سریعخوانی، کوتاه و سادهنویسی
- اندازه حروف
- Enlarge font
- Decrease font
اینترنت، سرعت در مطالعه را به ما تحمیل کرده است. سرعت در مطالعه برای رسیدن هر چه زودتر به انتهای متن است. خواننده در مطالعهی اینترنتی میخواهد در کوتاهترین زمان ممکن، مطلب را بخواند و تمام کند. دو مانع بر سر راه خوانندهی سریعخوان وجود دارد: بلندی مطلب و پیچیدگی آن. نویسندهی اینترنتی برای همراهی با خواننده، چارهای ندارد جز تن دادن به کوتاهنویسی و سادهنویسی. سوالی که مطرح میشود این است: آیا سریعخوانی و به تَبَع آن کوتاه و سادهنویسی حُسن به شمار میآید و آیا باید همگان را به اینگونه خواندن و نوشتن دعوت کرد؟ پاسخ اینجانب به این سوال منفیست اگرچه در کوتاه و سادهنویسی حُسنها هست. بگذارید ابتدا از همین حُسنها سخن بگوییم. جهان امروز ما جهان شتابزدگی و سرعت است. این جهان پُر شتاب و سرعت، سریع عمل کردن را به ما تحمیل میکند. ما همانطور که در دقایق استراحتِ کاری ناچار به مراجعه به رستورانهای فستفود و بلعیدنِ غذاهای حاضری هستیم، در لحظات فراغتِ غیرِ کاری نیز برای رسیدن به خبرها و نظرهای روز و اطلاع یافتن از آنچه در پیرامون ما میگذرد ناچار به مراجعه به مطالب کوتاه و سریعخوانی هستیم. این وضع هرچند مطلوب نیست اما گریزی از آن نیست. سریع و سادهنویسی برای کسانی که در چنبرهی سرعت گرفتار آمدهاند البته خوب است و با کمی دقت و افزایش محتوا میتوان از آن فایدهها بُرد (مثل فستفودهایی که مشهور به بیکیفیّت بودن هستند ولی برخی از آنها حداقل استانداردهای لازم را ضمن سادگی مواد و عدم پیچیدگی در شیوهی پُخت و پز دارند و انسان گرسنه را به شکلی سالم سیر میکنند).
اما مشکل از اینجا آغاز میشود که طرفداران سریعخوانی و مطالبِ ساده به خطا گُمان میبَرَند که همه باید تابع آنها شوند و هر که طولانی و سنگین مینویسد کارش ایراد دارد. به عنوان مثال نامهی اخیر دکتر سروش به آقای خامنهای را میتوان ذکر کرد که عدهای به صراحت در بارهی آن نوشتند چون ما نمیفهمیم پس شیوهی نویسنده پسندیده نیست و از ایشان خواستند تا به نحوی بنویسد که آنها منظور او را دریابند. این گروه از خوانندگان اینترنتی میخواهند سَبْکِ نگارش مورد علاقهشان را تسری دهند و آن را به عنوان نسخهای کلی برای مردم اهل فرهنگ بپیچند. در جهان شتابزده و پُرسرعتِ ما هنوز هستند کسانی که ذهنشان را به دست شتاب و سرعت نمیسپارند. آنها میتوانند مطالب و نوشتههای مُفَصَّل و سنگین را بخوانند و لذت ببرند. این که حُکم کنیم در عالم اینترنت همه باید کوتاه و ساده بنویسند اشتباهیست که اینترنتخوانان را به سمت سطحیگرایی سوق میدهد.
خودنویس باید جایگاهی باشد برای سریعخوانان و آرامخوانان؛ برای کوتاهنویسان و بلندنویسان؛ برای سادهنویسان و مُغْلَقنویسان؛ جایگاهی برای هرگونه خواننده و نویسنده که هیچ سَبکْ خواندن و نوشتنی بر آنها تحمیل نمیشود.
Subscribe to comments feed نظرات (1 نوشته شد):
نکته بسیار ظریفی را انگشت نهادی ،کوتاه نویس ،و با هدف نوشتند هنر است ،به باور حقیر ،حتمن جناابلی هم روزانه ،در دنیای مجازی و غیر مجازی پرسه میزنید ،و نظرات خیلی از نویسندگان را می خوانید !!!!!
بدون شک در شرایط کنونی ،کمتر نسبت به این پدیده ساده نویسی و کوتاه نویسی نقد،قابل توجه ای را شاهد بودیم ،یک مثال ساده میزنم ،که بهتر به عمق مساله پی ببریم .
حتمن نوشتهای احمد زیدابادی را خوانده اید،کلیه مطالبش بیش از یک صحفه a4 نیمیباشد ،ولی طوری مینویسه ،که خواننده بیشتر کنجکاو شود ،حال تصور کن یکی از مطلب آقای بنی صدر را بخواهید بخونید ،نه تنها خسته میشوید ،بلکه خون دل هم میشوید ،که ادامه دهید ،که متاسفانه تا امروز من موفق نشده ام که یکی از مطالبش را تا انتها بخوانم ،نمیدانم شاید هم که عیب نزد من باشد ،؟؟ بهتر نیست که به دوستان فعال که قلم میزنند یک گوشتزدی کنیم کمتر به سهرای کربلا بزنند ؟؟؟؟.
مطلب شما!
داستانها، خبرها و دیگر مطالب خواندنی خود را برای خودنویس بفرستید.
به خودنویس بپیوندید »
اخبار
شهروند روزنامهنگاران؛ تعیین کننده آینده رسانهها
دور بعدی مذاکرات؛ سه هفتهی دیگر در مسکو
یک رهبر شاعر و هزاران شعر بر دهان دوختهشده
ارشاد از شکایت طفره رفت: مردم خود درباره گوگل اقدام کنند!
یک کارگر: جلوی دوربین به ما خانه دادند، چهار روز بعد پس گرفتند!
نظرات
برای گذاشتن نظر یا کامنت باید ثبت نام کنید و وارد سیستم شوید
عضو شوید وارد شوید