از افتخارات «جنسی» جمهوری اسلامی

دولت ایران همواره به این مباهات می‌کرده است که در ایران ترانس سکشوال‌ها(transsexual) آزادند که تغییر جنسیت بدهند . این البته شامل زنان ترانس سکشوال نمی شده است: این جا هم اولویت با مردان بوده است. حالا با تغییراتی که دولت فرانسه در قوانین ش داده است، احتمالا دیگر نمی‌شود به این «درمان» ها افتخار کرد.

در جمهوری اسلامی ، خیلی چیز ها اسباب افتخار است ، ولی عجیب ترین ش ، استناد به یک فتوا مربوط به ۱۹۶۳ از ایت اله خمینی ست که جراحی «تصحیح» جنسیت را مجاز شمرده است. در ایران، بر خلاف بسیاری کشورها، ترانس سکشوال ها حق دارند که «درمان» بشوند. در حقیقت دکتر میر جلالی به خبرنگار بی بی سی گفته است که بیش از ۴۵۰ «بیمار» را درمان کرده است. در حقیقت بعد از تایلند که به شکلی معجزه آسا آماری بالا از ترانس سکشوالیسم دارد، ایران بالاترین آمار جراحی ها را دارد.

بی بی سی و سی ان ان، در مقاطعی با آب و تاب اخباری تهیه می‌کردند که در قلب حکومت اسلامی، در جایی که همجنس گرایی به راحتی مجازات اعدام در پی دارد، می‌شود که درخواست «درمان» ترانسکشوال بودن را کرد. و این را در تمایز با مثلا انگلستان قرار می‌دادند که حتی بعد از انجام جراحی ها، به شما اجازه تغییر جنسیت در اوراق هویت تان را نمی‌دهد.

البته به لحاظ عملی، جراحی‌های «تصحیحی» تنها بروی افراد مذکری که می‌خواهند به مونث تغییر جنسیت دهند انجام می‌شود، چون در طول آموزش پزشکی و همین طور در تمام مدتی که در رسانه‌ها در موردش خوانده‌ام مورد برعکسش را مشاهده نکرده‌ام. اینجا هم آپارتاید جنسیتی برقرار ست، ولو اینکه چشم هیجان زده ژورنالیست خارجی نادیده گرفته باشدش.

تفسیر‌های فلسفی اینکه چطور می‌شود از «طول» فرد کم کرد و بر میانگین «عمق» در جامعه افزود بماند برای علاقه مندان به تحقیقات اروتیسیسم اسلامی، فقط همین قدر بنویسم که هیچ مطالعه کنترل شده ای بروی جراحی های بی شماری که در ایران انجام شد ، تا آب رفته به جوی بازگردد انجام نشد . در مجامع آکادمیک کارایی این روش «درمانی» برای مدتی طولانی  مورد بحث بوده است  . حالا که یک دولت در این راه قدم برداشته است اوضاع حداقل در اروپا و احتمالا ایالات متحده تغییر خواهد کرد.

دولت فرانسه و همین طور کمیسیونهای پزشکی‌اش، بالاخره معترف شدند که ترانسکشوال بودن جزو خانواده بیماری‌های انحراف‌های جنسی نیست. بنابراین درمان یا احیانا جراحی بروی این افراد، به لحاظ اخلاق پزشکی مشکل ساز خواهد شد.

می‌بایست از دکتر میر جلالی بپرسیم که هم چنان به «درمان» شان ادامه می دهند یا نه!