آیا شورشیان لیبی تروریست و مروج خشونت نیستند؟

حمایت گروهی از ارتش از شورشیان چه ربطی به تروریست بودن یا نبودن حرکت دارد؟ اگر حرکتی، حرکت تروریستی باشد، چه گروهی از ارتش و نیروهای مسلح حمایت کنند، یا نکنند، ان حرکت تروریستی است. حمایت ان عده از نظامیان هم که از شورشیان حمایت میکنند، یاغی گری است، انهم به حمایت از تروریستها.
مساله اینست که نئو لیبرالیسم با ارائه تئوریهایی از قبیل پایان تاریخ، تمام شدن جنگهای عدالتخواهانه، ....حرکت به سمت دموکراسی را خودبخودی دانسته که نیاز به حرکت مسلحانه ندارد. هرگونه جنبش مسلحانه، مهر "تروریسم" میخورد. این قلب آشکار واقعیت طبعا دلیل داشت و منافع قدرتمندان را تامین و بقای اربابان قدرت بر مناصب قدرت را تضمین میکرد، چرا که مردم حق استفاده از اسلحه را نداشتند، اما حاکمیتهای دیکتاتوری حق استفاده از همه گونه سلاح را بر علیه مردم، به خود میدادند. هنوز هم کاربرد اسلحه توسط قربانیان تروریسم آشکار اسرائیل مهر ترور و تروریسم میخورد. الان هم که از زور استفاده میکنند، بر علیه کشورهایی آنرا بکار میبرند که قدرتمداران آنها را دولتهای یاغی و نامطلوب میدانند، و الا این استفاده از زور برای جلوگیری از تلفات غیر نظامیان، هرگز شامل حال فلسطینیان نمیشود که هدف بمبارانها و کشتارهای اسرائیلیان هستند. بنابر این دول استعماری یک رویه پر فریب و نفاق آلود را در پیش گرفته اند.
اما واقعیت چیست؟ واقعیت اینست که حاکمیتی که مورد علاقه مردم نباشد، باید از قدرت کنار برود چه، دیگر مشروعیتی ندارد. حالا اگر این حاکمیت به ابراز مسالمت آمیز مخالفت گوش داده و به رای مردم گردن نهد که خوب تحولات بطور آرام انجام میشود. ولی اگر حاکمیت به روی مردم اسلحه کشیده و مخالفتهای مسالمت آمیز مردم را با زبان آتش پاسخ گوید، یعنی همان کاری که از سال ۱۳۶۰ انجام شد، خودبخود استفاده از سلاح را بدلیل "حق دفاع از خود" برای مردم توجیه و الزامی میکند. خلاصه اینکه قهر همیشه از طرف حاکمیت است که بر جنبش مردم تحمیل میگردد. اساسا مردم نه نفعی در قهر آمیز کردن جنبش خود دارند و نه اساسا کاربرد اسلحه بر علیه حاکمیتی که به حقوق دموکراتیک مردم احترام میگذارد، کمترین توجیهی دارد. این غار و خشونت حاکمیت است که مبارزه مسلحانه را توجیه کند. دقت کنید که قهر و مبارزه مسلحانه تنها یک ابزار است که در شرایط خاصی (قهر اعمال شده توسط حاکمیت) کاربرد دارد.