سفر به مهد کارتون مطبوعاتی - ۱

هفته پیش در لندن بودم، و توانستم از این سفر اندکی «سود استفاده» ببرم و کارهای تاریخی کارتون و کاریکاتور انگلستان را از نزدیک ببینم و مطالعه کنم. بسیاری نمی‌دانند که کارتون روزنامه‌ای در انگلستان قرن هجدهم متولد شد، اما هنرمندان آن زمان تحت تاثیر کارهای انتقادی هنرمندان طِنزپرداز حکاک هلندی بودند.

ویلیام هوگارت، نقاش بزرگ آن دوران در نیمه نخست قرن با کاریکاتوری کردن چهره‌های آدم‌ها، داستان‌هایش را روی فلز حکاکی می‌کرد تا امکان چاپ و نشر بیابد.

در اواخر قرن و اوائل قرن نوزدهم، آثار جیمز گیل‌ری توانست نگاه مردم زمانه خودش در برابر سیاستمداران و جنگ‌طلبان فرانسوی را تا حد زیادی شکل دهد.

اما نکته مهم برای من، مشاهده آثار کسانی چون جرالد اسکارف، رلف استدمن و استیو بل از نزدیک بود.

کتابی از کارهای جرالد اسکارف را خریدم و توی پرواز از لندن به تورانتو، چندین بار نگاهش کردم و تاسف خوردم از کم ظرفیتی‌های خودمان.

در مجموعه‌ای که از این هفته خواهم نوشت، به بررسی تاریخچه کارتون مطبوعاتی خواهم پرداخت و با نشان دادن کار بزرگان این رشته، اندکی نشان خواهم داد که چه راه‌هایی برای انتقاد وجود دارد و ما فقط مسیرهایی محافظه‌کارانه را به خاطر آنکه به تریج قبای کسی برنخورد طی می‌کنیم.

ممکن است دوستان من به خاطر علائق و وابستگی‌های سیاسی تنها نوازش منتقدانه را به جای شلاق کارتونی بپسندند، اما گمان کنم گاهی برای بیداری سیاسیون و طرفداران، تازیانه طنز کاربرد بهتری داشته باشد.

در قرن بیستم اما خلق کاریکاتورهای سه بعدی و نمایش‌های طنز سیاسی در همان انگلستان، اتفاق بزرگی بود. برنامه «اسپیتینگ ایمیج» نمونه استفاده بهینه از کاریکاتور برای افزایش سواد سیاسی جامعه بود.

ادامه دارد

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):