آیا می‌توان از خمینی عبور کرد؟

مدت‌هاست بابت سوال‌هایم از سران جنبش سبز در باره اعدام‌های دهه ۶۰، انتقادها، حملات و اهانت‌های زیادی دریافت کرده‌ام. البته این‌ها را دست‌گرمی می‌دانم چون باعث می‌شود تحمل آدم بالاتر برود.

اما سوال همیشگی من این است؛ آیا دفاع از آرمان‌های «امام» به عنوان کسی که خارج از دادگاه و روند دادرسی، حکم مرگ بی‌پناهان بسیاری را داده یا از اعدام‌ها حمایت کرده، خود قابل دفاع است؟

دوستان ممکن است انتقاد کنند که طرح این سوال‌ها مجوز لازم دارد. یا اینکه تنها افراد معینی اجازه سوال در این رابطه از راهبران جنبش را دارند.

اما به نظر من، هر شهروند ایرانی حق دارد از کسانی که در دهه ۶۰ مسوولیتی داشته بپرسد که آیا می‌توان بر اساس معیارهای کسی که حامی محاکمه‌های غیر قانونی، نقض حقوق متهم، شکنجه، تفتیش عقیده، اعدام کسانی که حتی بر اساس قانون حکمشان حداکثر یک یا دو سال زندان بوده، به آزادی و مردم‌سالاری رسید؟

سوال اینجاست که اگر اعتقاد رهبران فعلی به دموکراسی است و تلاششان برای دفاع از رای مردم برای نهادینه کردن آن است، آیا می‌توان سنگ بنا را بر پایگاهی ضد انسانی استوار کرد؟

به عقیده من، نه موسوی، نه کروبی و نه خاتمی، دستی در اعدام‌ها نداشته‌اند. حداقل مدرکی در این باره وجود ندارد. اما مساله اینجاست که سکوت در برابر نقض گسترده حقوق بشر و از میان رفتن جان بسیاری از جوانان در دورانی که مسوولیتی داشته‌اند، برای هر کسی قابل قبول نیست. از سوی دیگر، قرارگیری این افراد در مجموعه بزرگ حکومتی دوران آیت‌الله خمینی این سوال را بوجود می‌آورد که آیا می‌توان به تغییر در گفتمان این افراد را وقتی که هنوز پیرو آرمان‌های «امام» هستن، پذیرفت؟

به نظر من، طرح سوال از سوی دادستان تهران، نقطه‌ای حیاتی برای رهبران جنبش است. اگر اینجا از خمینی و خمینی‌ایسم عبور نکنند، دیگر زمانی و جایی برای این کار ندارند.

رهبران جنبش از نگاه من، چیزی برای از دست دادن ندارند و با در نظر گرفتن تاکتیک‌های حکومتی، بایستی استحکام خود را نشان دهند.

ممکن است اینان علاقه زیادی به آیت‌الله خمینی داشته باشند، کما اینکه خاتمی نگران انتقادهایی است که از دوران آیت‌الله خمینی مطرح می‌شود و نقد ولایت فقیه را نیز ساختار شکنی می‌خواند، اما آیا وقتش نرسیده تکلیف خودشان را با این مساله یک‌سره کنند که آیا مدافع اعدام‌ها بوده‌اند یا مخالف؟ و آیا باید تا ابد پشت آیت‌الله خمینی پنهان شد؟

به نظر من، دفاع از حقوق متهمان و محکومیت اعدام‌هایی که متاسفانه انتظارشان را باید بکشیم، چون ساختار حکومت را می‌شناسیم، بدون تعیین تکلیف با آنچه در گذشته اتفاق افتاده ممکن نیست.

آقای میرحسین موسوی به عنوان کسی که با تاخیری یک روز و نیمه، روند دادرسی و برخورد با مخالفین و اعدام‌ها را زیر سوال برد، بهتر است موضع خود را یک بار برای همیشه نمایان سازد، و بگوید آیا حامی اعدام‌های دهه ۶۰ و دوران امام بوده یا نه؟ و اگر بوده و اینکه نظری مخالف دارد، بگوید که آیا حاضر است روند پیشین را محکوم کند یا نه؟

اگر موسوی حتی با ذکر کارهای غیر انسانی گروه‌های «تروریست» بگوید که کاری که آن زمان انجام گرفت درست نبود، بخش خاکستری جامعه که از خشونت‌ها و شرایط جامعه به تنگ آمده، بیشتر باورش خواهد کرد. یکی از نزدیکان موسوی به من می‌گفت که نگرانی ایشان، ریزش نیرو است. سوال من این است؛ آیا ریزش نیروهایی که مخالف دموکراسی و حقوق بشر هستند مهم‌تر است یا جلب کسانی اثر داغ بی مهری حکومت بر جان و روح‌شان مانده؟

اگر خاتمی و کروبی چنین کنند، و طرفداران به حمایت از ایشان ماندگاری‌شان را در صحنه به نمایش بگذارند، آیا دادستان تهران دیگر می‌تواند اینان را در گوشه رینگ گیر بیاندازد؟

آیا گذر از آرمان‌های «امام» گناهی کبیره است؟

Subscribe to comments feed نظرات (13 نوشته شد):