گزارشی غیر رسمی از دولت بریتانیا

همه اینها که نوشتی هیچ ربطی ندارد به اینکه یک مشت وحشی ریختند و سفارت یک کشور دیگر را غارت کردند . اینجور مغلطه هم تنها کاری که می کند این است که ملت ایران را یک مشت آدم طلبکار از همه و همه چیز در چشم جهانیان نشان می دهد . یک بار غایر خان حاکم شهر اترار این کار را به سفرای چنگیز کرد و بعضی هنوز از ان کار درس نگرفته اند .
اصلان اینگلیس خود شیطان رژیم ، به او بگو کاسه کوزه ات را جمع کن و برو ولی وقتی مهمان تو است باید مثل آدم با او رفتار کنی .

زد جان

قربان این استدلالهای بند تنبانی ات شوم، هلاکو تا بغداد و شامات رفت، آنها چی لابد آنها هم سفیر مغولها را کشته بودند؟ اصلا مغولها به چه دلیلی به چین حمله کردند؟!

عزیزم قدرت گرفته بودند و حمله کردند، مثل الان حمله نزدیکه بهانه اش یا اتومه، یا حقوق بشر یا ..

مخالفت با تهاجم بیگانه دفاع از استبداد نیست، امید به اندیشه فراوان تر هنگام کیبورد فرسایی.

محب علی

تاریخچه اکثر جنگ های تاریخ را که نگاه کنید حماقت، اشتباه و نادانی‌ یک طرف باعث پیدایش آنها گشته است، نمونه آنکه درایت سران ایران در دهه ۷۰ از بروز جنگ بین ایران و عراق جلوگیری کرد و حماقت مسئولین رژیم اسلامی در صدور انقلاب اسلامی به عراق و هدف خمینی ( راه قدس از بغداد می‌گذرد) باعث جنگ خانمان سوز ۸ ساله در دهه ۸۰
گردید ، مختصری در مورد جنگ هایی که در بالا اشاره شد.
1- اتفاقا هلاکو خان اصلا نمی‌خواست به بغداد حمله کند تاریخ نویسان نوشته اند، هلاکو مردی بسیار خرافاتی بود و به او گفته بودند که خلیفه عباسی ،نماینده خدا در روی زمین است و مقدس است و نمی‌توان خون او را ریخت. وزیر ایرانی‌ او خواجه نصیر توسی که کینه خلفای عباسی را مانند سایر ایرانیان آزادیخواه به دلیل حمله اعراب به ایران در دل‌ داشت، آنقدر در گوش هلاکو خان خواند و از زر و سیم دربار خلافت گفت تا او را وادار به حمله به بغداد کرد. باز نوشته اند؛ در سفری که خواجه نصیر به بغداد داشت و به نزد خلیفه عباسی رفت او با تحقیر از او پرسید تو از طایفه خران پارسی‌ هستی‌ یا گاوان؟ خواجه جواب داد: از گاوان، خلیفه پرسید؛ پس شاخت کو ، خواجه پاسخ داد: آنرا جا گذشتم در سفر بعد با خود خواهم آورد، وقتی‌ بغداد سقوط کرد ، خواجه به خلیفه گفت: حال شاخم را با خود آورده ام، باز نوشته اند که هلاکو نمی‌خواست خلیفه را بکشد چون آخوند‌های آن زمان به او گفته بودند که اگر خون او را بریزی آسمان به زمین خواهد آمد اینجا باز خواجه ایرانی‌ به کمک آمد و گفت او را در نمدی به پیچید و با چوب بزنید اگر در ضربات اول گوشه‌ای از آسمان به زمین آمد دیگر نزنید، هلاکو دستور داد چنین کردند و خلیفه با استخوان خرد شده به جهنم فرستادند.در حقیقت این وزیر دانشمند ایرانی‌ بود که با درایت خود و به دست هلاکو طومار خلافات اعراب را در هم نوردید.
2-نظر ضد گرامی‌ کاملا درست است ،نوشته اند تموچین ( چنگیز خان) به هیچ وجه قصد حمله به ایران را نداشت چون از قدرت ایران که آن موقع نیز مانند امروز پوشالی شده بود می‌ترسید و فقط می‌خواست با ایران تجارت کند که حماقت محض قایر خان در کشتن تجار مغولی او را در وضعیتی قرار داد که اگر عکس العمل نشان نمیداد در نزد مغولان خوار و خفیف میشد با این وجود پیغام داد که اگر غایر خان مسببین قتل‌ها را به مجازات برساند و به او خسارت اموال غارت شده را به دهد او از این مساله می‌گذرد که غایر خان قبول نکرد و تموچین به ناچار به اترار حمله کرد.که باز شدن دروازه بر اثر خیانت و نرسیدن قوای کمکی‌ بر اثر حماقت سلطان محمد ( که مغولان را دست کم گرفت) اترار سقوط کرد و مغولان را برای حمله به سایر نوقت ایران جری تر کرد.

