اسرای گمنام را نام دار کنیم......

در تنهایی زندان

زندانها پر انسان‌هاییست که نامشان هم در پشت میله‌های زندان مانده است.... هر جا زندانی هست، مطمئن باشید که حقی هم زایل می‌شود. با توجه به فشاری که جمهوری اسلامی بر فعالان حقوق بشر اعمال می‌کند، اخبار شهرستان‌ها کمتر ثبت و آرشیو بندی شده و مرکز معتبری هم برای آن وجود ندارد. به همین دلیل خبر رسانی در این وادی بسیار ضعیف و یا مختل است. این وضعیت طبیعتن زندانیان ناشناس و از خانواده‌های ناشناخته و یا گاهن غیر سیاسی تهرانی و شهرهای بزرگ را نیز شامل میشود چون امکانات برای خبر رسانی را نمی‌شنانسند، بیشتر اوقات خاطره اشان در آسیاب فراموشی خرد می‌شود. تا زمانی که اطلاع رسانی هست زندانبانان هم کمی خودشان را جمع می‌کنند.

زندانیان فراوانی درایران در بیخبری کامل مورد شدیدترین نوع بی عدالتی قرار گرفته‌اند. نمونه‌ها بیشمار است. در جای جای ایران زندانیانی هستند که نه امکان دسترسی به وکیل دارند، نه دسترسی به رسانه. خانواده‌ها اکثراً یا راه پر پیچ و خم رسانه‌ها را گم می‌کنند یا اصولن رسانه‌ها آزاد در دسترسشان نیستند.

پاره‌ای از آنها نیز قربانی تمهیدات حاکمان و یا مرعوب تهدیدها اداره اطلاعات و دیگر مراکز امنیتی شده، به امید وفا به وعده‌های دروغینشان از ارتباط و خبر رسانی خودداری می‌کنند. رسانه‌های سنتی (کم هزینه) و در دسترس اقشار فرودست جامعه از روستاها و شهرهای کوچکتر نیز بکلی در اختیار حکومت است.

مردم بی امکان، زندانیانش نیز بیامکانند‌

احتیاج به استدلال فراوان نیست، مردم بی‌امکان، زندانیانش نیز بی‌امکانند. زادگاه من  یک شهر دور افتاده است. از شهر من مردمان بسیاری در زندانند، جوانانی که مانند مردان و زنان جوان تهرانی و صاحب نام، پدر و مادرهایی دارند و خانواده‌هایشان بشدت نگران وضعیت فرزندان، بسان همه همنوعان و همه انسان‌های دیگر در جهان برای نجات جان فرزندان خویش لحظه شماری می‌کنند.‌ دختران و پسرانشان که گاهی تنها از عشق نوشتن فلاکت‌های جامعه به راه خبرنگاری آنلاین و بازگو کردن رنج‌های همسایه و همکلاسی‌ها و همبازیان کودکی خود، به کار حرفه‌ای و مستمر حقوق بشر و حقوق انسانی کشیده شده‌اند و تا پای طناب رفته و برایش تاوان سنگینی داده‌اند. یا آن خوزستانی که بعد از ۲ سال که از زمان اعدامش طی می‌شود هنوز در لیست اعدامی‌های در سایت‌های اینترنتی دست به دست می‌گردد. این نشان از فلاکت انسانی در یک کشور دارد.... یعنی کم اثری و نقص فعالیت‌های انسان دوستانه در میان ایرانیان.

جرم سیاسی را جمهوری اسلامی مرتکب می‌شود!

شهروندان بیشماری در زاسارتند که گویا مرتکب جرم سیاسی شده‌اند. بیشتر این انسان‌ها جرمشان نوشتن مطلبی در وبلاگی و یا سر دادن شعاری و نوشتن شعری بوده است.‌ اعتراض به سرکوب و نبودن آزادی را جرم تلقی کردن خود مصداق کامل جرم است.‌ سراسر ایران پر زندان و زندانیان معتترض به سرکوب دیگر شهروندان است، از بلوچستان، سمنان، اهواز و مشکین شهر، سنندج و کرمان، ایزه و آمل، تا نا کجا آباد این سرزمین .. بطور قطع و یقین هر جا که زندان است یک حقی نا حق می‌شود، حتی در جهان قانون مدار اروپا و آمریکا. در مناطق دور افتاده از مرکز، احمدی‌نژادها کسی جلودارشان نیست، لجام گسیخته بر گرده هر انسانی نشسته‌اند، در شهرهای کوچک و روستاها، امنیت در نهایت معنی خود برای دیکتاتورهای کوتوله ایران مهیاست.‌

قدردانی

بسیار خوشحالم که هر روز این جنبش به ما یاد می‌دهد که چگونه از انسان‌های ازخود گذشته حمایت کنیم. انسان‌های مهربانی که با کمال سخاوت جان و مال و آینده خود را به قمار گذاشته اند تا همه ایران نفسی در خور انسانیت بکشد. در هر شرایطی حمایت مدنی را نباید از این انسانهای اسیر دریغ کنیم. نوشتن و اعتراض حداقل کاری است که یک فعال مدنی در این مورد میتواند بکند.

یاران ما بیشمارند و زندانیان ما نیز بی شمار

باید در این بهار سبز برای اتحاد ایران، برای سبزتر شدن همه ایران تلاش کنیم. همدلی ما محتوم و همسرنوشتی ما نیز اجبار است. در اردبیل و سمنان همفکر من را بسیخ میکشند که ساکت باشد. در همدان و بوشهر و زنجان همنظر شما را به شلاق میکشند، در بانه و ارومیه و قوچان، برای همشهری و همکلاسی تو پرونده سازی میشود، و در تهران زندانیان زیادی هستند که حتی یکبار هم اسمشان در جایی نیامده است.

بنا به پیشنهاد مسیح علی نژاد و بهمت دوستان دیگر در فیس بوک صفحه ای به منظور کمک به گردآوری اسامی و خبر رسانی در مورد زندانیان گمنام ایجاد شده است. پیوستن به این گروه را بدوستان خود توصیه کنید.

Subscribe to comments feed نظرات (1 نوشته شد):