قدردانی از خانم رهنورد و چند نکته باریک‌تر از مو-۱

اگر خاطرتان باشد، ماه‌ها پیش در یادداشتی نوشتم که ای زهرا رهنورد می‌تواند رهبر جنبش باشد. هنوز هم معتقدم که نیاز به یک زن پیشرو داریم! زنی که «محذورات» مردهای سیاسی را نداشته و پاسخگو است.

می‌دانم سوال‌هایی که از خانم رهنورد کرده‌ام برای تعدادی از طرفداران سرسخت جنبش قابل تحمل نیست، و کسانی که تحمل من یکی را ندارند از این باب دچار زحمت بیشتری شده‌اند، که برای ایشان هم متاسفم. خانم رهنورد می‌توانست مانند بسیاری دیگر از غیر‌پاسخگوها، از کنار سوال‌های من بگذرد، اما نگذشت. واکنش‌های عصبی بسیاری را دیده‌ام، و استفاده خارج از کانتکست «راحت نشینان» و «خارج‌نشینان» ساکن بلژیک را هم خوانده‌ام که جای تقدیر دارد.

انتقال غیر مستقیم سوال‌ها به این راحتی نبود، و حتی اشتباه تایپی من شاید در سوال آخر خانم رهنورد را اندکی دچار سو تفاهم هم کرده باشد، که امیدوارم مرا ببخشند.

اما نکاتی در پاسخ‌ها وجود داشت که شاید گفتن نظر یا سوالی انتقادی خالی از لطف نباشد.

از آخر شروع کنیم.

- طبیعتا اگر من احساس امنیت می‌کردم، کار و زندگی و کاشانه‌ام را رها نمی‌کردم که بیایم اینجا کارگری کنم. من که مثل دوستان عزیزی نبودم که تا رسیدند پول پناهندگی گرفتند. کار کردم، آسیب دیدم و توی زحمت افتادم، اما شاکر بودم. من آن سال‌های پرتهدید را سپری کردم و خیال می‌کردم هوای مرا دارند، اما وقتی «فرزندان نواب» تهدید کردند، حتی کسی از دوستان دولتی حال مرا نپرسید. اما گمانم این همه سال، آقایان محافظ داشته‌اند...من نداشتم. من هم دوست داشتم ایران بمانم، اما نشد، نمی‌توانستم. خانم رهنورد از من دعوت به بازگشت کرده‌اند...به نحوی...برگردم که مثل حسین درخشان مرا بگیرند و چپقم را چاق کنند؟ حکم کشیدن کاریکاتور خامنه‌ای چیست؟ مساله هم فقط مساله من نیست. بسیاری از کسانی که مجبور به خروج از ایران، از عهد موسوی تا کنون شده‌اند، از قربانیان هسته‌های گزینش را کسانی که ماندن را بر نتابیدند، همه و همه دلیل کافی برای خروج داشته‌اند.

اگر در جای گرم نشستن باعث می‌شود آدم واقعیت را نبیند، می‌توانم ده‌ها نویسنده سایت‌های سبز در خارج از کشور را برای‌تان مثال بزنم که از دیدن واقعیت‌های ۳۰ سال گذشته ناتوانند و البته هری پاتر نمی‌خوانند، چون زبان انگلیسی یا فرانسه را یاد نگرفته‌اند و مجبورند منتظر رسیدن نسخه‌های ترجمه داخلی باشند. یا کسانی که در لندن و پاریس و بروکسل و بوستون می‌نشینند و درد میلیون‌ها نفر از نظام ولایی را حس نمی‌کنند و احتمالا همزمان با نشستن روی صندلی تابدار، در باره نظام ولایی مورد نظرشان «تز» می‌دهند می‌توانند نمونه‌های جذاب‌تری باشند. البته خیلی از این نویسندگان فقط قهوه نمی‌نوشند...

از آن جالب‌تر خانم رهنورد، این است که آدم در ساختمانی با محافظ سال‌ها در داخل زندگی کرده باشد و از جنایت‌های بی خبر مانده باشد. حالا روی صندلی تابدار نشسته باشد یا روی زمین بنشیند و مثلا کتاب‌های شولولخوف یا گورکی را بخواند. گاهی نشستن روی فرش مانع شنیدن فریادهای بسیاری از افراد در اوین و رجایی‌شهر شده. نظر شما چیست؟

- خانم رهنورد می‌نویسند: «اما به طوری که بارها گفته شده از این جنایت نه آقای خامنه‌ای و نه آقای موسوی هیچ یک اطلاعی نداشته‌اند و در حوزه وظایف شان هم نبوده است». برای من مایه تعجب است که چگونه آقای موسوی که رونوشت نامه‌های مرحوم منتظری را می‌گرفته‌اند، از این وقایع بی‌خبر بوده است؟ شنیده‌ام افرادی از خانواده یکی از دوستان مهندس موسوی در نوبت اعدام بوده‌اند و ایشان هم مطلع بوده است. چگونه می‌توان انتظار داشت که میرحسین موسوی از نحوه عملکرد وزارت اطلاعاتش بی‌خبر بوده باشد، حتی اگر برفرض این وزارت‌خانه مجری ولایت آیت‌الله خمینی بوده است. آیا همراهی در بالاترین حد با ساختاری که مرتکب جنایت شده، ایجاد مسوولیت اخلاقی نمی‌کند؟ آیا توجیه اعدام‌ها در گفتگو با رسانه اتریشی سوال برانگیز نیست؟

چگونه می‌توان نخست وزیر بود و بولتن وزارت اطلاعات را دریافت نکرد؟ حالا کسی که در اوج قدرتش بی‌خبر بوده، در چه شرایطی در زمان حاضر که به قول خاتمی حداکثر یک تدارکاتچی خواهد بود می‌تواند مجری و نگاهبان قانون اساسی باشد؟ با چه دیدی وارد کارزار شده؟ آیا باز اگر جنایتی رخ دهد با این پاسخ روبرو خواهیم بود که آقای موسوی خبر نداشته‌اند؟

برای من البته سوال دیگری که وجود دارد این است که آقای موسوی بنا به ادعای شما از اعدام‌ها و جنایت‌ها بی‌خبر بوده، ولی دانش‌آموزان و مردم بسیاری که می‌دیدند خواهر یا برادر همکلاسی‌های‌شان اعدام شده یا همسایه‌ای سیاه‌پوش از این جنایت‌ها خبر داشته‌اند. آیا آقای موسوی بعد از پایان یافتن جنایت‌ها و کشتارها به دستور آیت‌الله خمینی، هنوز همان اعتقاد به ایشان را داشتند؟ البته اعتقادات هر کسی محترم است و نمی‌توان علاقه آقای موسوی را از این باب زیر سوال برد، ولی ماندگاری این علاقه بعد از مطلع شدن از جنایتی که می‌فرمایید پاک شدنی نیست چه توضیحی دارد؟ می‌خواهم بهتر بدانم. چه نکته‌ای در آیت‌الله خمینی بعد از دیدن کارهای بزرگ ایشان (تدوام جنگ، از بین بردن بسیاری از پایه‌های کشور، جنایت‌های با نام دین و ....) در آن سال‌ها وجود دارد که هنوز ایشان را برای آقای مهندس موسوی جذاب نگاه می‌دارد؟

ادامه دارد

Subscribe to comments feed نظرات (13 نوشته شد):