دل خوش سیری چند؟

روزنامه‌نگاری مانند هر حرفه و یا شغل دیگری لاجرم باید به قاعده ی « عرضه و تقاضا» پای بند باشد. و البته این پای بندی به حکم « روز- نامه‌نگار بودن» هم به مخاطب بر می‌گردد و هم به موضوعاتِ روز . یعنی روزنامه نگار، هم باید به «موضوعات روز» توجه داشته باشد و آن را به روش خود به جامعه عرضه کند و هم باید «دغدغه های روزمره‌ی جامعه» را بیابد و به فراخور آن به موضوعات مورد نیاز بپردازد.

از آنجا که صلاحیت چندانی در خصوص گفتگو درباره ی صنف روزنامه‌نگار و آئین روزنامه‌نگاری ندارم، ترجیح می‌دهم به آنچه این روزها در «سایت خودنویس» باب است و از این باب بر روزنامه‌نگاری سیاسی و روزنامه‌نگاری حرفه‌ای می‌رود و در خودنویس بازتاب می‌یابد،  به «نوعی دیگر»  وارد شوم .

روزنامه‌نگاری مانند هر حرفه و یا شغل دیگری لاجرم باید به قاعده ی « عرضه و  تقاضا»  پای بند باشد. و البته این پای بندی به حکم « روز- نامه‌نگار  بودن»  هم به مخاطب بر می‌گردد و هم به موضوعاتِ روز. 

یعنی روزنامه‌نگار، هم باید به «موضوعات روز» توجه داشته باشد و آن را به روش خود به جامعه عرضه کند و هم باید «دغدغه های روزمره‌ی جامعه»  را بیابد و  به فراخور آن به موضوعات مورد نیاز بپردازد.

با این مقدمه ی ساده  – و ظاهراً  غیر قابل انکار! -   به اصل موضوع بر می‌گردم و از طرفین دعوا می‌پرسم : آیا آنچه در این باره، در سایت خودنویس و میان ِ نیکان و مسیح می‌رود، موضوع روز است؟  آیا دغدغه‌ی جامعه است‌؟ و مهم‌تر از آن،  آیا دغدغه‌ی روزنامه‌نگاری ایرانی است ؟ و بنیادی‌تر از همه:  آیا روزنامه‌نگاری است؟

طبیعی است که هر کس به فراخور خود جوابی برای این سوال داشته باشد. مثلا مسیح علی نژاد  آن را به استثنائات روزنامه‌نگاری ایرانی و روزنامه‌نگاران در بند بکشاند و نیک آهنگ کوثر آن را  با سوال‌های دیگری جایگزین کند و بپرسد پس کی باید به این موضوع پرداخت؟ و یا نفر سومی جواب دهد: دل خوش سیری چند؟

معلوم است که جواب این سوال ها را باید از بطن «جامعه ی هدف» گرفت و به یکی دو جواب بسنده نکرد، اما به زعم نگارنده هم می‌شود به آن جواب داد.

نگارنده ، مدتی است - تنها - خواننده‌ی خودنویس شده است و علیرغم فضای آزاد تحسین برانگیز آن و علیرغم اشتیاق به نوشتنِ در خودنویس، دغدغه‌های خود را در آن نمی‌یابد و معلوم است  آنچه را که دراین میان می‌رود دغدغه ی جامعه نمی‌داند و موضوع روز نمی‌پندارد و اگر چه گاهی به آن «سرگرم» می‌شود، اما  از اظهار نظر در خصوص آن  عاجز است.

Subscribe to comments feed نظرات (1 نوشته شد):