روزنامه‌نگارانی که نمی‌مانند

چندی پیش یکی از مسوولان انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران گفته بود که نزدیک به ۴۰۰ نفر از اعضا، معرفی نامه دریافت کرده‌ بودند. معرفی نامه در این روزها تنها معنایی که می‌دهد، جمع‌آوری مدرک برای ارائه به کمیساریای پناهندگان سازمان ملل یا اداره‌های مهاجرت کشورهای دیگر است.

در طول ماه‌های اخیر، تعداد زیادی از روزنامه‌نگاران ایرانی از کشور خارج شده‌اند. گروهی از اینان اگر در ایران مانده بودند، مانند تعدادی از همکاران‌شان یا در بند بودند یا منتظر بازداشت و بازجویی.

امروز تعدادی در ترکیه برای ملاقات با نماینده کمیساریا لحظه‌شماری می‌کنند. کی نوبت‌شان می‌رسد تا از محل‌های نا امنی که ساکن شده‌اند راهی کشورهایی امن‌تر شوند؟

امروز وال‌ستریت‌جورنال گزارشی دارد در باره فرار بسیاری از فعالان و روزنامه‌نگاران ایرانی به ترکیه گریخته‌اند. اما بر خلاف گذشته که تبعیدی‌ها عملا کارایی خود را از دست می‌دادند، امروز بسیاری از ایشان توانسته‌اند با یک لپ‌تاپ و گرفتن یک خط ارتباطی، مبارزه  یا کار حرفه‌ای خود را به‌طریقه آنلاین ادامه دهند.

حمید دباشی، استاد دانشگاه کلمبیا به این روزنامه می‌گوید که امروزه به دلیل وجود اینترنت و فناوری‌های نوین، مخالفین می‌توانند در خارج از کشور موثرتر باشند تا اینکه در داخل بمانند و کاری از دست‌شان برنیاید.

به گزارش وال‌ستریت‌جورنال، سازمان ملل گفته است که بعد از انتخابات ۲۲ خرداد، بیشتر از ۴۲۰۰ نفر متقاضی پناهندگی بوده‌اند. این تازه آمار کسانی است که به سراغ دفاتر نمایندگی کمیساریای پناهندگان این سازمان رفته‌اند.

باید به این گروه، دانشجویانی که به دنبال گرفتن پذیرش از دانشگاه‌های خارجی هستند را افزود. حمید دباشی می‌گوید که در چند ماه بعد از انتخابات، تقاضاها نسبت به گذشته ۲۰ برابر شده است.

در حال حاضر تعدادی از روزنامه‌نگاران فراری در ترکیه، آلمان، بلژیک، عراق، افغانستان، ایتالیا، آلمان، کانادا و آمریکا به سر می‌برند. ممکن است توجه نهادهای بین‌المللی به رفع نیازهای مالی و بهداشتی آنها باشد، اما کمتر نهادی متوجه نیازهای روانی این گروه است.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):