استعدادهای درخشان

عقاید و ایدئولوژی ها هم مثل میوه جات تاریخ مصرف دارند. صرف نظر از اصراری که بر درست و برحق بودن یک نگرش می‌شود، همیشه باید انتظار بایگانی شدن یک طرز فکر را  داشت.  از فریاد اسلام‌خواهی میلیونی مردم ایران در بهمن ۵۷ تا خروش میلیونی همان مردم در تیرماه ۸۸ برای نفی تسلط دین بر امورات مردم تنها سی سال فاصله بوده است. بی‌تعارف قاطبه اهل علم  و دانشگاه می‌بایست بپذیرند که در صورتی که حکومت پهلوی میلی به زدایش گرایشات مذهبی از میان مردم داشت - که نداشت - و در صورتی که حکومت یک نفر بر یک کشور با مدرن شدن همزمان آن کشور می‌پایید - که نپایید - بسیار دور از ذهن است که با گسترش علم و آگاهی می‌توانستند در دوره‌ای سی ساله، «دست آورد»های یک حکومت اسلامی را در «مذهب زدایی» از امورات جمعی را به چنگ بیاورند.

از این جهت به نظر می‌رسد طایفه‌ای که سی سال اخیر بر سیاست ایران مسلط بوده‌اند خبره‌ترین در دست مالی کردن سوژه‌اند. با این حساب، نگارنده امیدوار است که با توجه به  این تبحر و چیره دستی ایشان در «ترین» شدن در هر سوژه‌ای، و نشان دادن تمامی ظرفیت‌های عملی هر ایدئولوژی، پیله کردن نوفاشیست‌های اسلامی به «روح ایرانی» و ماتیکی کردن ژست‌هایی چون پرچم بوسی و «ای ایران»خوانی، به خوبی بتواند ضعف‌های تئوری ناسیونالیسم منهای دموکراسی فدرال را برابر چشمان جامعه ایرانی بگذارد. نگاهی به سابقه ایشان در سه دهه گذشته و توان آزمایی ایشان با وطن پرستی، ولایت پرستی و ... نشان از استعدادی درخشان دارد تنها نگرانی این است که ساعت واشنگتن و تل آویو با سرعتی متفاوت از سرعت ساعت اتمی تهران بگردد و فرصتی دیگر از این پدیده «ایرانی» سلب شود.

Subscribe to comments feed نظرات (1 نوشته شد):