شیفتگان خدمت و انتخابات آینده

هاشمی و شیفتگان خدمت

آنچه هاشمی رفسنجانی درباره فعالان سیاسی دلسوز نظام و مردم و موضع آنان نسبت به انتخابات آینده مجلس می‌گوید ارتباطی با خواست مردم و فعالان سیاسی مستقل ندارد.

در راستای تاکید علیرضا رضایی دال بر اینکه در خودنویس تنها مطالبی منتشر می‌شود که به نحوی به آل و خاندان هاشمی رفسنجانی ارتباط داشته باشد، من هم برای شروع به نوشتن در خودنویس به موضوع جذاب هاشمی رفسنجانی می‌پردازم و البته جهت محکم کاری آل و خاندانش را کنار گذاشته و یک‌راست سراغ خودش می روم.

رفسنجانی در آخرین اظهاراتش درباره انتخابات مجلس نهم گفته است: «می‌توان با فراهم نمودن شرایط مدنظر فعالان سیاسی دلسوز نظام و گسترش آگاهی بخشی و نقد منصفانه، فضای مناسبی برای مردم و گروه ها برای حضور در انتخابات فراهم کرد.»

در همین عبارت کوتاه چند نکته خوب برای گیر دادن وجود دارد که حیف است همینطور گیر نداده زمین بماند!

اصطلاح «فعالان سیاسی دلسوز نظام» عنوانی فاقد معنای روشن، غیر سیاسی و بسیار کشدار است. نسبت یک فعال سیاسی با نظام سیاسی متاثر از روشی که او برای رسیدن به اهدافش انتخاب می کند و باور یا عدم باورش به مشروعیت ان نظام سیاسی تعریف می شود و «فعال سیاسی دلسوز نظام» از ان تعابیری است که نمی توان هیچ مصداق روشنی در عالم واقع برای ان پیدا کرد.

فرض را بر این بگذاریم که منظور هاشمی رفسنجانی از دلسوز نظام کسی است که «مشروعیت نظام سیاسی موجود را پذیرفته و فعالیت سیاسی خود را در چارچوب قواعد ان پیش می برد و به همین اعتبار در نهایت در جهت تحکیم اعتبار و قدرت نظام حرکت می کند.» با این پیش فرض شرایط مدنظر چنین فعالانی نمی‌تواند منجر به تضعیف نظام سیاسی و در نهایت تغییر ماهیت مطلوب و مشروع آن گردد. مردم و گروه‌هایی هم که با فراهم نمودن «آن شرایط» در فضای مناسب ایجاد شده در انتخابات شرکت می کنند قاعدتا با فعالان دلسوز مدنظر هاشمی رفسنجانی همداستان بوده و دیدگاه مشابهی نسبت به نظام سیاسی دارند.

با این تفاسیر انچه به بازی انتخاباتی مد نظر هاشمی رفسنجانی اعتبار می بخشد و فضای مشارکت مردم مورد نظر ایشان را ایجاد می‌کند اساسا درون سیستمی و تابعی از ساخت قدرت مستقر است و به خواست فعالان سیاسی و مردمی که با اصل نظام سیاسی موجود و ساختارهای ان مشکل دارند ارتباطی ندارد. در واقع به نظر می رسد انچه ایشان طلب می‌کند شرایطی است که همه جناحها و جریانهای درونی نظام شانس رقابت برای کسب بخشی از قدرت را داشته باشند و جناح خاصی به تنهایی تمام قدرت را قیضه نکرده و شانس رقابت برای همه خودیها فراهم باشد.

قاعدتا چنین مطالبه ای ارتباطی با خواسته های بخش بزرگتری از مردم و فعالان و گروه های سیاسی تحول خواه، سبز و اپوزیسیون ندارد و انچه ایشان به عمد و به طور مبهم «مردم و گروه‌ها» می‌خواند، تنها بخش کوچکی از مردم و گروههای خودی را شامل می شود که سالهاست شیفتگان خدمتند نه تشنگان قدرت!