درباره جنجال پاره شدن عكس خمينی

اگر چنانچه سلطنت رضاشاه فرض بکنیم که قانونی بوده، چه حقی آن‌ها داشتند که برای ما سرنوشت معین کنند، هر کسی سرنوشتش با خودش است، مگر پدرهای ما ولی ما هستند؟ مگر آن اشخاصی که در صد سال پیش از این، هشتاد سال پیش از این بودند، می‌توانند سرنوشت یک ملتی را که بعدها وجود پیدا می‌کنند، آن‌ها تعیین بکنند؟

و در يك جاي ديگر هم گفته است فرض كنيم حكومت پهلوي كارهاي خوب و خدمات خوبي كرده باشند، اگر ملت آنها را نخواهند كه را بايد ببينند؟

يك نكته ديگر:

اگر به تصاوير تجمع اعتراض كنندگان به پاره شدن عكس آيت الله خميني دقت كرده باشيد، مي توان ديد آنهايي كه تا پنج شش ماه قبل دنبال بهانه‌اي چنين بودند تا تظاهرات دولتي تشكيل دهند و البته قبل از انجام آن نيز چندين روز تبليغات مي‌كردند، ديگر در محيط‌هاي بسته و دور از حضور مردم عادي مبادرت به انجام اين كارها مي‌كنند و سپس در تلويزيون پخشش مي‌كنند. يقينا اين يكي از نشانه‌هاي بارز عقب نشيني توتاليتر هاست! چون مي‌دانند مردم هم مترصد چنين تجمعاتي در اماكن عمومي و خيابان‌ها هستند تا چندين برابر آنها عرض كرده و نشان دهند اگر عده‌اي لشكر تشكيل داده  و به عشق مافوق مي‌آيند، مردم هم در مقياس ميليوني و البته به گونه‌اي مسالمت آميز ، به عشق آزادي و براي پس گرفتن حقوق خود به ميدان مي‌آيند.

* - اشاره به شعار اين همه لــشكر آمده، به عشق رهـبـر آمده.