دیکتاتور فرزانه

‎از برکات بی‌شمار نظام مقدس برای ما ملت، یکی‌ دیگرش هم این است که ما اگر دیکتاتور داریم از نوع  «آقا» و «فرزانه»اش را داریم و نه از اون جور وحشتناک هاش را!

‎مثلا:

‎۱. دیکتاتور‌های کلاسیک، مثل استالین، هیتلر، کاسترو، صدام، قذافی و... خیلی‌ سخنرانی می‌کردند و وایستاده هم می‌کردند (و خیلی‌ هم اخمو و با صلابت!). در حالی‌ که «آقا»ی ما معمولا نشسته صحبت می‌کنند و بیشتر از دو ساعت هم نمی‌کنند و خیلی‌ هم جدی نمی‌کنند (و اگر کار به جاهای باریک هم بکشد، به جای اخم و تخم، تازه گریه هم می‌‌کنند!)

 
‎۲. دیکتاتور‌های کلاسیک خودشان را مسئول کل می‌‌شناسانند و تا یک مساله ی (کوچک هم حتا) در مملکت پیش می‌‌آید، کلی‌ بگیر و ببند راه می‌‌اندازند و در اسرع وقت جریان را یک جوری حل می‌کنند. در حالی‌ که «آقا»ی ما اساساً کاری به کار مشکلات و بد بختی های مملکتی ندارند. و تا وقتی‌ که پای مصلحتی عظیم (مثل: حفظ نظام [که از اوجب و جبات است!] و یا حفاظت اطلاعات)  در کار نباشد اصلا کاری به کار بدبختی‌ و بیچارگی‌ها ندارند. مثل همین جریان اخیر انفجار دلار که «آقا»ی ما تا چند وقت که اصلا ورود پیدا نمی‌ کردند، و در نهایت هم پس از ورود با اشاره به دو کلمه «بدر و خیبر»، بلافاصله به سلامتی خروج پیدا کردند (یعنی‌: ملت! ما الان در بدر و خیبریم، پس همینی است که هست!)

‎۳. دیکتاتور‌های کلاسیک، مخالفین شان را می‌‌کشند و خودشان هم صراحتا اعلام می‌کنند که مخالفین را می‌‌کشیم و طرفداران شان هم می‌گویند که رهبرمان  مخالفین را می‌‌کشد. اما «آقا»ی ما می‌فرمایند که مخالفین آزادند، و ذوب شدگان در ایشان هم معتقدند که مخالفین در ایران آزادند و هر غلطی دلشان می‌خواهد دارند می‌کنند! (البته بگذریم از این که مخالفین «آقا»ی ما معمولاً به صورت مرموزی یا می‌‌میرند و یا مفقود، محدود، محصور، محبوس، تبعید و یا آواره و فراری و سر به نیست و غیره می‌‌شوند!)

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):