پاسخي دوستانه به انتقادات آقاي اکبر گنجي

‎جناب آقاي گنجي در مقاله اخير خود (۱) در سايت «روز» نسبت به مواضع برخي دوستان و در تقبيح حمله نظامي به مراکز قدرت و تاسيسات نظامي و مرتبط با سرکوب مخالفان سياسي  به نکاتي اشاره کرده‌اند که قابل تامل است.
‎
ايشان درجايي از مقاله می‌گويند:

‎
چرا در‌ایران شاهد «اعتراض سیاسی» نیستیم؟ یک پاسخ‌ این است که مردم حاضر به پرداخت «هزینه» نیستند. چرا مردم حاضر به پرداخت هزینه نیستند؟ پاسخ روانشناسانه: مردم شجاع نیستند، مردم ترسو هستند و همیشه با دیکتاتوری‌ها ساخته‌اند.‌ این پاسخ روانشناسانه اگر درست هم باشد، باز هم کاذب است، برای‌اینکه نمی توان جامعه شناسی را به روانشناسی فروکاست. پرسش چرا مردم «اعتراض سیاسی» نمی کنند و حاضر به پرداخت «هزینه» نیستند، پرسشی جامعه شناختی- ناظر به رفتارهای جمعی آدمیان- است، نه روانشناختی.

...تعدادی از مخالفان رژیم دائماً در‌این سایت‌ها علیه جمهوری اسلامی می‌نویسند. از آنها بیشتر و بیشتر، تعدادی با نام مستعار، شبانه روز به رژیم می‌تازند. مخالفان مقیم خارج که‌این وبسایت‌ها را می‌بینند- خصوصاً آن کامنت‌های  بدون نام و نشان- پیش فرض به شدت کاذبی آنها را «فریب» می‌دهد. آن پیش فرض‌این است‌:‌این وبسایت‌ها و آن کامنت‌های  بدون نام و نشان، نمادی است از جامعه‌ی‌ ایران. کامنت‌ها را ببینید، تا افکار عمومی‌ایرانیان را دریابید. ...این پیش فرض کاذب است. سایت‌های  سیاسی خارج از کشور نماد جامعه‌ی‌ ایران نیستند. هیچ کس نمی‌تواند کوچکترین شاهد و قرینه‌ای برای‌این مدعا عرضه بدارد. ضمن‌اینکه، کامنت‌های  بدون نام و نشان، از هیچ چیز حکایت نمی‌کنند. برای‌اینکه ؛ اولاً: هیچ کس از تعداد آنها آگاه نیست. شاید عده‌ای ثابت در جاهای مختلف کامنت می‌گذارند. ثانیاً: اگر آدمی در خارج از کشور حاضر نباشد به نام خود به رژیم بتازد، در داخل کشور چگونه حاضر به مبارزه خواهد بود؟ آیا اپوزیسیون یک رژیم که به دنبال سرنگونی آن رژیم است می‌تواند با اسامی مستعار به جنگ قدرت حقیقی برود ؟ به تعبیر دیگر، آیا‌ این‌ها حاضرند اسلحه دست گرفته و با رژیم برای سرنگونی‌اش بجنگند؟ برای نبرد نیاز به «نیروی واقعی» است، نه «نیروی مجازی».

‎
ايشان اکنون مدتي است که به جمع اپوزيسين خارج نشين پيوسته‌اند و در عين حال بسيار هم در عرصه روشن‌گري  خوشبختانه فعال مي‌باشند(به مثابه ارايه راهکار)، اما آيا در قضاوت عمومي(اعم از داخل وخارج از کشور) خود ايشان مشمول انتقادات خود نمي‌گردند، اين درست که کسي مبارزات پر ارج و هزينه زندان و اعتصاب ايشان را که شجاعت لازم مي‌طلبد را فراموش نمي‌کند اما اولا ايشان تنها چهره مخالفي نبودند که هزينه پرداختند (گذشته از برخي که هزينه‌هاي سنگين‌تري به قيمت جان‌شان پرداختند)  و ثانيا ايشان هم اکنون مانند بسياري از مخالفان در داخل ايران نيستند(مگر اينکه ايشان به اشتباه  احساس کنند هنوز در داخل هستند و هيچ سنخيتي با مبارزان خارج کشور ندارند!).

‎
همچنين مطالعه تاريخي فعاليت‌هاي جناب گنجي از زمان حضورشان در خارج از کشور کمي نااميد کننده مي‌نمايد (صرف‌نظر از طرح مقولات خرافه ستيزانه اي همچون تشکيک در وجود امام دوازدهم شيعيان و ... به عنوان رونشنفکر عرصه عمومي که انصافا قابل ستايش است)،  آنجا که در هر بزنگاهي تحرکاتي بصورت فراخوان و يا تجمعاتي در مخالفت با نظام در خارج از کشور مي‌رود که تاثير گذار باشد، ايشان به سهم خودشان به‌دلايلي(از جمله پرچم شير و خورشيد و ...) نقش واگرايي ميان گروه‌هاي مخالف بازي کرده‌اند. اگر قرار باشد نيروهاي خارج از کشور اعتماد مردم در داخل را فراهم کنند، يقينن اين اعتماد از تشتت وشکاف بين نيروهاي فعال بوجود نخواهد آمد.

(۱) - «بمباران دموکراسی و اپوزیسیون همسو».

-------------

مطالب بلاگستان و کلیه مطالب رسیده از اعضا، معرف دیدگاه شخصی نویسندگان است نه سایت خودنویس.

Subscribe to comments feed نظرات (2 نوشته شد):