براداران علایی: به سلامت بیماران فکر میکردیم و از سیاست دوری
- اندازه حروف
- Enlarge font
- Decrease font
روز گذشته، در برنامهای که توسط گروه پزشکان مدافع حقوق بشر در «باشگاه ملی مطبوعات» در واشینگتن برگزار شد، آرش و کامیار علایی که به تازگی از زندان آزاد و راهی آمریکا شدهاند در باره تجربههایشان از تلاش برای معالجه بیماران مبتلا به «ایدز»، دادگاه و زندان سخن گفتند. این دو پزشک با وجود پرهیز از ورود به بازیهای سیاسی، با اتهام تلاش برای براندازی دستگیر و راهی زندان شده بودند.
در مراسم روز چهارشنبه، سوزانا سرکین، معاون سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر به شرح تلاشهای برادران علایی پرداخت. سرکین گفت که این دو به مجرد آزادی و خروج از ایران فعالیتهای خود در زمینه معالجه و آگاهسازی(در ارتباط با ایدز) را از سرگرفتهاند و دائم در سفرند.
آرش و کامیار علایی که به «پزشکان ایدز» معروفند، سه سال پیش به اتهام تلاش برای «براندازی» حکومت اسلامی در ایران دستگیر شدند.
آرش و کامیار علایی از بیاطلاعی موجود در ایران نسبت به رفتار با بیماران مبتلا با ایدز گفتند. این دو توضیح دادند که عدم اطلاع از نحوه برخورد با بیماران ایدز در مراکز درمانی، رفتارهای تبعیضآمیز را سبب میشده است. این دو برادر با تماس با خانوادههای مبتلایان به ویروس اچ.آی.وی، به تشرَیح دلایل بیماری و آگاهسازی آنان میپرداختند که موجب تغییر نگرش و رفتار با بیمار میشده است.
فعالیتهای این دو برادر منتهی به نوشتن طرحی شد که از طریق آن توانستند برای برنامههای خود، ۱۶ میلیون دلار از خارج از ایران پول دریافت کنند، اما برای آنکه مدیریت هزینهکرد این پول با دولت نباشد (به دلایلی چون تغییر سیاست و مدیریت پس از تغییرات قوه مجریه)، کار خود را از طریق دفتر توسعه سازمان ملل دنبال کردند.
راهاندازی کلینکهای مثلثی بخشی از برنامههای برادران علایی برای کمک به مبتلایان به بیماری ایدز بوده است. این دو برای دوری از حاشیههای رایج، از هرگونه فعالیت سیاسی خودداری کرده بودند. کامیار علایی گفت: «فقط در مورد سلامت افراد كار كرديم و از سياست دوري كرديم.»
آرش علایی سپس به توضیح در باره دستگیریشان پرداخت و گفت بازجویان میخواستند بدانند چرا با خارج از کشور در ارتباط بودهاند. توضیحات برادران علایی در باره فراتر از مرز بودن بیماری ایدز برای دستگیر کنندگانشان کفایت نمیکرده است.
این دو برادر که با اتهام تلاش برای براندازی دستگیر شده بودند به ۳ و ۶ سال زندان محکوم شدند اما نهایتا در بهار و تابستان امسال با فاصلهای کوتاه آزاد شدند. برادران علایی به خاطر تلاشهایشان برای مبارزه با گسترش ایدز امسال برنده جایزه جهانی بهداشت از سوی شورای بهداشت جهانی که در آمریکا شدند.
برادران علایی که از انجام هرگونه فعالیت درمانی در ایران محروم شدهاند تاکید کردند که از هر طریق ممکن به دنبال اطلاعرسانی و آگاهسازی نسبت به بیماری ایدز و راههای مقابله با گسترش آن هستند.
آرش علایی به خودنویس گفت: « ما از هر فضای رسانهای ممکن برای انتقال اطلاعات استقبال و استفاده میکنیم تا بتوانیم میزان آگاهیها مردمی را نسبت به بیماری ایدز افزایش دهیم.» کامیار علایی نیز گفت که از طریق راهاندازی و گسترش شبکههای اجتماعی باید سطح دانش عمومی را نسبت به بیماری ایدز و همچنین نحوه مقابله با گسترش آن افزایش داد. کامیار علایی همچنین گفت که در ایران، ۸۰٪ از مبتلایان به ویروس HIV ازوضعیت خود بیاطلاعاند اما این میزان در آمریکا کاملا برعکس است و ۸۰٪ مبتلایان از وضعیت خود آگاهی دارند.
