نامه زندانیان بند ۳۵۰ به دادستان: برای ثبت در تاریخ می‌نویسیم

برخی از زندانیان بند ۳۵۰ زندان اوین، در نامه‌ای خطاب به عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان تهران با اشاره به نقض قوانین و حقوق نادیده گرفته شده‌شان نوشته‌اند که در بیش از یک سالی که از عمر دادستانی وی می‌گذرد، بسیاری از آنها از ملاقات حضوری با خانواده‌هایشان، تماس تلفنی و حق مرخصی به عنوان حقوق اولیه یک زندانی محروم شده‌اند.

جمعی از زندانیان بند ۳۵۰ زندان اوین، بزرگ‌ترین بند زندانیان سیاسی کشور، در نامه‌ای خطاب به دادستان تهران از نقض قوانین و حقوق زندانیان سیاسی نوشته‌اند.

به گزارش کلمه این افراد در نامه خود خطاب به عباس جعفری دولت آبادی، دادستان تهران نوشته‌اند که درباره‌ی آنان «قانونی متفاوت و خود وضع کرده» اجرا می‌شود و حتی از حقوق یک زندانی عادی که «جنایت‌هایی همچون قتل و تجاوز به عنف مرتکب شده نیز محروم مانده‌اند.»

امضاکنندگان این نامه با اشاره به نقل قولی از دادستانی که گفته بود زندانیان سیاسی باید آدم شوند خطاب به وی نوشته‌اند: «نمی‌دانیم آیا وظیفه شما آدم کردن شماری از زندانیان سیاسی است یا اجرای قانون و آیا باید دادستان بزرگترین شهر خاورمیانه از چنین ادبیاتی در مواجهه با مردم استفاده کند، حتی اگر این مردم، کسانی باشند که به زعم شما خطاکارند؟»

این زندانیان در بخش دیگری از نامه خود نوشته‌اند: «به عنوان دادستان تهران احتمالا بر این باور هستید که ملاقات حضوری و امکان استفاده از تلفن و مرخصی، جزیی از حقوق زندانیان است، چرا که هم اکنون این روند در تمام زندانهای ایران در حال اجراست و تنها بخشی از زندانیان سیاسی هستند که از آن محروم شده‌اند و خود شما کسی هستید که این روال غیر قانونی را درباره این زندانیان نظاره گر هستید، چرا که اعطای این ملاقاتهای حضوری و مرخصی به صورت گزینشی و کاملا سلیقه‌ای در دفتر شما اعمال می‌شود و بنابراین بخشی از زندانیان سیاسی را تبدیل به گروهی از زندانیان کرده‌اید که قانونی کاملا متفاوت درباره آن‌ها اجرا می‌شود.»

امضاء کنندگان نامه در ادامه به ملاقات‌های دادستانی با خانواده‌های زندانیان اشاره کرده و نوشته‌اند: «شما بار‌ها در ملاقات با خانواده زندانیان سیاسی گفته‌اید که صادر کردن اجازه ملاقات حضوری لطف و همراهی دادستان با آنهاست، احتمالا هم بر این باورید که آن‌ها باید از این لطف و مرحمت شما سپاسگزار باشند. لطفی که با روز‌ها رفت و آمد و ساعت‌ها انتظار در پشت درهای دفتر دادستان و همکارانش شامل حالشان شده است و شما خوشحال هستید که یک ملاقات حضوری ۲۰ دقیقه‌ای را با مهرورزی‌تان به آن خانواده مرحمت کرده‌اید. تا هم ثواب آخرت را ببیرید و هم نان دنیایتان را بخورید! خیلی خوب شما را درک می‌کنیم، وقتی در دفترتان نشسته‌اید و تعدادی زن و مرد و کودک چشم به شما دارند تا شاید برگه‌های ملاقات حضوری‌شان را امضا کنید یا مرخصی دو یا سه روزه به آن‌ها بدهید. حتما در آن لحظات احساس بزرگی و مهم بودن می‌کنید!»

امضاء کنندگان این نامه تاکید کرده‌اند که منظور از این نامه «درخواست آزادی علیرغم احکام کاملا غیر عادلانه» نیست، بلکه تنها از حقوق از دست رفته خود به عنوان یک زندانی سخن می‌گویند و «این چند سطر را تنها برای ثبت در تاریخ» نوشته‌اند.

گفتنی است بسیاری از روزنامه‌نگاران، فعالان سیاسی و هنرمندانی که به دنبال اعتراض به نتایج انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری ایران در سال ۸۸ دستگیر شده‌اند در بند ۳۵۰ زندان اوین نگهداری می‌شوند.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):