رهنورد: من مدعی‌العموم این ملتم

زهرا رهنورد با ارسال نامه‌ای به صادق لاریجانی، حملات اخیر نیروهای لباس شخصی و بسیج به محل سکونت مهدی کروبی را محکوم کرده است و به رئیس قوه قضاییه گفته است: «من مدعی العموم این ملتم... این بار خواست من به عنوان مدعی العموم ریشه‌ای و بنیادی است .یکبار برای همیشه در رسانه ملی و سایر رسانه ها ظاهر شوید و شجاعانه همه این رفتارها را از آمران و عاملان محکوم و سپس آنهارا مجازات کنید.»

به گزارش سایت کلمه، متعلق به میرحسین موسوی، متن کامل این نامه به شرح زیر است::

جناب آیت الله لاریجانی ریاست قوه قضائیه و قاضی القضات

باسلام

آنچه موجب شد به عنوان زنی در قامت مدعی العموم، این نامه را با یک درخواست فوری برای شما بنویسم مسئولیتی است که حضرت علی (ع)برعهده مان گذاشته آنجا که می‌فرمایند «کلکم راع و کلکم مسئول عن رعیته» همه‌ی ما در برابر سرنوشت مردم مسئولیم.

همچنین مولای‌مان از آگاهان خواسته است که حق مظلوم را از ظالم بستانند و البته بار امانتی است که قرآن کریم بر دوشمان نهاده تا آنجا که در پیکر کوچکمان که در مقابل کوه‌ها و آسمان‌ها قدر و هندسه‌ای ندارد، سنگین‌ترین مسئولیتها را به ودیعه نهاده است.

بدین ترتیب است که هریک از ما مدعی‌العموم هستیم و دادستانی هستیم که بدون حکمی مکتوب و مضبوط از سوی مقامات و عالی رتبگان، بلکه و اما با انتخابی و انتصابی از سوی وجدان بیدارمان که محصول روحی الهی است، وظیفه داریم حق را بیان کنیم و داد مظلوم را بستانیم. حوادث یکسال اخیر سرکوب‌ها بویژه هتاکی‌ها و «شعبان بی‌مخیسم» رایج روز قدس مرا بر آن داشت که حق ملت را به زبانی دیگر بازگو کنم .

شما در مقام قاضی القضات اگر بخواهید می توانید یکبار برای همیشه زخم‌های ملت را مرهم نهید و از ریشه درمان کنید.

هنگامی که به مسئولیت قاضی‌القضاتی می‌اندیشم، برخود می‌لرزم، خدایا این چه مسئولیت سنگینی است که برعهده انسان‌ها گذارده‌ای و اگر او از عهده این مسئولیت برآید خوشا به حالش و اما اگر از مسئولیت پرهیز کند یا بترسد؟…واسفا بر حال او

آقای لاریجانی ریاست قوه قضائیه و قاضی‌القضات

در حالیکه به حکم طبیعت شب‌ها پرنده‌ها طبق ناموس الهی، در آشیانه‌های‌شان آرمیده‌اند و روزها آزادانه به هرکجا پرواز می‌کنند، به حکم سرکوب‌گران مردم، آزادی‌خواهان و خانواده‌های‌شان و بیوت علما و مبارزان و اخیرا مساجد نیز امنیت و آرامشی ندارند.

دادخواهی من برای انسان‌ها، خانواده‌ها و بیت‌هایی است که در این یک‌سال به‌صورت‌های مختلف در معرض تهاجم وحشیانه قرار گرفته‌اند، من مدعی‌العموم این ملتم، زیرا می‌دانم و دیده‌ام که از لکه‌های ننگ اقتدار گرایی، حملات بی رحمانه‌ی شبانه و روزانه به خانه‌های مردم به عنوان دستگیری آزادی خواهان، نه تنها آزادی بلکه حق حیات شهروندی خانواده هاست که پایمال می‌شود، به راستی چه مصیبتی به روزگار ملت وارد شده است .

به جرم اینکه فردی اعتراضی به حاکمیت دارد یا فردی از خانواده با حاکمیت مخالف است، خانه را زیر و رو و کتابخانه و وسایل شخصی را برای بدست آوردن مدرکی، نشانی، علامتی و عکسی ویران و به گنجه‌ها و لباس‌های خصوصی زنان و جوانان دست یافته و به حریم خصوصی آنان تجاوز می‌کنند، پرده‌های اخلاق را می‌درند تا زنی را، مادری را پدری را، دختری را و پسری را دستگیر کنند و در این روند کودکان خردسال از ترس یا از فراق مادرانشان همچون بید می‌لرزند یا ضجه می‌زنند و گاه اگر فرد مورد نظر در خانه نباشد کسان او را به گروگان می‌گیرند. بدتر ازهمه درد اسیری است. در زندان نیز مدام زندانیان را به گروگان گرفتن و تجاوز به همسر و فرزند تهدیدی می‌کنند. در این هجمه بی‌امان بسیاری از زندانیان سیاسی با این روش‌ها دستگیر شده‌اند و خانواده‌های آنها در بی خبری از فرزندان‌شان هاجروار به این سو و آن سو سرگردان بوده‌ اند.

