عمله دسته دسته

بهانه نمی‌آورم. اما داریم یکی یکی مشکلات را رفع می‌کنیم. هیچ‌کس هم از خود ما طلب‌کارتر نیست، در نتیجه وقتی نامه یا کامنت خشمگینانه «سامی» را می‌خوانیم، بیشتر ناراحت می‌شویم که چرا حل مشکل گذاشتن نام افراد در کنار مطالب‌شان طول کشیده. سیستم کار ساده است. زیر نام نویسنده، یک فهرست (دراپ داون منیو) قرار دارد که بر اساس اسم کاربری اوست. چون تعدادی از همراهان خودنویس، فعال شدن پروفایلشان طول کشیده، دبیران سایت مجبور می‌شوند موقتا نام دیگری که قاعدتا نام سایت باید باشد را جایگزین کنند، اما این وسط ممکن است اشتباهی نامی بالای یا پایین این فهرست را انتخاب کرده باشند.امروز بود از بیدار شدن یاد شعر «دیگه نمیرم ولایت» افتاده بودم. وقتی همه بر و بچه‌های سایت در خارج از کشور درگیر درست کردن سایتی هستند برای پوشش فعالیت‌های شهروند روزنامه‌نگاران داخلی، بی‌آنکه بتوانند به کشور بازگردند...دیگه نمی‌رم ولایت...دیشب با یکی از همکاران روزنامه‌نگار ایرانی که تازگی درسش تمام شده بود و از پایان‌نامه‌اش دفاع کرده بود در باب نگاه‌های ما وبلاگ‌نویسان به ایران بحث می‌کردم. به نکته جالبی در رساله‌اش اشاره کرده بود؛ نگاه نوستالژیک ما به ایرانی که از آن آمده‌ایم. ما در آن ایران متوقف مانده‌ایم...

بهانه نمی‌آورم. اما داریم یکی یکی مشکلات را رفع می‌کنیم. هیچ‌کس هم از خود ما طلب‌کارتر نیست، در نتیجه وقتی نامه یا کامنت خشمگینانه «سامی» را می‌خوانیم، بیشتر ناراحت می‌شویم که چرا حل مشکل گذاشتن نام افراد در کنار مطالب‌شان طول کشیده. سیستم کار ساده است. زیر نام نویسنده، یک فهرست (دراپ داون منیو) قرار دارد که بر اساس اسم کاربری اوست. چون تعدادی از همراهان خودنویس، فعال شدن پروفایلشان طول کشیده، دبیران سایت مجبور می‌شوند موقتا نام دیگری که قاعدتا نام سایت باید باشد را جایگزین کنند، اما این وسط ممکن است اشتباهی نامی بالای یا پایین این فهرست را انتخاب کرده باشند.

امروز بود از بیدار شدن یاد شعر «دیگه نمیرم ولایت» افتاده بودم. وقتی همه بر و بچه‌های سایت در خارج از کشور درگیر درست کردن سایتی هستند برای پوشش فعالیت‌های شهروند روزنامه‌نگاران داخلی، بی‌آنکه بتوانند به کشور بازگردند...دیگه نمی‌رم ولایت...

دیشب با یکی از همکاران روزنامه‌نگار ایرانی که تازگی درسش تمام شده بود و از پایان‌نامه‌اش دفاع کرده بود در باب نگاه‌های ما وبلاگ‌نویسان به ایران بحث می‌کردم. به نکته جالبی در رساله‌اش اشاره کرده بود؛ نگاه نوستالژیک ما به ایرانی که از آن آمده‌ایم. ما در آن ایران متوقف مانده‌ایم...

نمی‌دانم! راستش هرگز نخواسته‌ام ایرانی که دوباره به آن باز می‌گردم، در سال ۱۳۸۲ متوقف مانده باشد! و مطمئنم که بسیار جلوتر از آنی است که می‌اندیشم!

تکان بزرگ اجتماعی تابستان امسال، جامعه بزرگ ایران را به سمتی کشانده که بازگشت ناپذیر است.

...

اگر شبکه‌های اجتماعی و شهروند‌روزنامه‌نگاران نبودند، این تغییر بزرگ را هیچگاه نمی‌توانستیم باور کنیم. اگر مردم با دوربین‌های گوشی تلفن خود، صحنه مرگ دلخراش ندا آقا سلطان را ثبت نمی‌کردند، امروز دنیا حضور جدی زنان را در جنبش اجتماعی اخیر، جدی نمی‌گرفت.

کاری که می‌شود کرد، کمک به انتقال بهتر و مناسب‌تر همین تولیدات شهروندی است. حتی اگر مشکلات فنی کار را سخت کند، اما می‌توان کاری کرد.

...

البته به شرطی که مثل ساعت قبل، سرور بازی در نیاورد!

این سرور ما هم با این همه عمله دسته دسته که دارند رویش کار می‌کنند، بنای رفتن به ولایت را ندارد!

Subscribe to comments feed نظرات (1 نوشته شد):