نقدی بر طنز نوشته‌های آقای علی‌رضا رضائی عزیز

این نوشته درقالب یک کامنت، ابتر می‌نمود. لاجرم آن را به صورت یک نقد و نظردوستانه به شکل زیر درآوردم تا شاید نگاه دوستان دیگر را هم داشته باشیم.

‎برای ورود به بحث اصلی ناگزیربه ارائه مقدمه‌ای هستم. من ازنسلی هستم که درنوجوانی این شانس برایم مهیا گردید تا سینمای خوب و روشنفکرانه کشورم را با آثارمهرجوئی، کیمیائی، بیضائی، امیرنادری، شادروان علی حاتمی، کیارستمی ومرحوم خسروهریتاش وتا حدودی مرحوم میرلوحی و... بشناسم.  کیمیائی ازقیصرتا گوزن‌ها وفیلم سفرسنگ که با حال وهوای جوانی ما وهیجانات سیاسی - اجتماعی انقلاب ۵۷ همراه بود، نزد ما دانشجویانِ جوانِ آن زمان، یک استثناء بود و با همان خوش خیالی‌های ویژه آن ایام فکر می‌کردیم کیمیائی که در خفقان «گوزن‌ها » راساخته به قول عادل خان در بهارآزادی چه می‌کنه!! دراولین اکران فیلم «خط قرمز» و آمدن نام کیمیائی برپرده، تماشاگران حاضردرسینما دریک قرارداد نانوشته ازصندلی بلند شده، ایستادند و دقایقی طولانی دست زدند که این موضوع به مطبوعات آن زمان هم کشیده شد.

‎      ما جوانان گول خورده وخوش خیال با فواصلی کوتاه از یکدیگر، از قطار انقلاب و آرزوهای بی‌محتوای‌اش، پیاده می‌شدیم و کیمیائی فیلم می‌ساخت. ما دوستداران او هربار با این امید به سینما می‌رفتیم تا کیمیائیِ قیصرو گوزن‌ها را پیدا کنیم !از ۲۰ دقیقه اول فیلم سرب که بگذریم، گروهبان، دندان مار، ضیافت و...ما را هربارناامیدتر و سرخورده‌تر ازقبل به خانه باز می‌گرداند و ما حتّی زودتراز جواد طوسیِ عاشق کیمیائی، که تا توانست زور زد و پای کیمیائی ایستاد!! منتقد او شدیم و چنین شد. مائی که پلان، پلان وسکانس، سکانس آثار قبل ازانقلاب او را چندین و چند باره، با دل وجان می‌نوشیدیم! دیگربه دیدن فیلم‌هایش نمی‌رفتیم و می‌دانستیم که چیزی را از کف نداده‌ایم‫.‬.

‎گرامی علی رضای عزیز: تلخی کلام مرا به سنّ بالایم ببخش. این مثل بدان آوردم که بگویم هروقت می‌خواهم  طنزنوشته‌های شما را بخوانم، بی آن که خودم بخواهم و بفهمم، لرزه برتن وجان دارم که نکند چیزی ازتوان هنریِ ذاتی تو درظنزتصویری، بکاهد. من، همسر و فرزندانم از زمان اجرای طنزهای تصویری ساده ولی بسیار زیبای شما در تلویزیون کردی Rojhelat با تمام وجود به شما ارادت داریم و می‌دانی که ارادت ما روستائیان، قلبی و بی غل وغش است. ازهمان نوعی که عواطف را درگیر می‌کند و برای همین همیشه آرزومندیم که نوشته‌هایتان چون کارهای تصویری تان ،چیزی برشما بیافزاید واین اواخرفقط آرزو می‌کنم چیزی ازتوان شما نکاهد وشاهد کامنت‌های هفته قبل نباشیم. شما درارائه طنزتصویری «که نمیدانم اسم درستش چیست؟!» یک استثناء هستید. می‌دانم که ارائه اش «مود» می‌طلبد. می‌دانم که چه قدرکار سختی است؟! می‌دانم که خارج نشینیِ تحمیلی، چقدر سخت و طاقت فرسا است! ما هرگز توقع قهقهه ازطنزتصویری شما نداریم «که آن هم گاهی حاصل می‌شود» و همان سادگی دراجرا و باروری در مفهومش، برایمان کافی واثرگذاربوده و هست  که مدت‌ها است قهقهه و خنده را برما داخل نشینان، حرام کرده‌اند و غم واضطراب را حلال.       

Subscribe to comments feed نظرات (5 نوشته شد):