استقبال از امام مقوایی

ما:
حضرت آیت الله العظمی مقوایی سایه خدا بر زمین و نائب امام زمان و باعث اولین حکومت اسلامی بعد از حضرت رسول، آیا در این لحظه ورود به ایران احساسی دارید؟
امام مقوایی:
(سکوت)
ما:
یعنی میفرمایید که شما در مقام رهبر عظیم الشان انقلاب با شکوه اسلامی از شدت شوق و خوشحالی پیروزی آحاد ملت مسکوت مانده‌اید؟
امام مقوایی:
(سکوت ممتد)
ما:
آیا این سکوت پر طراوت و روح‌افزای حضرتعالی نشانه آن است که شما از فرط رضایت از رهبران و دولتمردان کنونی دیگر حرفی برای گفتن ندارید؟

در اینجا صدایی از امام مقوایی صادر میشود که تکرار آن در اینجا در شان ادب نیست. البته ما متوجه منظور صدور این صدا نشدیم ولی اینهم بیشک از معجرات امام است که جان به امام مقوایی داده.

تفسیر: امام راحل هنوز هم «هیچ» احساسی نسبت به ورود و یا خواسته‌های مردم ندارد ولی با کاری که خودش، اطرافیانش و جانشینانش بر سر این ملت و کشور کرده‌اند، کاملا موافق و «همصدا» است.

آدم یاد کره شمالی میافته و اون کیم جونور ایل