دهه شصت را فراموش نکنیم

ایرج مصداقی زندانیِ دهه شصت است. زندانی که پر از شکنجه های روحی و جسمی  و اعدام بود. او زندانی این زندان بوده است. مصداقی در تمام این سالها به شرح این زندان پرداخته است.

اما این بار مصداقی نامه ای به زهرا راهنورد نوشته است . این نامه در واکنش به نامه زهرا رهنورد به قاضی القضات کشور لاریجانی است. نامه‌ای که در روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان نوشته شده است و به رنج زنان ایرانی در زندان های فعلی جمهوری اسلامی پرداخته است.

مصداقی بندهایی از این نامه را انتخاب می‌کند و در رابطه با آنها توضیح می دهد. سخن کلی مصداقی این است که جمهوری اسلامی یک‌باره خشن نشده است و استحکام پایه این حکومت در دهه شصت با خشونت بوده است. در واکنش به گفته زهرا رهنورد در قبال «خشونت  بی‌سابقه نسبت به زنان در تاریخ کشور» در یک سال اخیر، مصداقی با آوردن مثال‌هایی نشان می‌دهد که «خشونت فجیع» این دوره در برابر خشونت دهه‌ی شصت که خود زهرا رهنورد گفته است «آن اتفاق لکه‌های سیاهی است که به آب زمزم و کوثر سفید نتوان کرد» ناچیز است. او می‌گوید: «من زندان جمهوری اسلامی نه  در حال دیده‌ام و نه در گذشته ولی از گفته‌ها و شنیده ها پیداست که زندانهای این دوره  در برابر زندان‌های دهه شصت وضع مطلوبی دارند.»

او در این نامه چنین می‌نویسد:

«از این که شما و همسرتان در مقابل ولایت فقیه ایستاده‌‌ و به شکاف در نظام نکبت و منحط «ولایت» دامن زده‌اید خوشحالم. به نقش مثبت شما در ایستادگی همسرتان و نه گفتن به ولایت فقیه واقفم. می‌دانم آنان که در این نظام فاسد و جنایتکار میدان‌های تیر از خونشان رنگین شد، آنان که چوبه‌های دار از سرشان گشت بلند، آنان که بر تخت‌های شکنجه جاودانه شدند از این که فریادشان در پستوهای نظام نیز طنین افکن شده شادمانند.»

او ادامه می‌دهد: «بردن نام  مطهره‌ بهرامی حقیقی که با ۶۳ سال سن دچار آلزایمر است و حکم اعدامش به ۱۵ سال زندان تغییر پیدا کرده هم به دلایل روشن پرهیز می‌کنید. چنانکه از بیان ظلمی که در حق نوعروس او ریحانه حاج‌ابراهیم روا شده اجتناب می‌کنید. از فرح واضحان و معصومه یاوری و نازیلا دشتی و عالیه اقدام دوست و... چه بگویم؟»

مصداقی در جای دیگری می‌نویسد: «آیا یادتان رفته هزاران زن در سراسر ایران بر تخت‌های شکنجه‌ شرحه شرحه شدند و سلامت‌شان را از دست دادند؟ تعداد زندانیان سیاسی زن امروز کشورمان به اندازه تعدادی که تنها در یک سلول ۴ متر مربعی زندان قزل‌حصار در دهه‌ی ۶۰ محبوس بودند نیست. اشتباه نمی‌کنم، غلو نمی‌کنم بیش از ۳۰ نفر در ۴ متر مربع «زندگی» می‌کردند. هیچ می‌دانید در چنین شرایطی بسیاری از زنان سال‌ها «عادت ماهیانه» نداشتند؟»

مصداقی ادامه می‌دهد: «جهت یادآوری آن‌چه بر ما گذشته می‌گویم که در «دوران طلایی‌ امام»، نه ما و نه شکنجه‌گرانمان هیچکدام آن‌چه را که بر سر عبدالله مومنی در دوران اخیر آمده شکنجه نمی‌دانستیم! ملاحظه کنید شرایط آنقدر دهشت‌انگیز بود که ما چنین شکنجه‌هایی را «ملی ‌خوری» و یا دست‌گرمی می‌شناختیم. آرزویمان این بود که موضوع به همین حد ختم شود.»

مصداقی نامه را با این جمله به پایان برده است:

«آن‌چه را که گفتم به دل نگیرید،‌ شما بهانه‌اید، تاریخ را نشانه‌ گرفته‌ام.»

متن کامل این نامه را از اینجا بخوانید .

Subscribe to comments feed نظرات (1 نوشته شد):