وقت از خود گذشتن است، عرصه موعود ما شدن

اگر همراهمان مصلحت را در تداوم راهپیمایی می‌دانند و اگر تصمیمی به ادامه آن تا قیامت دارند من نیز مشتاقانه بدان‌ها پیوسته و لحظه ای در جان‌فشانی به پای هموطن و وطن درنگ نمی‌کنم.

پیش از اینها نیز به‌واسطه سرکوب خشن حاکمیت در واکنش به راهپیمایان و هزینه بالای مشارکت در آکسیون خیابانی چندان اعتقادی به تداوم حضور خیابانی نداشتم.

اما اینک شرایطی دیگر است.

امروز گاه پافشاری بر نظرات شخصی نیست. نمی‌توان با ارجاع به دیدگاه شخصی خود در باره آکسیون خیابانی و یا هر مسئله بحث انگیز دیگری، گوشه‌ای نشست و همراهان را در خیابان و دربرابر مزدوران خونریز، تنها رها کرد.

« من» بی همراهی «‌ما‌» وجودی ناچیز خواهد شد و انزجار انگیز!

گاه مبارزه مجال خودخواهی و خودنمایی نمی‌دهد. ابراز مجادلات کلامی و مباحثات نوشتاری اگر در غیاب عرصه کنش‌گری وجاهتی داشته اما اینک گاه به میدان رفتن است. اینک با تبعیت از قاطبه مردم که مشی راهپیمایی را بر گزیده‌اند افتخار همراهی شان را می‌جویم.

هر چه که من بودن من را جدا از ما شدن می‌کرد رها کرده و بازو به بازوی همراه سبزم گام در راهی می‌نهم که اجماع همراهان به انجام آن حکم می‌کند.

از سوی دیگر خون سرخ شهیدان سبز را نمی‌شود به بهانه‌های شخصی نادیده گرفت و فرصت مصادره آن را به خون خواران داد.

موسوی و کروبی و یا هر همراه صدیق دیگر را از جان دوست‌تر داشته و فارغ از هر اختلاف نظری، قدرشناسانه همراهی همرزمم را موضعی چون ناموس داری می‌دانم.

در این موقعیت جبهه‌ای از تقابل ستم‌گر حاکم علیه مردم ستمدیده می‌بینم و ارزشمند خواهم شد اگر مومنانه در کنار همراهانم پذیرفته شده و جانفشانی کنم.

باشد که منیت مانعی در اراده همراهی همراهان سبز نباشد و بر پیمان خود مانده و جوانمردانه سرفراز شویم.

Subscribe to comments feed نظرات (1 نوشته شد):