هوا پسه

تابستان سال ۱۳۷۹ بود. نمایندگان تازه راه یافته به مجلس ششم می‌خواستند اصلاحیه قانون مطبوعات که بهانه‌ لازم برای تعطیلی تعداد زیادی از روزنامه‌ها در آخر عمر مجلس پنجم را فراهم کرده بود، ناکار کنند.

حکم حکومتی آیت الله خامنه‌ای، بازی را به هم زد.

همه ما در مطبوعات بشدت نگران اتفاق سریعی بودیم. برای من که در بهار ۷۹ چند تا کار را از دست داده بودم، نگرانی‌ام فقط بر سر بیکار شدن نبود، چه، خبرهای بدی به گوش من و دوستانم رسیده بود. توی فهرست بازداشت بودیم.

بوی الرحمن روزنامه «بهار» در وسط تابستان می‌آمد. دیدم بهترین کاری که می‌توانم بکشم، کاری ظاهرا غیرسیاسی است، که البته تفسیرش کاملا سیاسی باشد.

کاراکتر روزنامه‌نگارم را کشیدم که داشت وضعیت آب و هوا را در روزهای آینده را پیشبینی می‌کرد...گفت «هوا پسه...!»...روزنامه بهار روز بعد توقیف شد، هفته بعدش هم دستگیری‌ها از سر گرفته شد...

الان دارم خبرها را مرور می‌کنم. راستش همان احساس را دارم. انگار هوا بد جوری پسه...

وقتی دیشب شایعه دستگیری میرحسین موسوی را شنیدم، وقتی شنیدم شورای‌عالی امنیت ملی جلسه‌ای ویژه داشته...

بیانیه دیروز سپاه را که خواندم، یاد بیانیه این نهاد در روز قبل از انتخابات افتادم...نتیجه‌اش هم خب همان چیزی شد که خیلی‌ها «کودتا» می‌خوانندش.

اما آیا بزرگان جنبش سبز، برنامه‌ای دارند؟ آیا از حریف جلوتر فکر می‌کنند؟ آیا می‌توانند بازی طرف را به هم بزنند؟ اینجاست که نگران می‌شوم! پایبندی به قواعد بازی نظام حاکم، قدرت تصمیم‌گیری را از جماعت می‌گیرد...

خدا کند پیشبینی من و رفقایم غلط باشد!

کاش نسخه‌ای از آن کارتون را داشتم!

Subscribe to comments feed نظرات (1 نوشته شد):