سرفصل جدید مبارزه، خشونت انقلابی؟

هیچ کنشی فراتر از مخالفت و مبارزه مدنی را نمی‌توان تایید کرد و صریحا افعال دیوانه‌وار و ظالمانه حاکمیت بی‌اخلاق را دون شان انسانیت می‌دانم. اما باید به عدم کفایت کنش اعتراضی در برابر حیله و مکر کثیف حاکمیت اعتراف کرد هر چند ایمان دارم که پایان شب سیه سپید است.‏

مختصر می‌گویم:‏

تاکنون کمتر گمانی به سوی خشونت انقلابی جلب می‌شد. امروز ظالمین خود می‌کشند و دیگران را متهم می‌کنند. شهید سبز را بر دست گرفته و مدعی‌اند برای شادی روحش باید سبزها را دشنام داد. ‌‏

به نظر می‌رسد کاسه‌های صبر سبز سر خواهد رفت. دیکتاتور بدسیرت سبزها را به بد مسیری فرا می‌خواند.‏ به هوش باید بود.‏

نکند که تقابل به نقطه غیرقابل بازگشتی برسد که پیامد آن جنگ داخلی شود. نکند که فرصت برای بدخواهان ملت بیش از پیش فراهم شود.‏

نقشه خاورمیانه جدید که یادتان هست. یکی می‌گفت که این حذف یارانه‌ها خوش‌خدمتی رژیم به سرمایه‌داری است و این دعواها را جنگ زرگری می‌دانست. نکند که حاکمیت در پی این شاخ و شانه کشیدن مترصد یک خوش‌خدمتی دیگر به سرمایه‌داری باشد!!!‏

یعنی حکومت کردن به چه قیمتی می‌ارزد؟ حتی اگر حرص و طمع بهشت باشد (آن‌چنان که خود می‌گویند) آیا قدر این خودخواهی معادل

قطره‌ای خون می‌شود؟ آیا خون‌خواهی‌ها مجال دوام بساط خودخواهی را خواهد داد؟ در این مبارزه شاید باید در برابر تزویر حاکمیت پولتیک زد.‏

اما چند خطی از بیانیه دانشجویانی را بخوانید که از خشونت انقلابی می‌گویند:‏

‏«و در نهايت سخن‌مان با سران دولت فاسد کودتا می‌باشد. بی‌شک اين وقاحت‌تان بی‌پاسخ نمی‌ماند و خون شهيدان‌مان به زودی دامان ناپاک‌تان را فرا خواهد گرفت و ما جمعی از اعضای انجمن اسلامی تهران به نمايندگی از دانشجويان دانشگاه تهران مجددا اعلام می‌نمایيم، گرچه واقفيم که نه توان و نه جرات اين جسارت را داريد، ولی بدانيد در صورت هرگونه آسيب رسيدن به هر يک از سران جنبش سبز؛ دانشجويان اين دانشگاه ساکت ننشسته و دست به خشونت‌های انقلابی بسيار گسترده‌ای خواهند زد.‏

جمعی از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه تهران - ۲۷ بهمن ۱۳۸۹ 

به گوش باید بود؟!!‏

Subscribe to comments feed نظرات (6 نوشته شد):