۱۳۸۸ و یک اتفاق خوب

قاعدتا خوانندگان مطالبم می‌دانند که هیچوقت به هیچ سیاستمداری دل نبسته‌ام، اعصاب همه، من‌جمله طرفدارانشان را هم خرد کرده‌ام. ممکن است با این نماینده مجلس و آن وزیر و فلان معاون رئیس جمهوری هم رفیق بوده باشم، اما رفاقت را با کارم دخیل نمی‌کنم. دوستانم همیشه  از دستم شاکی بوده‌اند که دل‌رحم نبوده‌ام. همین دیشب دوستی شاکی بود که چرا به فلان عضو "اتاق فکر" در مطلبی تاخته بودم؟ دوستم حتی می‌دانست که به آن رفیقش احترام زیادی هم می‌گذارم، اما ناراحت بود از لحن نسبتا بدون تعارفم. حق هم داشت ناراحت باشد...

 با وجود همه انتقادهایی که به رهبری پراکنده جنبش سبز دارم، معتقدم دوام جنبش، تحت شرایطی بسیاری مفید است! چرا؟ به یک دلیل خیلی ساده! همیشه بعد از انتخابات ریاست جمهوری در سال‌های مختلف، مردم و فعالان در پیله‌های‌شان فرو می‌روند و آلزایمر چهار ساله‌ای همراه با بدخوابی‌های انتخابات‌های مجلس و شورا شروع می‌شود. دقت کرده‌اید؟ خاتمی عملا بعد از تابستان ۱۳۸۴ به یک خفته سیاسی و مسافر دائمی تبدیل شده بود. حتی کروبی که روزنامه خودش را داشت، در طول سال‌های ۸۴ تا ۸۸ به اندازه این ۱۰ ماهه فعال نبوده است.

 مساله مهم این است که چگونه می‌توان نهضتی را چهار سال زنده نگاه داشت؟ البته این به شرطی است که نهضت را راهبری باشد و همه هم امیدوار باشند که برای تغییر باید از طریق انتخابات ریاست جمهوری و مجلس بدون تغییر ساختار قانون انتخابات و حذف نهادهای نظارتی اقدام کرد. نگارنده خوشبختانه عضو هیچ گروهی نیست و فقط ناظر ماجرا است، اما خیال می‌کند که بدون تغییر قاعده بازی نمی‌توان ساختار را تکانی داد.

سال ۱۳۷۶، امید حجاریان و شرکا این بود که چپ‌های حکومتی در انتخابات دوم خرداد، چند میلیون رای بیاورند و جنبشی را برای چهار سال بعدش راه‌اندازی کنند. به عبارتی دولت خاتمی مثل یک بچه ناخواسته بود که پدر و مادر چندان مراقب روش‌های ضدباروری نبوده‌اند. اگر این حرف حجاریان را بپذیریم، می‌توان گفت وقایع بعد از انتخابات، دنباله همان خواست و هدفی است که جماعت مرکز تحقیقات استراتژیک و حلقه کیان به دنبالش بوده‌اند. البته نمی‌توان گفت که هدف،  دموکراتیک شدن بوده است یا بازگشت چپ‌های «کوپونیستی» به قدرت.

به هر حال اگر از این منظر به تداوم جنبش اعتراضی نگاه کنیم، می‌فهمیم که همین ماجرا هم به نحوی شکستن قاعده بازی محسوب می‌شود. وقتی در خیابان دیکتاتوری راه نروید به مسیرتان را کج کنید، احتمالا به جایی دیگر خواهید رسید. این چیزی است که حاکمیت را ترسانده است. به نظرم ترساندن حاکمیتی که می‌خواهد مردم را بترساند، بسیار تاثیر گذارتر از خاموشی‌های ۴ ساله دوره‌های گذشته است. 

Subscribe to comments feed نظرات (6 نوشته شد):