بشار اسد امتیاز می‌دهد

حاکمان سوریه نیز برای چندین دهه، مردم را از خطر اسراییل ترساندند. در واقع وجود اسراییل امتیاز بزرگی برای دیکتاتوری در سوریه بود، اما مردم سوریه نشان دادند که این حیله دیگر کار ساز نیست و دموکراسی رودی است که به جریان افتاده و هرگز سرباز ایستادن ندارد. اکنون بشار اسد که به راستی دکتر است، دریافته که باید امتیاز بدهد و این بسیار خوب است. قانون شرایط اضطراری در سوریه لغو می‌شود؛ امتیاز بزرگی است .

تاریخ سوریه را که بنگرید، آن‌چنان عظیم است که اگر با کشورهایی چون مصر وایران مقایسه کنیم، هیچ چیز کم ندارد و از پر افتخارترین کشورهای قدیمی جهان به شمار می‌رود. تاثیر سوریه بر .فرهنگ و تمدن بشری آن‌چنان عظیم است که فقط کافی است بدانیم که اولین دست نوشته‌های بشر، یعنی خط، در سوریه کشف شد

چه در دوران پیش از اسلام و چه پس از اسلام، سوریه کشور بسیار مهمی در منطقه خاورمیانه بود و آثار باستانی موجود گواه این مدعا است. شخصیت‌های بزرگی نیز در سوریه به وجود آمدند. چه دانشمند و هنرمند و چه سیاست‌مدار و حتی قهرمانان جهان اسلام مانند صلاح‌الدین ایوبی .

گذشته سوریه چنان است که حتی نگاهی گذرا، احترام زیادی را برای سرزمین اصلی زیتون بر می‌انگیزد، وجود رودهای دجله و فرات کافی است تا تمدنی را که در غرب به تمدن میان رودان یا همان بین‌النهرین معروف است را در سوریه بیابیم. این‌که سوریه در بعد از اسلام مرکز خلافت امویه‌ (بزرگ‌ترین خلافت اسلامی) بود، به تنهایی برای درک تاثیر سوری‌ها برجهان، کافی است .

بعد از جنگ جهانی اول که باعث نجات سوریه از شر حکومت عثمانی شد، اوضاع سوریه چندان با ثبات نبود. نگاهی گذرا به حکومت‌های آن دوره که تحت قیمومیت فرانسه قرار داشت، نشان از بی‌ثباتی و تغییر دائمی حاکمان می‌دهد، حکومت‌هایی از چند ماه تا حداکثر سه سال.

بعد از جنگ جهانی دوم نیز اوضاع چندان به سامان نبود و طولانی مدت‌ترین حکومت‌ها، متعلق است به حکومت جمال عبدالناصر بر سوریه که تحت نام جمهوری متحده، چند سالی را بر سوریه حکومت کرد.

حزب بعث سوریه نیز در این زمینه چندان موفق نبود تا اینکه یک افسر نیروی هوایی به نام حافظ اسد توانست پایداری را در دولت این کشور استقلال یافته در سال ۱۹۴۶ به وجود آورد، و بعد از او پسرش دکتر بشار اسد، این راه را ادامه داد .

سوریه نیز مانند همه کشورهای خاورمیانه دچار عقب‌ماندگی حکومتی به شکل استبداد است و امروز نیز مانند همه کشورهای خاورمیانه به بیداری مدرنیسم رسیده است. نسل جوان سوریه نیز مانند همتایان‌شان در سایر کشورهای عربی خاورمیانه، خواهان دموکراسی هستند و می‌خواهند جزیی از جامعه جهانی باشند که با سرعت سیر توسعه و تکامل را طی می‌کند. وجود ماهواره و اینترنت باعث شده است که جوانان سوری نیز از محیط بسته‌ای که در آن گرفتار بودند خارج شده و دنیا را آن‌گونه که واقعا هست ببینند.

شاید سوری‌ها نیز مانند ما ایرانیان دریافتند که تافته جدا بافته نیستند و تمام داستان‌سرایی‌هایی که بعضی گروه‌ها و احزاب در مورد ویژگی مردم خاص  سوریه می‌کنند، فقط فریب است و اینتر نت نشان داد که مثلا تمام تبلیغاتی که در باره تفاوت‌ها و برتری‌های مردم سوریه نسبت به دیگران می‌شد، همه پوچ است و همان‌طور که ما ایرانیان سرانجام به جای تحقیر و نفرت از اعراب، به احترام به آن‌ها روی آوردیم؛ سوری‌ها نیز خود را دارای درد مشترک با دیگران دیدند و به راه مشترک با دیگران در خاورمیانه، پیوستند .

نه ترس دایمی که دولت بشار اسد به مانند پدرش، در باره خطر اسراییل سعی می‌کرده است تا به وجود بیاورد، توانست باز دارنده باشد و نه سرکوب‌های خونین در روزهای اخیر؛ مردم سوریه به پا خواستند و تا رسیدن به خواست‌های‌شان هم دست بر نخواهند داشت؛ این چیزی است که این روزها بشار اسد هم فهمیده است.

بشار اسد دیروز از لغو قانون شرایط اضطراری سخن گفت؛ این یک پیروزی برای مردم دموکراسی‌خواه سوریه است. بشار اسد که چندی پیش دخالت ایران در بحران سوریه را نپذیرفته بود، اکنون سخن از لغو قانون شرایط اضطراری می‌گوید و این نشان می‌دهد که زمام‌دار سوریه تا حدی عاقل‌تر از هم‌تایان ایرانی خود است .

بشار اسد از کشته شدن ۲۰۰ نفر ابراز تاسف کرد و این یک گام بزرگ است؛ هر چند که باز هم دخالت خارجی را علت ناآرامی‌ها دانست، ولی این نوع برخورد نشان‌دهنده کمتر خشونت‌بار بودن تظاهرات بعدی است و روش مدارا گونه را از طرف دولت، نوید می‌دهد .

به نظر می‌رسد راه رسیدن به دموکراسی در سوریه کمی هموارتر از ایران است و امید می‌رود که مردم سوریه نیز به زودی به آن‌چه می‌خواهند، برسند. تغییرات در سوریه می‌تواند تاثیر زیادی در ایران به جا بگذارد که اولین نتیجه‌اش انزوای کامل حکومت است و شاید هم حاکمان ایران را به این نتیجه برساند که این قافله را سرباز ایستادن نیست و تغییر اجتناب ناپذیراست .

هرچند که ایرانیان در سال‌های اخیر، اولین مردمی بودند که برای دموکراسی مبارزه کردند، ولی احتمالا بعد از چند کشور خاورمیانه به دموکراسی خواهند رسید و این نشان از شدت سرکوب‌ها در ایران دارد.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):