رسانه‌ شهروندی، جانشین رسانه‌ حزبی و رسمی

این طبیعتا غیر ممکن است که انتظار داشته باشیم همین امروز بعد از تعطیلی موقت یا دائمی یک رسانه حزبی مثل «موج سبز ازادی»، اعضا این رسانه، چه آنها که با نام مستعار در ایران کار می‌کردند و چه آنهایی‌که مجبور به فرار شدند، رسانه گروهی جدیدی درست کنند. تغییر مکان از رسانه‌ای حزبی که فرماندهان خود را دارد به رسانه‌ای مستقل، تعادل آدم را به هم می‌زند. در رسانه شهروندی، دیگر ایدئولوژی حرف اول را نمی‌زند...اینجا که در مدیر میانه حزب نیست...اما مساله مهم این است که بخش بزرگی از مخاطبان یک سایت، سردرگم خواهند ماند و مدت‌ها طول می‌کشد تا اخبار و اطلاعات مورد نظر را در یک جا پیدا کنند. در سال‌های آخر دهه هفتاد و اول دهه هشتاد، خیلی از روزنامه‌نگاران متوجه حیله قوه قضاییه شده بودند. پراکنده کردن روزنامه‌نگارها باعث پراکندگی ذهنی مخاطبان‌شان می‌شد.

برای آنکه مطالب افرادی را که قبلا در یک مجمعه کار می‌کردند را دنبال کنند، مجبور بودند چند روزنامه متفاوت را بخرند و بگردند تا ستون‌نویس‌ها و یادداشت‌نویس‌ها و کارتونیست‌های مورد علاقه خود را پیدا کنند، یا از روی سبک خبرنویسی، کارهای خبرنگاران مورد علاقه‌شان را گیر بیاورند.

اما در روزگار اینترنت، کار ساده‌تر است. هر کسی وبلاگی می‌زند و خوانندگان هم می‌توانند انتخاب کنند. اما آیا می‌دانید وقتی فردفرد این نویسنده‌ها و خالقان اثر را کنار هم جمع می‌کنید، تعداد خوانندگان و بازدید کنندگان سایت بالاتر می‌رود؟

به گمان من خیلی از همکاران سایت‌هایی مثل «موج سبز ازادی» می‌توانند در کنار هم کارشان را دنبال کنند. البته آنانی که دغدغه مالی دارند، مطمئنا به دنبال جایی خواهند گشت که خلا پیش آمده را جبران کند، اما فکر نمی‌کنم خوانندگان و مخاطبان را باید تنها بگذارند. حتی تا زمان راه‌اندازی مجدد سایت، می‌توان پایگاهی موقت یافت و سقفی بنا کرد برای گروهی که دسترسی خوبی به خبرها دارند تا جریان آزاد اطلاع‌رسانی همچنان روان بماند.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):