بی‌پناهی روزنامه‌نگاران پناهجو

شاید تا پیش از انتخابات ریاست جمهوری، روزنامه‌نگارانی مثل رضا ولی‌زاده یا بابک داد نمی‌دانستند چه سرنوشتی در انتظارشان است؟ بسیاری از اینان بختش را داشتند که زندان بزرگ‌تری را به جای چهاردیواری سلول انفرادی انتخاب کنند. تبعید و سرزمین جدیدی که خود را آماده‌اش نکرده‌ای، زندان بزرگ‌تری است که تحملش گاه سخت‌تر از سلول انفرادی بند ۲-الف سپاه است. بلاتکلیفی و انتظار از یک سو، بیکاری و بی‌پولی و بی‌پناهی از سوی دیگر.

رضا معینی، مسوول امور ایران سازمان گزارشگران بدون مرز می‌گوید که هزینه‌ای که این سازمان غیر دولتی صرف روزنامه‌نگاران و وب‌نگاران ایرانی در محدوده زمانی بعد از انتخابات کرده، بیشتر از کل بودجه این سازمان برای کشورهای آفریقایی است. خروج روزنامه‌نگاران ایران بعد از انتخابات نسانه خوبی نیست. خبرنگاران به عبارتی، میزان‌الحراره‌های جامعه هم هستند. جامعه‌ای که خبرنگارش از آن دور می‌شود نمی‌تواند جای با ثباتی باشد.

هم اکنون تعداد زیادی از خبرنگاران و اهالی رسانه در ترکیه و عراق منتظر رسیدگی به پرونده‌های‌سان از سوی بخش پناهندگان سازمان ملل هستند. بعضی از این پناهجویان در گفتگو با خودنویس از عدم امنیت در کشورهای‌شان به خاطر راحتی عبور و مرور ماموران امنیتی ایرانی سخن گفته‌اند.

اما این تمام مشکل نیست. بسیاری از این روزنامه‌نگاران شاداب پیش از انتخابات، امروز افسرده‌اند و ناراحت. گروهی از اینان نگرانند که با امکانات کم و محدودیت‌های مالی نتوانند از پس مشکلات بهداشتی‌شان بر آیند.

از طرف دیگر، گرفتن پذیرش از کشورهای دیگر برای خروج از ترکیه و دیگر کشورهای همسایه حلال مشکلات نیست، چه، نیاز به تامین مالی و تضمین پرداخت و پوشش هزینه‌ها، باعث می‌شود که برخی کشورهای اروپایی به این راحتی به این گروه ویزا ندهد. داستان وقتی برای ناظران ناراحت‌کننده‌تر می‌شود که حتی با وجود امکان صدور ویزا، تامین پول بلیت برای تعدادی از این پناهجویان تبدیل به یک مشکل بزرگ شده است.

اما مشکل دیگر، عادت نداشتن به روال پیش‌برد مسائل در این سر دنیا است. روزنامه‌نگاری که جلوی هیچ‌کس سر خم نکرده، حالا نمی‌تواند به خاطر مشکلات مالی، بیماری، بی‌سرپناهی و معطل ماندن در «کمپ» به راحتی از کسی برای کمک خواهش کند. نگران است که مبادا حکومت ایران از وضعیت او شادمان شود.

در حال حاضر گروهی از فعالان و روزنامه‌نگاران ایرانی مقیم خارج از کشور که برخی خود تبعیدی محسوب می‌شوند تلاش می‌کنند با جلب حمایت از گروه‌های مختلف، از بار مشکلات روزنامه‌نگاران پناهجو بکاهند، با این همه نگرانند که مبادا این تلاش به غرور روزنامه‌نگاران سربلند ایرانی لطمه‌ای وارد کند. اما باید دانست که در نبود کمک‌های مالی و حمایت‌های دولت‌ها، چاره‌ای جز جلب حمایت‌های مردمی بوجود ندارد.

اما کمک‌های موقت نمی‌تواند تنها چاره باشد. روزنامه‌نگاران سربلند ایرانی توان کاری بالایی دارند. اگر بتوان برای اینان کارآفرینی کرد، بخش عمده مشکلات روحی و مالی‌شان هم رفع خواهد شد.

در حال حاضر، یکی از راه‌های حمایت از این پناه‌جویان ارسال پول به طریق آنلاین است:


http://www.rsf.org/Support-for-Iranian-Journalists.html

Your donations will help to pay for their air tickets and other forms of travel, and for food, lodging and medical care.

For further information, contact: assistance@rsf.org

To pay in dollars:

Reporters Without Borders has the 501c3 status in the United States. Your donation will be tax-deductible.

Subscribe to comments feed نظرات (4 نوشته شد):