۲۲ بهمن تمام شد و کافی‌است که واقع بین باشیم، ناامیدی چرا؟

فراموش نکنیم در طی این چند ماه راه‌های زیاد و متنوعی از شعار نویسی بر روی اسکناس و خاموشی سبز آزموده شد تا حکومت به تقلا بیفتد و ما حداقل از اینکه میتوانیم با حداقل هزینه قدرت را به وحشت بیاندازیم خرسند شویم. یادمان نرود که اکثر جنبش‌ها و حرکت‌های اعتراضی در بستر زمان رشد کرده و شاخ برگ خود را افرایش دادند

امسال ۲۲ بهمن برخلاف هرسال رنگ و بویی دیگر داشت، از زمان طرح این راهکار که می‌توان از راهپیمایی‌های دولتی به عنوان بیان اعتراض استفاده کرد، بسیاری از مردم برای چنین روزی لحظه شماری می‌کردند و منتظر بودند تا با فرارسیدن این روز مهم حکومتی از آن به عنوان راهی جدید و مناسب جهت بیان اعتراض استفاده کنند اما آنچه به نظر می‌رسد این‌است که بسیاری از معترضان آنچنان که باید و شاید از روند این روز و اجرای برنامه های اعتراضی راضی نیستند و بعضا به رهبران و بزرگان جنبش حمله کرده و آنان را مورد انتقاد قرار می‌دهند که چرا مثلا طرح "اسب تروا" را مطرح کردید.

کمی لازم است مثبت تر بینادیشیم و واقع بین باشیم. در این موضوع که طرحی مانند "اسب تروا" شکست خورده، شکی نیست اما با شکست یک طرح، جنبش نه شکست می‌خورد و نه از راهی که در آن قدم برداشته برمی‌گردد بلکه با تجربه این شکست می‌تواند به دنبال راه‌های بهتر برای رسیدن به موفقیت باشد. یکی از دلایلی که امروز عده‌ای از طرفداران جنبش سبز احساس شکست میکنند این است که انتظار و توقع بالایی از این روز داشتند و حتی در بعضی از موارد عده‌ای با خود شعار "بهمن آمدند و بهمن بروند" را زیر لب تکرار می‌کردند و منتظر بودند تا امروز جنبش را به یکباره به موفقیتی برسانند و فردا در خیابان‌ها جشن و پایکوبی به راه بیاندازند.

بهتر است موضوع را از زاویه ای دیگر ببینیم از جایی که در این چند سال مخالفان و معترضان، رهبر و راهنمایی خاص نداشتند تا به اینکه افرادی مانند میرحسین موسوی و مهدی کروبی بر این جایگاه تکیه زدند و کم کم راهکاری بسیار مفید مانند استفاده از مراسم دولتی مطرح شد و نتایج خوبی هم در برداشت که اوج آنرا می‌توان در روز قدس دید تا به امروز که باید پذیرفت که دولت و حکومت مرکزی به راحتی راه مقابله با این موضوع را کشف کرده و با آوردن نیروهای خودی به داخل خیابان جایی برای حضور معترضان باقی نمی‌گذارد.

م‌یتوان گفت استفاده از مراسم حکومتی راه‌کاری مفید بود که تاریخ انقضای آن گذشته است و امروز جنبش سبز نیازمند آن است که به دنبال راهی دیگر باشد و قطعا نباید چشم به دهان رهبران این حرکت دوخت تا به راهکاری رسید و با نتیجه نگرفتنش مانند راهکار "اسب تروا"، به این افراد تاخت. اگر این جنبش مردمی است باید خود مردم ایده و راه جدید را پیشنهاد بدهند و بهترین را با توجه به حمایت رهبران جنبش برگزینند. فراموش نکنیم در طی این چند ماه راه‌های زیاد و متنوعی از شعار نویسی بر روی اسکناس و خاموشی سبز آزموده شد تا حکومت به تقلا بیفتد و ما حداقل از اینکه با حداقل هزینه میتوانیم قدرت را به  وحشت بیاندازیم خرسند شویم.

یادمان نرود که اکثر جنبشها و حرکتهای اعتراضی در بستر زمان رشد کرده و شاخ برگ خود را افرایش دادند و زمان برداشت محصول آن سریع نبوده است (همانند انقلاب اسلامی۵۷) و موفقیت یک جنبش کار یکی دو روز و یک شب دو شب نبوده است که ما انتظار داشته باشیم در فاصله ۲۲ خرداد تا ۲۲ بهمن میوه این جنبش مردمی را برداشت کنیم. باید صبر کرد و با پشتکار و ابتکار عمل به مبارزه ادامه داد...

Subscribe to comments feed نظرات (3 نوشته شد):