اوّل دفتر

همین چند سال پیش بود که خیلی‌های ما جرات راه انداختن یک وبلاگ یا صفحه شخصی را نداشتیم. چند وقتی طول کشید تا بر ترس‌مان از تایپ کردن پیروز شویم...

همین چند سال پیش بود که خیلی‌های ما جرات راه انداختن یک وبلاگ یا صفحه شخصی را نداشتیم. چند وقتی طول کشید تا بر ترس‌مان از تایپ کردن پیروز شویم...

اما ترس بزرگ‌تر، غلط نویسی و برداشت و قضاوت دیگران بود...

ترس بعدی، یافتن مخاطب و حفظ خوانندگان...

باید از یافت نشدن موضوع‌های مهم هم می‌ترسیدی...

شاید از ترس همین ترس‌ها بود که الان ده‌ها هزار وبلاگ‌نویس فعال در وبلاگستان فارسی داریم که نمی‌ترسند و می‌نویسند و آگاهی می‌دهند. امروز هزاران نفر از همین وبلاگ‌نویس‌ها مشتری شبکه بزرگ بالاترین هستند و جذاب‌ترین مطالبی که آنلاین دیده‌اند را به اشتراک می‌گذارند...

امروز، روزگار شبکه‌های اجتماعی آنلاین است. فیس‌بوک دارید؟ می‌دانید نداشتنش با داشتنش چه فرقی می‌کند؟ من یواش یواش معتاد اثرش شدم. امروز بیشتر از ده هزار دوست روی فیس‌بوک دارم که ممکن است تا سه چهار ماه دیگر به ۱۵ هزار نفر برسد. امروز روی صفحات من، دوستانی می‌نویسند و خبر می‌دهند که هیچگاه همدیگر را ندیده‌ایم، اما می‌توانیم به هم اعتماد کنیم و دانسته‌هایمان را تقسیم کنیم.

البته اگر سارا پیلین می‌شنید داریم چه کاری می‌کنیم، اسمش را سوسیالسیم اطلاعاتی می‌گذاشت! بی‌خیال!

ما فعلا با دو شبکه یوتیوبی مختلف در ارتباطیم، ولی برای درک بهتر از وقایع داخلی، باید بتوانیم شبکه‌های بسیاری پیدا کنیم و اصطلاحا فامیل شویم!

تعدادی از کارتونیست‌های خوب ایرانی و غیر ایرانی اینجا حاضر خواهند بود. حتی دریل کیگل که یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های کارتون مطبوعاتی دنیا را در اختیار دارد اجازه داده از کارتون‌هایش اینجا استفاده کنیم و مطالب وبلاگش را ترجمه. 'کل' کارتونیست مجله اکانامیست لندن از دیروز به جمع ما پیوسته. اما این اسم‌های بزرگ نیامده‌اند تا فخر بفروشند، آمده‌اند تا در کنار کارتونیست‌های ایرانی باشند. می‌دانند که ایران چه فضایی برای انتقال دانسته و نظر دارد و چه شبکه‌های اجتماعی چقدر می‌تواند در تبادل افکار موثر باشد.

ما اینجا در خودنویس، وبلاگ‌هایی را راه می‌اندازیم، اولین گروه مربوط به داوطلبینی است که با خودنویس همفکری کرده‌اند. اما این همه ماجرا نیست. هر کسی که بخواهد در این وادی وارد شود، وبلاگ خودش را خواهد داشت.

عکاسانی که کار شهروند روزنامه‌نگاری می‌کنند صفحه خودشان را دارند. سام جوانروح، برترین فوتوبلاگر سال‌های اخیر جهان به من و شما نشان می‌دهد که عکاسی آنقدر سخت و وحشتناک نیست...حسن سربخشیان، عکاس مطبوعاتی ایرانی که سال‌ها برای اسوشیتد پرس کار کرد و عکس‌هایش زینت‌بخش مجلاتی چون تایم و نیوزویک و روزنامه‌هایی مثل نیویورک تایمز و واشینگتن‌پست بوده، از تجربیات خودش خواهد گفت...

ما بخش‌های دیگری هم خواهیم داشت.

خودنویس یک بن‌بست نیست. مسیری است جاری که با گذر زمان کامل می‌شود.

خودنویس در حقیقت بر اساس "خودنوشته"های شما کامل می‌شود. 

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):