دست‌اندرکاران والیبال مواظب باشند

باید امیدوار بود تکرار این شکست‌های هم‌رده‌ی پیروزی و تبدیل آن‌ها به پیروزی‌های درخشان برای والیبال و بسکت‌بال با دخالت مدیران نامربوط و تزریق پول‌های بی‌حساب دچار تزلزل نشود. فراموش نکنید این‌جا ایران است؛ جمهوری اسلامی ایران.

دی‌شب تیم والیبال ایران به ایتالیا ۲ به ۳ باخت و از جام جهانی والیبال حذف شد. وقتی در دوره‌ی پیش همین بازی‌ها ایران در برابر همین تیم ایتالیا یک گیم را برد و بازی را باخت آن شکست یک شکست تاریخی بود؛ ایران -تیمی از آسیا، تیمی از خاورمیانه- از ایتالیا -تیمی از اروپا، یک مدّعی قدرت‌مند والیبال- یک گیم از ایتالیا گرفته بود و بدون برد از رقابت‌ها کنار رفت. این بار امّا اوضاع فرق کرد؛ ایران نخستین بردش را در جام جهانی والیبال به دست آورد و در برابر ایتالیا آن‌چنان پایاپای جلو رفت که کم مانده بود بازی را ببرد. باز هم حذف شدیم، این بار مقتدرانه و با بدشانسی. اگر نیمی از قدرت بازی‌مان را در برابر مصر ارائه کرده بودیم الآن در دور بعد بازی‌ها بودیم و اگر در گیم دوّم بازی برابر ایتالیا آن‌قدر اضطراب نداشتیم و به جای باخت با اختلاف فاحش ۱۵ پوئن، با اختلاف کم‌تری گیم را واگذار کرده بودیم اکنون در دور بعد بازی‌ها بودیم. برای این تیم، در شرایطی که فوت بال مرکز اختصاص بودجه‌ها و جذب اسپانسرها و جلب توجّه‌ها ست باید تمام‌قد ایستاد.

بودجه‌ی والیبال در مقایسه با رشته‌ای مثل فوت‌بال بسیار اندک است، توجّهی هم که به آن می‌شود -عمدتن از سوی مسئولان ورزش کشور- بسیار ناچیز است و گویی اصلا این رشته محلّی از اعراب ندارد. پیش از اعزام تیم ملّی فوت‌بال ایران به رقابت‌های غرب آسیا رییس سازمان تربیت بدنی در اردوی این تیم حاضر می‌شود و برای آن‌که به تیم روحیه بدهد ۳۰ میلیون ریال نقدن به بازی‌کنان و کادر فنّی اهدا می‌کند. والیبال امّا بدون هیچ توجّه و روحیه‌دادنی در جام جهانی حاضر می‌شود، عالی بازی می‌کند و بدون هیچ تقدیر و تشکّری باز به کارش ادامه می‌دهد. همین وضعیت در مورد بسکت‌بال هم هست، تیم ملّی بسکت‌بال در جام جهانی ترکیه حاضر می‌شود و در برابر آمریکا -غول بسکت‌بال دنیا- عالی بازی می‌کند و این بازی حتّا از تله‌ویزیون هم پخش نمی‌شود.

وقتی ایران در جام جهانی ۹۸ حاضر شد و «بازی قرن» را برد، چنان تحوّلی در وضعیت بازی‌کنان پدید آمد که هریک تبدیل به سرمایه‌دارانی بزرگ شدند. به این کاری ندارم که جنبه‌اش را داشتند یا نه -که با انواع فسادهای زیر و رویی که فوت‌بال ما بعد از آن جام جهانی به آن دچار شد؛ از جام ملّت‌های ۲۰۰۰ لبنان و شب‌بیداری‌هایش بگیرید تا ۲زنه شدن مهدوی‌کیا واضح است چه جنبه‌ای برای پول‌دارشدن در فوت‌بالیست‌های‌مان هست- امّا رشته‌هایی غیر از فوت‌بال هرقدر هم در رقابت‌های معتبر جهان بدرخشند کم‌تر اثری از تغییر وضعیت مالی فدراسیون‌های‌شان دیده می‌شود و بودجه‌ها همان است که بود؛ اگر کم‌تر نشود.

والیبال و بسکت‌بال راه‌شان را یافته‌اند، با اندکی تزریق پول چشم‌ها را به خود خیره خواهند کرد. احتمالا مدیران آن همان‌طور که می‌دانند چه‌طور در فاصله‌ی بین ۲ جام جهانی از گرفتن یک گیم از ایتالیا و حذف از بازی‌ها به برد برابر ژاپن -که در لیگ جهانی بازی می‌کند- و بازی دوشادوش با ایتالیا برسند، می‌دانند چه‌گونه توزیع آن را مدیریت کنند که فاجعه‌ی فوت‌بال ایجاد نشود. کماکان امّا پول‌ها در فوت‌بال است؛ از جام درخشان ۹۸ به صعودنکردن در ۲۰۰۲ رسیدن و تساوی با آنگولا در ۲۰۰۶ رسیدن کار آسانی نیست، تبحّر ویژه‌ای می‌طلبد که تنها از مدیران نالایق فوت‌بال ناپاک کشور برمی‌آید.

امّا از یک سو شاید این کم‌توجّهی به این رشته‌ها از سوی مدیران ورزش کشور بد هم نباشد؛ معمولا عمل‌کرد مدیران این دولت به‌گونه‌ای ست که برای اصلح ابرو چشم را کور می‌کنند. شاید آن‌چنان هم بد نیست که مدیری برای روحیه‌دادن به اردوی این تیم‌ها نمی‌رود، کسی برای موفّقیت‌شان هورا نمی‌کشد و آن‌ها بدون توجّه به حاشیه‌ها به کار خود مشغول اند. اثرات مطرح‌شدن کنترل‌پذیر نیست و ای‌بسا با ردیف‌های بودجه‌ی درشت‌تر و تمرکز بیش‌تر روی این رشته‌ها، حواشی بدتری نسبت به فوت‌بال دامن این رشته‌ها را بگیرد و همین حواشی، موفّقیت‌های به‌دست‌آمده را تکرارناپذیر کنند.

باید امیدوار بود تکرار این شکست‌های هم‌رده‌ی پیروزی و تبدیل آن‌ها به پیروزی‌های درخشان برای والیبال و بسکت‌بال با دخالت مدیران نامربوط و تزریق پول‌های بی‌حساب دچار تزلزل نشود. فراموش نکنید این‌جا ایران است؛ جمهوری اسلامی ایران.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):