مطلب طولانیست شاید در نوشته‌ای جدا به خودنویس (اگر دچار تیغ سانسور نشود) بفرستم حال به طور خلاصه:
تاریخ را با ویکی پدیا( گرد آورده توسط من و شما ) به تنهائی‌ نمی‌توان یاد گرفت به مطالعه کتاب‌های و منابع تاریخی‌ بیشتری نیاز است.
۱- اکثریت ایرانیان همواره در مخالفت با حمله اعراب به ایران در ۱۴۰۰ سال پیش بودند و هیچ‌گاه آن هارا به عنوان یک خودی در بین خود نپذیرفتند اگر قدرت نداشتند در خفا و در زمان قدرت آشکار تر،( اگر غیر از این بود فردوسی‌ وجود نداشت که بگوید : بسی‌ رنج بردم،در این سال سی‌، عجم زنده کردم بدین پارسی‌) در غیر اینصورت الان ما هم مانند مصر، لبنان، سودان، لیبی‌ و،،،،،عربی‌ صحبت میکردیم، و جز امّت ۷۰۰ میلیونی عرب بودیم، این مبارزه با قدرت‌های سلطه گر ( مثل اعراب،عثمانیان و....) که پیشینه فرهنگی‌ ملت هارا نشانه میگیرند در طول این ۱۴۰۰ سال وجود داشته است که نمونه‌های آن مخالفت‌های عبدالناصر و قذافی با حکومت ایران ( قبل از آخوند ها) و بحث پوچ اعراب ( بدلیل ضعف رژیم) بر سر نام همیشگی‌ خلیج فارس و اروند رود و جزایر ایرانی‌ خلیج فارس که تا به کنون کشیده شده است.
۲-علت مسلمان شدن آن عده از ایرانیان که در ایران ماندند و از زیر تیغ اعراب نجات یافتند، بحثی‌ جداست که در چند خط نمی‌گنجد، خیلی‌ از ایرانیان نیز برای مسلمان نشدن از مقابل اعراب فرار کردند و به هندوستان رفتند که به پارسیان هند معروفند ولی‌ همان ایرانیان باقیمانده هم همواره در حال شورش بودند، نمونه آن ونداد هرمز، سنباد خراسانی، روزبه، پیروز پارسی‌، مازیار پسر قارن، بابک خرمدین، یعقوب لیث ( که برای گرفتن بغداد و سرنگونی خلیفه تا جندی شاپور رفت که آنجا بیماری قولنج به او امان نداد و در گذشت و اگر نه بساط خلافت ۴۰۰ سال پیش از هلاکو توسط او برچیده شده بود) و........ده‌ها دلاور دیگر..... یکی‌ از این قیام‌ها علیه اعراب را در هیچیک از متصرفات آن‌ها در طول تاریخ نمی‌بینید.
۳-ابومسلم خراسانی گول خدعه منصور عباسی ( مثل دروغ‌های خمینی زیر درخت سیب که وقتی‌ خرش از پل گذشت گفت که دروغ گفته و خدعه کرد) را خورد که به او وعده حکومت مستقل بعد از شکست امویان را داده بود. اگر غیر از این بود و ابومسلم می‌خواست زیر یوغ عباسیان بماند که نیازی نبود او را با نیرنگ به عنوان مذاکره به خوابگاه خود بکشد و ناجوانمردانه بکشد. اکثر قیام‌های ایرانیان نیز به خونخواهی ابو مسلم و نیرنگ عباسیان بود.
۴--بین نظام الملک و خواجه نصیر ۲۰۰ سال فاصله است و ایندو بهم ربط ندارند، ،نظام الملک وزیر ملکشا سلجوقی به هیچ وجه اسمأعیلیه را شکست نداد حتا به روایتی خود توسط یکی‌ از فدأییان اسمأعلیهٔ در شهر صحنه در کرمانشاه کشته شد اسمأعلیهٔ با قدرت تا ۲۰۰ سال در قلعه های خود زندگی‌ میکردند که حتا چنگیز نیز نتوانست آن قلعه ها را بگیرد.,حتا به کمک جلال الدین خوارزم شاه برای مقابله با مغولان رفتند
۵- خواجه نصیر واسمأعیلیه نه تنها مخالف هم نبودند بلکه خواجه در کنار اسمأعیلیه در قلعه قهستان زندگی‌ میکرد که بدلیل اختلاف با حاکم قلعه به الموت رفت و از طرف رکن الدین خورشاه نوه حسن صباح به گرمی‌ پذیرفته شد و هم او بود که هنگام حمله هلاکو به مذاکره با او پرداخت و بدون جنگ تسلیم شد و جان دانشمندانی نظیر موفق الدوله و عطا ملک جوینی و..... را نجات داد و کتابخانه بزرگ الموت را نیز حفظ کرد، هلاکو بر خلاف اعراب که کتابخانه بزرگ اسکندریه و جندی شاهپور را به آتش کشیدند و همه را از دم تیغ گذراندند، دانشمندان ایرانی‌ را ارج نهاد و کتاب خانه‌های قلعه های اسمأعیلیه را به آتش نکشید.
۶-اسمأعیلیه شیعه ۷ امامی هستند که هنوز هم وجود دارند و امام آنها ( امیدوارم خمینی در جهنم و خامنه‌ای رهبر مسلمانان جهان نشنوند) کریم آقا خان است که هم اکنون در ژنو زندگی‌ می‌کند.
بحث را به همین جا خاتمه میدهم و امیدوارم جوانان بزرگ شده در رژیم آخوندی به نوشته‌های تمام جعل کتاب‌های چاپ شده این ۳۳ ساله اخیر اکتفا نکنند و خود جوینده حقیقت باشند .که اینچنین بود که ایران با کمک فردوسی‌‌های زمان تا به کنون از تاریخ عبور کرده و از این رژیم هم عبور خواهد کرد.