب و گروه های مختلفی که بتوانند حرف عده زیادی را بزنند نداریم (به هزار و یک دلیل) و می خواهیم همین دو-سه نفر اصلاح طلبان حرف دلمان را بزنند. و کسانی هم هستند که می گویند این ها حرفی که شما می خواهید را نخواهند زد. ولی چون باید! بین بد و بدتر انتخاب کنید بیایید و از همین آدم با این که با چیزی که شما فکر می کنید تفاوت بنیادی دارد کنار بیایید...
فکر می کنم در نهایت و برای دوران گذار به دموکراسی به چیزی در این بین رضایت داد، یعنی انتقاد را انجام داد (بدون مصلحت اندیشی) و رای را به شرط داد (البته به شرطی که در حد پایین انتظارات را برآورده کنند).
خود من پارسال رای ندادم -به دلیل این که موسوی دایم امام، امام می کرد- به مادرم هم گفتم: رای نمی دهم ولی فرض محال هم که بخواهم رای بدهم، به کروبی می دهم که نسبت به موسوی شعارهای معقول تری می دهد.

آقایان اصلاح طلب هنوزبه قدرت نرسیده طاقت نقد و انتقاد را ندارند پس به قدرت برسند چه می کنند؟ لابد آن موقع استبدادی بر ایران حاکم خواهد شد که دستگاه خامنه ای در مقابل آن هیچ هم به حساب نمی آید!

اگر قرار باشه که سرانه قدرت باز خواست نشوند به صرفه اینکه الان موقع خوبی برای انتقاد نیست همیشه این کاسه همین و اش هم همین است.