پیشنهاد: میرحسین و کروبی به خانه اسانلو بروند

من خودم مخالف سرسخت مطالب دارا ایرانی و نیک آهنگ و همینطور کاریکاتورای نیک آهنگ بودم و هستم، چون همونطور که قبلاً هم تو نظراتم نوشتم به نظر این دو نفر بدون ارائه هیچ راهکار و راه حلی فقط قصد تمسخر و تخریب جنبش سبز رو دارن و در حالی که ما تو ایران مبارزه میکنیم اونا فقط از دور میگن لِنگش کن. ولی برای اولین بار نیک آهنگ داره همزمان با انتقاد اصولی ("اسانلو و دیگر رهبران صنفی زندانی معمولا در این موقعیت‌ها فراموش می‌شوند و انگار دید و بازدید با آنها هزینه‌ای اضافه بر رهبران سیاسی وارد می‌کند.") یه راهکار پیشنهاد میده که هم از لحاظ اخلاقی درست و واجبه (یعنی پشتیبانی از کسی که به خاطر حقی که به درستی برای خودش و همکاراش قائله، نه تنها خودش مورد ستم و ظلم واقع شده بلکه به حریم خانوادشم تجاوز شده) و هم اینکه دقیقاً در راستای بیانیه های میرحسین در زمینه ی نزدیکی به اقشار و صنفای دیگست. بین امثال محسن آرمین و تاجزاده (که برای هردوشون خیلی احترام قائلم) با منصور اسانلو چه فرقیه؟ اگه ما به عنوان اعضای جنبش سبز به آزادی و امنیت برای همه ی ایرانیها اعتقاد داریم پس باید نسبت به هر ظلمی که هر جایی میشه حساس باشیم و واکنش نشون میدیم. پس چرا به این پیشنهاد اینطور واکنش نشون میدیم. اگه به نظرمون ایراد داره به جای "بذار در کوزه ابش را بخور" (که دقیقاً جواب جمهوری اسلامی! به شعار رأی من کجاستٍ.) چرا نظرمونو ننویسیم و نقدش نکنیم؟ اگه ما همین رفتارِ جمهوری دروغ و تجاوز و تقلب رو بخوایم در برابر منتقدین و مخالفین خودمون پیاده کنیم، این همه مبارزه و هزینه دادن اصلاً منطقی نیست. چون بعد از پیروزی دوباره به همین جایی برمیگردیم که هستیم.

یعنی خفه دیگه ها ؟

هم پیشنهاد هاش جالبه هم کاریکاتورهاش، اما به نظر من هم زیاد درست نیست که یک نفر بخواد هر دو را انجام بده

منظورتون از رهبران اون دو تا آقای از کار افتاده است؟

دوست عزیز منبع شما کجاست که می فرمایید "جنبش سبز از ابتدا مال بخش متوسط و مرفه جامعه بود که آنها هم خواسته های خودشان را دارند" جنبش سبز در همه طیف های جامعه طرفداران خود را دارد ، بخش بزرگی از خواستهای جنبش سبز شامل خواستهای کارگران و مردم تهیدست است اینکه در جامعه آزادی وجود داشته باشد منافع آن به کارگران و طیف ضعیف جامه هم می رسد گذشته از سرمایه گذاری و گردش آزاد پول و اطلاعات در جامعه می توان به داشتن سندیکا های کارگری قدرتمند که مدافع حقوق کارگران باشد نیز اشاره کرد ، گذشته از این در بسیاری از خانوده های کارگران و کارمندان دانشجویانی وجود دارند که همه متعلق به قشر روشنفکر و بدنه جنبش سبز هستند.

آقای عزیز،
اگر بنا به گفته شما بخواهیم رهبران و پیشقراولان هر حرکتی‌ را بر اساس حرف‌ها و رفتار‌هایشان انتخاب کنیم، و انتظار کمالاتی از آنها داشته باشیم که موافق میل عموم گروه ها باشد، که هیچ رهبری پیدا نخواهیم کرد.
فکر نمیکنید این ما مردم میلیونی هستیم که گروه میشویم در هر گروه رهبر را انتخاب میکنیم و او را میسازیم و رفتار و گفتار و منطق رهبر را بر اساس معیار های دموکراسی "متکامل و متکاملتر " میکنیم و بعد هم این ما هستیم که وظیفه داریم او را "زمینی" نگه داریم. وقتی امنیت اجتماعی فرد و گروه در جامعه ماهیتی مستقل از گروه سیاسی، عقیده مذهبی، ملیت ، قومیت و معیارهای شخصی دیگر باشد، افرد متعلق به گروه یا گروه های غیر حاکم در هر دوره با آزادی کامل قادر هستند، گروه حاکم و رقیب را تحت کنترل داشته و دائما آنها را انتقاد کنند. اینطوری فرصت و امکان خدایی کردن از هر جناحی سلب می شود. استقلال مفهومی به نام "" ا منیت اجتماعی فرد " آولین اصل دمکراسی است، که نه پیچیده است نه جدید.

حقا که زیبا گفتی دوست عزیز