دعای باران

‫ ‫

ای دانه اشک روح باران

‫چون ابر بر آسمان تن افکند

‫بر چهره هور و ماه و کیوان

‫بنشست و غبار غم پراکند

‫هر کنج و کمین، کف خیابان

‫سبزینه تشنه، برگ و آوند

‫چون بغض گلوی روزگاران

‫چون شیخ و ‫طبیب و میر در بند

‫می بار، به شهر تشنه میبار

‫

‫تا سبز شود دیار دیرین

‫از بارش خود دریغ تا کی؟

‫تا چند ز ابر کرده ای زین؟

‫هم پرده نشین میغ تا کی؟

‫تا چند و کجا تو بر سر کین؟

‫همسایه آن ستیغ تا کی؟

‫تا چند ستم به نام آیین؟

‫هر جمعه نفیر جیغ تا کی؟

با غرش رعد کینه میبار‫

‫

‫در شهر نشان ز عافیت نیست

‫سامان و سلامت است بر باد

‫جز دود نشان ز عاصمت نیست

‫این مانده ز نان و نفت در یاد

‫منظور دعا هم عاقبت نیست

‫دنیاست به نرخ هر چه بیداد

‫در سینه اثر ز عاطفت نیست

‫یا هست اگر، ز غم نه آزاد

‫شوینده غم ز سینه، میبار

‫

‫میبار و بشو سیاهی از جان

‫هم از دل و دامن دماوند

‫می بار و ببر پیام یاران

‫با قاصدک و نسیم اسفند

‫در ریز تو این سیاهکاران

‫در دامن پر خروش اروند

‫یا در دل پارسی خلیجی

‫جاوید بدین نشان دیرند

اینها همه کن فسانه، میبار! ‫

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):