امنیتی که نیست

اکنون نه تنها در عرصه بیان و قلم , و نه تنها در عرصه سیاست ( که حتی رئیس جمهور را هم شامل شده ) و یا در عرصه اقتصاد , که در عرصه اجتماعی نیز نا امنی گسترده شده است و این یک چالش بزرگ است که در طرف مقابل آن همه مردم قرار دارند .

چهارشنبه گذشته در یک دعوای تقریبا جمعی در ساختمانی در تهران،  پلیس رهگذری وارد شد و چون ابعاد را گسترده دید،  از مرکز کمک خواست. ولی ناگهان به سرعت از محل دور شد. مردم شگفت زده به پلیس ۱۱۰ تلفن زدند که هرگز نیامد .

ماجرای قتل در میدان کاج سعادت‌آباد را همه دیدند و بی تفاوتی پلیس را. بعد از آن ویدئوی قتل شوهر به دست یک زن در حومه تهران هم پخش شد و همه دیدند که خودروی پلیس بی‌تفاوت از محل دور شد و رفت. 

مدت‌ها قبل از دور دوم انتخابات ریاست جمهوری احمدی‌نژاد، حزب‌اللهی‌ها در همه جا تبلیغ می‌کردند که فروشندگان بی‌انصاف، باعث گرانی اجناس هستند و کالاها در واقع چندان هم گران نیست.

این تاکتیک یعنی انداختن مسوولیت نابه‌سامانی‌ها به گردن خود مردم، امروز در برخورد پلیس با معضلات اجتماعی بسیار نمود یافته و بسیار هم گسترده شده است.

دو هفته قبل در یکی از خیابان‌های فرعی از خیابان دماوند (تهران نو) چند نفر به بانک ملت دستبرد زده و گریختند، پلیس در همان محل در فاصله چند قدمی بانک ایستاده بود و هیچ عکس‌العملی نشان نداد. 

اراذل و اوباش که همواره سرو کارشان با پلیس است، زودتر از همه در می‌یابند که پلیس دیگر مزاحم آنان نمی‌شود و به همین دلیل با فراغ بال به کار‌های خلاف خود و زورگویی به مردم ادامه می‌دهند.

هر چند مساله پلیس مسبوق به سابقه است، ولی به کارگیری پلیس به عنوان مامور برخورد با بی‌حجابی و مسائلی از این دست و بعد هم استفاده از آنان برای سرکوب مردم معترض و ... به طور طبیعی نیز پلیس را از انجام وظایفش باز می‌داشته است و اتخاذ تاکتیک مقصر جلوه دادن خود مردم نیز مزید بر علت شده است.

شاید بخشی از حکومت می‌کوشد تا بدین‌وسیله بخش دیگر را از ایجاد امنیت ناتوان نشان دهد، ولی حاصل کار بجز به دنام شدن هر دو بخش چیز دیگری نیست.

در شرایط امروز جهان و با وجود ارتباطات گسترده، تاکتیک‌های کودکانه‌ای نظیر این و یا داستان‌پردازی در مورد تولد رهبری و غیره؛ تنها نشان‌دهنده این نکته است که سران حکومت از شرایط جهانی غافلند و در دوران های بسیار دور گذشته به سر می‌برند .

امنیت مردم مساله‌ای نیست که بتوان با آن بازی کرد و یا دست کم گرفت، در ایران مساله امنیت حتی تا حدی مهم شده بود که باعث ایجاد حکومت جدیدی شد .

امنیت چه در عرصه سیاسی و یا اقتصادی و یا اجتماعی، مهم‌تر از آن است که به عنوان تاکتیک برای «بد» نشان دادن مردم استفاده شود و یا علیه گروه دیگری به کار رود، قدرت و توان حکومت‌ها به میزان امنیتی که ایجاد می‌کنند، شناخته می‌شود و نه میزان نامنی‌ای که ایجاد می‌کنند .

ناامنی‌ای که هر روزه گسترده‌تر می‌شود، در ادامه می‌تواند به یکی از خواست‌های بسیار مهم و حتی تا حد هدف، برای مردم ارتقا یابد.

اکنون نه تنها در عرصه بیان و قلم، و نه تنها در عرصه سیاست (که حتی رئیس‌جمهور را هم شامل شده) و یا در عرصه اقتصاد، که در عرصه اجتماعی نیز ناامنی گسترده شده است و این یک چالش بزرگ است که در طرف مقابل آن همه مردم قرار دارند .

در واقع شعار ایجاد امنیت، به تدریج میرود که به یک شعار مهم تبدیل شود.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):