Subscribe to comments feed نظرات (3 نوشته شد):
نمیدانم چرا پزشکها اینقدر از سیاسی بودن و سیاسی شدن وحشت دارند!! اغلب دوست دارند با یک عنوان غیر سیاسی امن خودشان را سرگرم کنند. این به دلیل مدت زمان طولانی تحصیل آنهاست که حداقل 10 سال طول میکشد تا بتوانند به پول درآوردن برسند. طبیعی است که به شدت محافظه کار میشوند. بچه های مهندسی ثابت کرده اند که شعور سیاسی بسیار بالاتری از پزشکی ها و سایر دکترهای بهداشت و درمان دارند.
از چنین اظهار نظری تعجب میکنم! همه تصمیم گیریهای خرد و کلان حوزه پزشکی از جمله مقوله ایدز کاملا به "سیاست" ارتباط دارد و بوسیله حکومت تعیین میشود. آنوقت شما به جای پرداختن به ریشه این مشکلات (سیاست) به فکر زرد شدن چند برگ (مشکل ایدز) هستید؟؟!!
برفرض که بودجه گرفتید و زحمت کشیدید و صد هزار ایرانی را آگاه کردید، با خیل میلیونی اعتیاد و فحشا که زمینه ساز ایدز است و ریشه در بیکاری و چاپیدن مردم بوسیله این حکومت دارد چه میکنید؟؟
آقایان پزشک غیر سیاسی! اگر همکاران محترم شما در ایران که اغلبشان سر در کتاب و مطبشان کرده اند با مردمی که سال 88 جانشان را کف دستشان گرفتند و در خیابانها حضور داشتند در جایگاه شغلی و تحصیلی خود همراه میشدند بسیاری از این مشکلات عدیده ریز ودرشت از ریشه اش حل میشد.
آیا دانشجویان شادروان دکتر سودبخش که از شیوه کار بسیار دلسوزانه شان آگاه هستم، نمی بایست به کشته شدن ایشان اعتراض کنند یا تجمعی داشته باشند؟ اینهمه متخصص عفونی که ایشان تربیت کردند کجا بودند؟؟ حتما آنها هم نمیخواستند سیاسی باشند!! این روش تفکر شما پزشکان نوعی فرار از مسئولیت است، فرار از انسان بودن چرا که نخبه بودن راحت است و البته که انسان بودن بسیار سخت!!
آقایان اطو کشیده پزشک و کادر بهداشت و درمان! اگر شما هم سیاسی بودید و نسبت به آنچه در سال 88 اتفاق افتاده بود رویکرد انسانی داشتید، هزینه سیاسی بودن خسارت دیدگان بسیار کمتر می بود و خیلی از آنها شاید اکنون زنده بودند یا در زندان به سر نمی بردند.
سیاست مقوله پیچیده و تخصصی نیست بلکه به سادگی یعنی اظهار نظر کردن در مورد اتفاقاتی است که در کشورمان میگذرد. از این منظر "سیاسی بودن" همان "انسان بودن" است و اهمیت دادن به آنچه که در اطرافمان و برای همنوعانمان می افتد! آیا جز این است؟؟
از خودنویس میخواهم که این نوشته را به اطلاع این دو پزشک محترم برساند.
مطلب شما!
داستانها، خبرها و دیگر مطالب خواندنی خود را برای خودنویس بفرستید.
به خودنویس بپیوندید »
اخبار
پرونده هستهای: جام زهری که بیسر و صدا نوشیده شد
کنایه هاشمی به مصباحیزدی: زمان شاه که مبارزه خوب نبود
خشم منتقدان از فیلم «بیسر و ته» کیارستمی
دیپلمات «انگشت رسان» اخراج شد
سید حسن از همه خوشتیپتر است، بنابراین به دنبال ریاست جمهوری نیست
نظرات
برای گذاشتن نظر یا کامنت باید ثبت نام کنید و وارد سیستم شوید
عضو شوید وارد شوید