کجای این اقدامات اسلامی و انسانی است؟ یا نشان‌گر مدنیتی است که انسان پس از هزارها سال برای رسیدن به آن تلاش کرده است؟

اما حمله به خانه‌های شخصیت‌های مخالف حاکمیت این زنجیره مخوف را تکمیل می‌کند.

یورش کینه توزانه و وحشیانه به بیت آقایان منتظری، صانعی، دستغیب و امثالهم و این بار نیز حمله به خانه آقای کروبی دردهای ملت را تکمیل و صبر همه را به انتها رسانده است. «شعبان بی‌مخیسم» گویی روش ثابت نهادهای امنیتی و قضایی در این یکساله اخیر بوده که به اشکالی مختلف عمل می‌کند.

در چنین شرایطی چه انتظاری دارید که جامعه راست و سالم بماند، وقتی اراذل و اوباش سینه زنان و بر سرکوبان با ذکر حسین و زهرا و حیدر در خوابگاه‌ها به دانشجویان حمله کرده، فرزندان ملت را می‌زنند و از طبقات بالا به حیاط پرتاب می‌کنند یا به روی مردم بی دفاع و اهالی خانواده روحانیت تیراندازی می‌کنند، اما آزادگان و مومنان حقیقی در زندان‌های مخوف و بی‌بهداشت و بی‌قانون از تمامی حقوق خود محروم و در دخمه‌های انفرادی به گناه راستی و پاکی و صداقت می‌پوسند؟

امروز مذهب به جنگ ملت و مذهب می‌رود و خدا می‌داند و تاریخ که انتهای این جنگ به کجا خواهد کشید؟

به تازگی در دیدار از خانه و خانواده آقای کروبی و همسر مکرمشان که هردو از اسوه‌های کشور و فرزندان ایثارگرشان نمونه‌های خدمت به دانش و ملتند، با ویرانه‌ای روبرو شدم که بی‌درنگ مرا به یاد خیمه‌های در آتش سوخته کربلا انداخت. تاریخ دردآور و گوش آشنایی که تکرار شده و چشم را نیز به آن وقایع آشنا می‌کرد. صحنه، صحنه کارزار بود. شیشه‌ها شکسته، درها منهدم شده و دیوارها وآسانسورها مجروح از گلوله‌های مختلف و رنگارنگ، پنجره‌ها خرد شده و خاطره محافظ فداکاری یکه و تنها که بر اثر ضربات زیر مشت و لگد مهاجمان له شده و به حال کما رفته است و علاوه بر همه صدای‌های مهیب، فحش‌ها و اهانت‌هایی که به اهالی خانه نثار شده به گونه‌ای تلخ و سیاه خود را نشان می‌داد، خاطره‌ای که در و دیوار از گذشت لحظات تلخش می‌لرزد و هر ناظری از این همه «شعبان بی‌مخیسم» که هرگز جرم محسوب نشده و کسی پیگیرش نبوده است در شگفت می‌ماند .

چه خبر شده؟ آیا جنگ ایران و صدام است یا خانواده‌ای بی‌دفاع و مظلوم، اسیر اراذل و اوباش شده‌اند. اراذلی سیه پوش که به طور قطع از سوی بخشی از حاکمیت، تجهیز و روانه کارزار ناعادلانه و یکسویه خود با مدافعان حق ملت شده‌اند.

برای قاضی القضات این یکی از همان نقاط حساسی است که خداوند فرموده «ان ربک لبالمرصاد» بطور قطع خداوند درکمینگاه است.

از شما انتظار می‌رود پیش از آنکه دست انتقام الهی وارد معرکه شود و خشک و تر را بسوزاند دستگاه قضا وارد عمل شده و به حکم وظیفه داد مردم بستاند.

شما خوب می‌دانید مقام قاضی القضاتی نه تنها در اسلام بلکه در قاموس بین المللی رساندن حق به حق دار است نه حفظ حاکمیت … همان حقی که به فرموده حضرت علی (ع) هنگام توصیف آسانترین و هنگام عمل در زمره سخت ترین و پیچیده ترین اجرائیات است .تا کی باید درمرگ قانون و قانون گرایی به سوگ بنشینیم؟ و شاهد مثله شدن حق باشیم.

این بار خواست من به عنوان مدعی العموم ریشه ای و بنیادی است .یکبار برای همیشه در رسانه ملی و سایر رسانه ها ظاهر شوید و شجاعانه همه این رفتارها را از آمران و عاملان محکوم و سپس آنهارا مجازات کنید. شاید تا حدودی و البته نه کامل این لکه ننگ شعبان بی مخی ، قانون شکنی ، تجاوز‌گری و سرکوب که در کشور ما به شکل‌های مختلف تبدیل به فرهنگ رفتاری در برابر مخالفان شده و هردم به وسعت و شدت آن افزوده می‌شود پاک شود و در عین حال حیثیت دستگاه قضا به عنوان قوه‌ای مستقل و حق مدار اعاده گردد و مهمتر از همه مردم آزاد باشند که با فکر و اندیشه دل‌خواه خود زندگی کنند و حاکمیت را نقد کنند بدون آنکه جواب چنین زیستنی که طبیعی و به حق است، مشت، باتوم، تجاوز و شکنجه و گلوله باشد.

Subscribe to comments feed نظرات (9 نوشته شد):