...هم الغالبون

رییس جمهوری که ۶۳ درصد رای آورده باشد قاعدتا می‌بایست آخرین نگرانی‌اش تحزب باشد، به زبان ساده این مقدار رای یعنی یک بلوک کامل سیاسی. با این مقدار رای می‌شود هم مجلس را گرداند و هم می‌شود هر گونه مخالفت سیاسی را ساکت کرد. با این حال کشوری هست که ریاست جمهوری‌اش با ادعای ۶۳ درصد رای، مهم ترین موضوع ش تک حزبی کردن مملکت است. در همین کشور، رییس جمهوری که با تقریبا همین مقدار آرا قبل‌تر بر سر کار بوده ولی صندلی را وقت نشستن از زیرش کشیده‌اند، ناراحت شده و نصیحت کرده که شاه مخلوع این کشور که او هم از قضا مخالفین خودش را در ردیف «خس و خاشاک» می‌خواند هم در سال‌های منتهی به سقوطش، از همین سازها کوک می کرد. این رییس جمهور سابق به نظرم موضوع را اشتباه فهمیده، چون اصلا ایشان مخاطب بحث رییس جمهوری کنونی نبوده‌اند، احزاب حامی ایشان مدتی ست که درو شده‌اند و رییس جمهوری کنونی همه‌شان را یک‌جا خرید و فروش می‌کند. حرف‌های بحث برانگیز ریاست جمهوری کنونی بیشتر اعلام برنامه بوده: با قانون تجمیع انتخابات تا سال ۹۰ خورشیدی انتخابات نداریم، بعد هم انشالا مصداق «هم الغالبون» را نشان همه شان می‌دهیم.

قبل تر هم نوشتم که انتخابات ریاست جمهوری دهم، پایان صندوق رای در جمهوری اسلامی بود، اما نه فقط برای اصلاح‌طلب‌چی‌های سابقا حکومتی، بلکه برای همه. عده‌ای دوست ندارند چنین چیزی را باور کنند. ایرادی ندارد، اگر جمهوری اسلامی برپا بود (با دعای خیر وزرای سابق خارج نشینش)فرصتی می‌شود که ببینیم مخاطب تک حزبی کردن، ریاست جمهوری سابق بوده است یا محافظه کاران و شرکای کودتاچی. دلیلی ندارد وقتی شلوغی رفع شده و فتنه خاموش شده، همه برای گرفتن سهم شان صف بکشند. این رییس جمهور به اندازه دو سه انتخابات بروی هم رای از مردم گرفته است. در جمهوری اسلامی همه چیز کیلویی‌است، حتی رای.