اعترافی که هر موقع از آب بگیری، تازه است

اعترافات تاج زاده به عنوان یکی از مطرح‌ترین فعالان سیاسی و  مدیران برجسته دولت خاتمی، اتفاق بسیار بزرگی است. پذیرش اینکه اتفاقی افتاده، جنایتی صورت گرفته، سوال‌های بسیاری به عمد در طول سال‌های بعد از انقلاب بی‌پاسخ مانده، خود یک انقلاب در ساختار مونولوگی انقلابیون سابق است. این اتفاق آنقدر مهم است که بسیاری از چپ‌های حکومتی هنوز نتوانسته‌اند واکنش مناسبی نشان دهند. راست‌ها بی‌تردید به این اعترافات حمله می‌کنند، چون کار دیگری نمی‌توان از مدافعان ولایت انتظار داشت، چه بسیاری از جنس لاجوردی هستند.

کار بزرگ تاج‌زاده درست پس از انتشار گزارش اعدام‌های سال ۶۷ جفری رابرتسن، اتفاق بزرگی است، حتی اگر مستقیما ارتباطی نتوان بین این دو پیدا کرد. تاج‌زاده عملا از طرف حکومت  برای اعتراف تحت فشار نبوده باشد، اعترافی کرده که از نظر بسیاری از چپ‌ها بدون مورد بوده است! ۳۲ سال سکوت و بعد اعتراف، آنقدر تکان دهنده است که بسیاری از دوستان من در ایران و اروپا از دیروز تا حالا گیج بوده‌اند و منتظرند «بزرگان»  نظری بدهند تا اینان هم در فیس‌بوک یا وبلاگ‌هایشان واکنش نشان دهند.

همین چند هفته پیش بود که ویدیوی سخنان خشونت‌بار آیت الله خمینی را در خودنویس گذاشته بودیم. یکی از دوستان سبز منکر چنین حرف‌هایی شد. همان سخنان را در «صحیفه نور» یافتم و در فیس‌بوک گذاشتم تا ببیند. بعد گفتند موردی ندارد چنین مسائلی امروز طرح شود. انگار حرف از خشونت‌های دهه ۶۰ و پیش از آن زدن، جنایتی در حق جنبش سبز است.

اگر جنبش سبز خواهان دموکراسی است، باید رهبرانی دموکرات داشته باشد، و اگر دموکراسی بدون پاسخ‌گویی بدست می‌آید، پس تا کنون مسیر درست طی شده و اگر نیاز به شفافیت دارد، اعترافات تاج‌زاده، انتظار از رهبران را بالاتر خواهد برد. میرحسین موسوی و مهدی کروبی از این به بعد بر اساس موقعیت خود نسبت به اعترافات تاج‌زاده سنجیده خواهند شد، اگر روزنامه‌نگاران سابق و همکاران رسانه‌های جنبش سبز بتوانند واقع‌گرایی را جانشین پروپاگاند حزبی کنند.

اگر دبیران ارشد رسانه‌هایی چون بی‌بی‌سی و صدای آمریکا که از یاران حامی جنبش سبز و چپ حکومتی انباشته شده‌اند، به این بیاندیشند که واقعیت فراتر از علایق همکاران‌شان است، بیشتر از این می‌توانند به گشودن درهای بسته حقیقت کمک کنند.

گزارش نهادهای مستقل مدافع حقوق بشر را باید بیش از این جدی گرفت. وقتی مدرکی ارائه می‌شود که در سال ۱۳۶۷، نخست وزیر وقت، اعدام‌ها را توجیه کرده، حتی اگر در آن دست نداشته، می‌توان به اعتقاد غالب حکومت به سرکوب مخالف پی برد. امروز، نخست وزیر «امام» می‌تواند نگاهی منطقی به شرایط داشته باشد. ببیند قدرت را برای خویش می‌خواهد یا برای مردمش. و اگر قدرت غیر پاسخگو هدفی است که به آن می‌اندیشد، همین مسیر را ادامه بدهد. اما از امروز، همه خواهند گفت که تو نخست وزیر بودی، تاج‌زاده‌ای که آن روزگار مدیر جوانی بود اعتراف کرد...آیا حق این است؟

Subscribe to comments feed نظرات (11 نوشته شد):