آزادی و مازادی و ...

بحثی که اخیرا در بخش «رسانه‌های خودمانی» راه افتاده کمک بسیاری به کامل کردن بازنویسی «مانیفست» و «درباره ما»ی سایت کرده است. سایت خودنویس هنوز مرحله جنینی خود را می‌گذراند، اما نمی‌توان تجربه رسانه‌ای دست‌اندرکارانش را کنار گذاشت. یکی از نکاتی که بعضی از دوستان معمولا آنرا سانسور می‌بینند، دروازه‌بانی سایت است. مدیران سایت گاه گل هم می‌خورند، اما سعی می‌کنند مراقب باشند که هر مطلبی بدون وارسی منتشر نشود. مثال ساده‌ای بزنم. چندی پیش عنوان یکی از مطالب رسما اهانت‌آمیز بود. از دست ما در رفته بود. کامنتی منتشر شده بود که فحش خواهر و مادر بود و بس. خبری داشتیم که بیشتر نظر و دیدگاه شخصی بود... طبیعی است! پیش می‌آید. اما مسوولیت‌اش با ماست. پذیرفته‌ایم که بالای سر مطالب باشیم.

این‌ها را نگفتم که بگویم سایت سردبیر دارد که هرچه دلش خواست چاپ شود و هر چه دلش نخواست حذف. داریم یک کار گروهی می‌کنیم که روز به روز بزرگ‌تر می‌شود. وقتی خبرنامه روزانه به دست‌تان رسید، خواهید که داریم با کمک دوستان‌مان در «سبزنامه» چه می‌کنیم. یک همکاری آنلاین برای ارتباط بهتر با اعضایی که روز به روز بیشتر می‌شوند.

از بحث دور نشوم. ما هیچ رنگی نداریم. نه سبز هستیم و نه زرد. نه قرمز هستیم و نه سیاه و خاکستری. 

اما نکته‌ای که هست که به آن معتقدیم! کار رسانه، نظارت بر قدرت است، و طرفدار قدرت هیچ‌گاه از این خصیصه خوش‌اش نمی‌آید. طرفدار قدرت همیشه از انتقاد از قدرت، حرکت سازمان‌یافته براندازانه می‌بینند. مخالفان قدرت هم طبییعتا از رسانه، انتظار دارند تا ابزاری باشد برای تیغ کشیدن! 

 اگر قدرت، هر صاحب اندیشه و سخنی را ساکت کند، پس رسانه‌ای که به افراد فاقد صدا، صدا بدهد و بلندگوی‌شان شود، طبیعتا در تعاریف قطبی شده، همان چیزی است که رهبر جمهوری اسلامی اگر از سخنرانی‌های‌اش برداشته شود، دچار بی‌تعادلی خواهد شد. ما «دشمن» کسی نیستیم. توضیحی اندکی شخصی شده بدهم؛  اگر بر فرض برنامه ۲۰:۳۰ صدا و سیما، عکس من نوعی را کنار سلمان رشدی و فلمینگ رز دانمارکی به عنوان دشمن دین پخش کرده باشد، من یکی دشمن دین، یا دشمن کسی نیستم.

---

اگر مطلبی منتشر نمی‌شود، به حساب مشکل شخصی نگذارید. برای من جذاب‌تر است که افرادی از همه دیدگاه‌ها به خودنویس بپیوندند. چرا یک بسیجی نداشته باشیم؟ چرا یک سپاهی اینجا ننویسد؟ چرا طرفداران میرحسین اینجا راحت حرف‌شان را نزنند؟ چرا منتقدین دین و حکومت دینی با دین‌داران بحث نکنند؟ چرا دگرباشان اخبار خودشان را اینجا منتشر نکنند؟ چرا فعالان زن اینجا در باره مشکلات زندگی در کنار فعالان سیاسی مردسالار چیزی نگویند؟ چرا...؟

هفته پیش با یکی از اعضا نزدیک به ۱۰ پیام در فیس‌بوک رد و بدل کردم، با دوستی دیگر نزدیک به ۶ پیام، با یکی از نویسندگان نزدیک به ۱۲ پیام، و با خیلی از دوستان کم و بیش گپی زده‌ام و بحثی کرده‌ام در باره مطلب‌شان، لزوم تغییر تیتر، پیدا کردن مستندات بیشتر، یافتم منابع، کپی نکردن و ...

چرا؟

یک دلیل ساده! داریم یک کار گروهی خبری و شهروندی می‌کنیم و دوست داریم نتیجه کار بهتر و بهتر باشد.

یک نکته دیگر، هنوز تعدادی از مطالب منتشر نشده‌اند که اندک اندک منتشر خواهند شد، و سعی می‌کنیم همه چیز به روز باشد.

---

وقتی دوست گران‌قدری انتقادی می‌کند و طلب‌کارانه طرف مقابل را دروغ‌گو می‌خواند، رسما تا زمان اثبات حرف خود، دیگری را متهم به چیزی کرده که فقط در نظر خودش صحیح است و احتمالا هم‌فکران‌اش. اینجا جای برخورد چکشی نیست. خیلی راحت و با قلبی مطمئنه اهانت‌ها و تهمت‌ها را حذف می‌کنیم. ممکن است طرفدار قدرت انتظار داشته باشند که مثلا گزارش ۳۷۰ صفحه‌ای را منتشر نکنیم. اتفاقا می‌گوییم که محلی برای طرح سوال از قدرت می‌توانیم باشیم. سوالی مطرح می‌شود، قدرت هم باید پاسخ‌گو باشد.

طرفداران قدرت هم اتفاقا اگر مستنداتی بیاورند از جبهه مقابل، چرا منتشر نکنیم؟ گفتگوی عمومی از همین جاها آغاز می‌شود!

---

فراموش نکنیم که هدف اصلی، گسترش آزادانه خبر و تحلیل‌ و محتوای شهروندی است. 

Subscribe to comments feed نظرات (3 نوشته شد):