طرح جدید خودنویس مبارک است

آزادی عقیده این نیست که هرکس هرچه دلش خواست بگوید، این هرج و مرج است ؛ آزادی عقیده نیز در چهارچوب مشخصی معنی دارد، نمی‌توان طرفدار برده داری بود و عقاید خود را در همه جا منتشر کرد، امروز برده داری یک فاجعه به حساب می‌آید...

تغییر خوب است و از آن مهم‌تر تغییر پذیری است که نشان از درک واقعیت‌هاست، در طبیعت موجوداتی هستند که دانشمندان آنان را یاد گیرنده می‌نامند، این یاد گیرنده‌ها همواره رفتار بهتری دارند تا جانورانی که شخصیت تغییر ناپذیری دارند، تغییر ناپذیرها در طبیعت با تغییر طبیعی زیستگاه‌شان ، به سوی نابودی میروند ، ولی یاد گیرنده ها عادات غذائی خود را تغییر داده باقی میمانند . 

واقعیت اینست که همانطور که دوستی گفت، سطحی نگری در خودنویس داشت رواج پیدا می‌کرد و این برای یک روزنامه اینترنتی بد ترین حالت است، مقالات زیادی در خودنویس چاپ می‌شد و به صفحه اول می‌رفت، درحالی که هم در شکل و هم در محتوی مشکل داشت، مثلا کسی که دائی جان ناپلئون جدید است، همه چیز را به حزب توده نسبت می‌داد و اسلام تند رو مانند اصول‌گرایان و حتی اصلاح‌طلبان را نیز حاصل حزب توده می‌دانست، البته هر عقیده‌ای میتواند مطرح شود ولی در کجا، آیا قرار دادن چنین نوشته‌هائی در صفحه اول سوء تفاهم ایجاد نمی‌کند؟ و یا دوستی با خواندن کتاب «چنین گفت زرتشت» و کشف رابطه فرد با جامعه در آن به این نتیجه رسیده بود که مبارزه سیاسی با مبارزه حقوق بشری با هم فرق دارند و فعالان سیاسی وقتی از ایران خارج می‌شوند به فعالان حقوق بشری تبدیل می‌شوند. البته تازه این یکی از مقالات دارای کمی علم و دانش بود که در خودنویس چاپ شد. 

می‌توان مثال های دیگری هم آورد ولی همه اینها نوعی ضعف را نشان می‌دادند که هم در اندیشه بود و هم در درک واقعیت، منظور این نیست که همه باید دانای کامل باشند بلکه فرق بسیار وجود دارد بین روشنفکر و نخبه، روشنفکر دانای کامل نیست بلکه چیز هائی می‌داند که به دیگران هم می‌آموزد، اما وجود چهارچوب برای هر امری لازم و ضروری است؛ فرق است بین هرج و مرج (آنارشیسم ) و دمکراسی. 

جهان تغییر کرده و تک قطبی شده است، چیزی که حکومت جمهوری اسلامی آنرا نمی‌پذیرد و با آن در ستیز است، در سیستم سرمایه‌داری نظم شرط اول است و معیارها و ملاک‌ها بر اساس روابط و ضوابط این سیستم تعیین می‌شوند؛ کسی که خواهان بازگشت فئودالیسم است نمی‌تواند در این سیستم جا بگیرد و عقایدش هم البته مرتجعانه و مردود است. 

آزادی عقیده به معنی هرکس هر چه که دلش خواست بگوید نیست، عقاید در چهارچوب مشخصی که سیستم سرمایه‌داری است معنی دارد، در این دوران نمی‌توان مردم را به بردگی کشید، این یک فاجعه محسوب می‌شود و با آن برخورد خواهد شد، عدم پذیرش جمهوری اسلامی در جهان نیز بخاطر عدم پذیرش نظم جهانی از طرف حکومت ایران است. چین با اینکه عقاید کمونیستی دارد و درواقع دیکتاتوری است، اما چون نظم جهانی را پذیرفته، در دهکده جهانی جای دارد، کوبا هم دارد به این سمت می‌رود . 

اگر دوستان خارج از کشور بیشتر با داخل در ارتباط بودند متوجه می‌شدند که در زمان خاتمی مردم می‌گفتند ما دمکراسی می‌خواهیم، اگر این حکومت هم حقوق بشر را رعایت کند، ما آنرا قبول داریم. در واقع مساله مردم ایران اجرای قانون حقوق بشر است و هرگز در فکر نابودی این حکومت و بوجود آوردن حکومت دیگری نیستند و البته این همان چیزی است که اصلاح‌طلبان از آن سوء استفاده کرده، ریا کارانه می‌گویند مردم خواهان اجرای همین قانون اساسی هستند. 

مسائل بسیار زیادی وجود دارد ولی همین اندازه نشان می‌دهد که هر فعال سیاسی در واقع یک فعال حقوق بشری است و این راهی است که ایرانیان امروز می‌روند، بنا براین چهار چوب یک روزنامه اینترنتی منتقد نیز معلوم است. 

این راستای اصلی است و در این راستا می‌توان به کمیت و کیفیت مقالات توجه کرد. 

درواقع اگر کسی به بقایای فئودالیسم علاقه دارد نمی‌تواند در اینجا بنویسد، و تمسک به آزادی عقیده برای چنین کسانی یک نوع ریا کاری و سوء استفاده است. 

از طرف دیگر مقالاتی که حدودا خط فکری درستی دارند هم باید دارای ارزش علمی باشد و یا گوشه‌ای از واقعیت را بیان کند. 

کسی نمی‌تواند در انزوا باشد و افکار انتزاعی خود را بعنوان آزادی عقیده در روزنامه چاپ کند، اینگونه افراد می‌توانند وبلاگ شخصی خود را راه بیندازند و یک روزنامه جای اطلاع رسانی درست و تا حد ممکن واقعی است، زیرا با مخاطب عام سرو کار دارد و بنا بر ضرورت روشنفکری باید چیزی برای گفتن داشته باشد، و درواقع مردم را آگاه کند . 

کنترل سردبیر امر مسلمی است و باید از دچار شدن روزنامه به هرج و مرج جلوگیری کند. 

چنانچه دوستانی این مسئله را بر نمی‌تابند ، یا به سردبیر اعتماد ندارند و یا عقایدشان را فقط در شرایط بدون کنترل می‌توانند بیان کنند، در این صورت این گام تازه‌ای که خودنویس برداشته میتواند بسیار مثبت باشد و به نظم بیانجامد. 

صفحه اول هم هرگز در هیچ روزنامه‌ای جای همگانی نیست و فقط منتخب‌ها به آن راه دارند و همین مسئله می‌تواند باعث تشویق دوستان به بهتر نوشتن و مطالعه کردن شود، رفتن به صفحه اول یک امر مهم است و نشانه وزن و توان مقالات است. 

امیداست خودنویس که نشان داده است از یاد گیری بسیار استقبال می‌کند در این راه موفق باشد که همه یاد گیرنده ها موفق هستند. 

Subscribe to comments feed نظرات (12 نوشته شد):