یک واقعه، هزاران رسانه

من آدمی سیاسی نیستم. یعنی هر چقدر توی گوشم بخوانید که کشیدن کارتون سیاسی و نوشتن مطالب سیاسی یا ...آدم را تبدیل به موجودی سیاسی می‌کند، توی کتم نمی‌رود. قبول! انسان حیوانی سیاسی است! اما ...می‌پذیرم که با سیاست حال می‌کنم...از دست انداختن سیاست سیاستمداران راضی می‌شوم...همه این صغرا - کبرا چیدن‌ها برای این بود که بگویم وقتی میرحسین موسوی گفته بود هرکسی می‌تواند خودش یک «ستاد» باشد، زورم گرفته بود! چه دلیلی داشت که همه بیایند تبدیل به موجوداتی سیاسی شوند، بعدش هم بیایند در خدمت یک کاندیدا! من با ماجرا کنار نمی‌آمدم. اما این روزها که دارم مسائل ایران را از فاصله‌ای دور ولی با ارتباط‌هایی خیلی نزدیک دنبال می‌کنم، می‌بینم که می‌توان سخن میرحسین را اندکی دگرگون ساخت، جواب هم گرفت! الان می‌توان گفت که هر کسی که در مراسم خاک‌سپاری آیت‌الله منتظری شرکت کرده، یک «رسانه» بوده. چرا نباشد؟ دنبال کردن توییتر و اطلاعاتی که دوستان می فرستادند آنقدر جذاب بود که دیشب فقط ۴ ساعت خوابیدم. تماشای ویدئوهای آپلود شده بر روی یوتیوب می‌توانست نشان دهد واقعیت چیست؟ واقعیتی که دستگاه حاکم از نمایشش می‌ترسید و می‌ترسد.

شاید بتوان گفت که هزاران دانشجو از پیش برای ۱۶ آذر آماده شده بودند، اما مرگ ناگهانی آیت‌الله منتظری عملا وقتی برای هماهنگی و برنامه‌ریزی نمی‌گداشت.

برای رسانه‌های بین‌المللی جالب بود ببینند چند روز بعد از راهپیمایی کارگردانی شده اعتراض به اهانت به عکس «امام»،ببینند چگونه صدها هزار نفر از سدهای امنیتی و انتظامی گذر کردند تا آخرین احترام خود را به مرجعی اخراج شده از حاکمیت ادا کنند.

با وجود بسته‌تر شدن شیر اینترنت و عدم کارایی بسیاری از «فیلتر شکن‌»ها، مردم توانستند عکس‌ها، فیلم‌ها و خبرهای حاشیه‌ای مراسم را به شبکه‌هایی که عضوشان بودند برسانند.

این شفافیتی است که دنیای امروز می‌طلبد. گذر از سد دستگاه تبلیغاتی حاکم، آنهم به نحوی قابل اتکا.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):