درود بر رهنورد، سلام بر موسوی!

شاید بسیاری از شما که در سال ۵۷ سنتان قد می‌داده، شعار «درود بر خمینی، سلام بر بازرگان» را شنیده باشید، به عبارتی، بازرگان به عنوان نفر دوم کشور شناخته می‌شد.

خواندن گفتگوی اخیر زهرا رهنورد در باب انتقاد و رهبری و الباقی مسائل مرا به این فکر انداخت که نکند ما راه را اشتباه رفته‌ایم! ما خبرنگاران سرگیجه گرفته‌ایم که بفهمیم رهبر جنبش بالاخره کیست، اما ظاهرا کسی که از انتقاد استقبال می‌کند و احتمالا پاسخ‌گوتر است و جنبش را فراگیر می‌خواند پیدا شده و شاید بتواند رهبر جنبش هم بشود.

فکر می‌کنید بیخود می‌گویم؟ دقت کنید! زهرا رهنورد به استقبال انتقاد می‌رود. حتی می‌گوید اگر مهربانانه و دوستانه هم نباشد، ملالی نیست! کدام رهبر سیاسی سال‌های اخیر چنین جراتی داشته؟

رهنورد در مقابل حکم سنگ‌سار موضع هم می‌گیرد. لطفا تعداد دفعاتی که مطلبی در این‌‌‌‌باره از آقایان روحانی چپ حکومتی و هاشمی و غیره شنیده‌اید را بشمارید.

---

آیا رهنورد می‌تواند نقشی مثل «کورازان اکینو» بازی کند، منتهی در زمان بودن همسر؟ یعنی هر دو در کنار هم باشند اما مسوولیت ادامه بازی بر عهده رهنورد باشد و موسوی فقط همراهی کند؟

از طرفی، رهنورد مسوولیتی در دهه ۶۰ نداشته است! برای اداره کشور متکی به فرامین ولی فقیه هم نبوده! در عین حالی که از محوریت قانون اساسی می‌گوید، اما تاکید می‌کند که در صورت پیروزی، باید به تغییرش امیدوار بود.

به نظر من در نبود رهبری جنبش، وقتی همه می‌خواهند نقش «همراه کوچک» را بازی کنند،  شاید برگ برنده کسی باشد که هم حرف می‌زند، هم محکم است و هم خیلی به روزتر از دیگران، از جمله همسرش!

---

از خواندن گفتگوی زهرا رهنورد لذت بردم. باید به فرشته قاضی خسته نباشید گفت. گرچه ترجیح می‌دادم گفتگوی یک خبرنگار سخت‌گیر بدون گرایش با همسر میرحسین را بخوانم.

اما در باب استقبال رهنورد از انتقاد، باید به او آفرین گفت. البته خانم رهنورد نمی‌داند که لباس شخصی‌های آنلاین چقدر باعث تفریح منتقدان می‌شوند وقتی انتقادی منتشر می‌شود. اما اشاره به اهمیت انتقاد از سوی دوستان قابل درک است، ولی مطمئنا روزنامه‌نگاران که نباید با سیاسیون دوست باشند که! منظورم بولتن‌نگاران نیست البته که همراهی و جانب‌داری را وظیفه می‌شمرند.

منتقد یا عیب‌جو یا کسی که غر می‌زند و یا ایرادگیر حرفه‌ای، اگر دوست نباشد، شاید بهتر بتواند نقاط ضعف را فارغ از مصلحت‌نگری‌های رایج ببیند و بیان کند. روش انتقادهای دوستانه مرا به یاد یک سیاستمدار  فقید طرفدار اسرائیل در کانادا می‌اندازد. از آن مرحوم که ناشر روزنامه طرفدار اسرائیل نشنال پست هم بود پرسیدند که شما همیشه طرف اسرائیل را گرفته‌اید، آیا هیچوقت از اسرائیل انتقاد هم کردید؟ گفت بله! وقتی اسرائیل برای ساکت کردن فلسطینی‌ها چند باری کوتاه آمد (و ظاهرا میزان خشونت کم شده بود). حالا حکایت دوستان منتقد است که خیلی وقت‌ها یک جهت را می‌بینند.

خانم رهنورد حتما انتظار ندارد که روزنامه‌نگاران به اردوی هیچ جناحی بپیوندند و حتما آنها را مستقل می‌خواهد. انشالله چنین است. اگر روزنامه‌نگاران انتقادی کنند، به واسطه دوستی با مردم است نه جناحی سیاسی و جبهه‌ای که امروز هست و فردا نیست. از این باب امیدوارم رفع سو تفاهم شده باشد. البته ما تلاش می کنیم که گیرها و انتقادها «عقلانی» باشد تا سارا زرتشت عزیز هم شادمان شود که حرفش روی سرسخت‌هایی مثل من اثر کرده.

Subscribe to comments feed نظرات (13 نوشته شد):