انجمن بین‌المللی روزنامه‌نگاران ایرانی؛ از حرف تا واقعیت

دیروز در محل سازمان جهانی روزنامه‌ها و ناشران روزنامه‌ها، جلسه سوم مشورتی تشکیل انجمن بین‌المللی روزنامه‌نگاران ایرانی با حمایت سازمان‌های بین‌المللی رسانه‌ای برگزار شد. هدف این جلسه هم بررسی راه‌های رسیدن به انجمنی فراگیر بود که بتواند در آینده نزدیک و بعد از ثبت، بوسیله روزنامه‌نگاران ایرانی خارج از کشور اداره شود. شاید هیچ دوره‌ای به اندازه زمانه فعلی روزنامه‌نگار ایرانی در رسانه‌های فارسی زبان و غیر فارسی زبان فعال نبوده‌اند. از سعید کمالی دهقان در «گاردین» بگیرید تا برزو درآگاهی در «لس‌انجلس تایمز» و نازیلا فتحی در «نیویورک تایمز» و احمد رافت در رسانه‌های ایتالیایی و اسپانیایی و علیرضا نوری‌زاده در رسانه‌های عرب زبان انگلستان و جهان عرب و مازیار بهاری در «نیوزویک» و صدها خبرنگار شاغل در بی‌بی‌سی و رادیو فردا و دویچه‌وله و صدای آمریکا و رادیو زمانه و ...همه و همه نقطه مشترکی که دارند، علاقه به ایران و سرنوشت ایران است. تشکیل چنین انجمنی هم سال‌ها قبل به فکر روزنامه‌نگاران قدیمی ساکن خارج از ایران رسیده بود، اما آن زمان مگر چند خبرنگار ایرانی و ایرانی‌تبار در فرنگ کار می‌کردند؟ بخت بزرگی که بسیاری از ما داشته‌ایم، کار در رسانه‌هایی است که برای خود قواعدی دارند و اصول اخلاقی مدون. وقتی اخلاق رسانه‌ای را در کشورهای مختلف بررسی کنید، خواهید دید که ما روزنامه‌نگاران ایرانی شدیدا بداخلاقیم! اما از شوخی که بگذریم، باید گفت که ما نسبتا به یک نیاز کلی‌مان بی‌تفاوت بوده‌ایم؛ انتقال تجربه به جدیدترها و تازه واردها و کسب تجربه از قدیمی‌ها. انجمن می‌تواند محل حمایت از تازه‌واردهایی باشد که فضای رسانه‌ای این طرف را تجربه نکرده‌اند، می‌تواند جایی باشد برای جلب کمک‌های سازمان‌ها و نهادهای مختلف برای گروه جدید و پیگیری نیازهای روزنامه‌نگاران بازنشسته...

اما به هر روی، شکل گیری این نهاد بدون کمک روزنامه‌نگاران ایرانی میسر نیست. از طرف دیگر، این نهاد نباید مانعی بر سر انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران باشد و باید هر کاری که می‌تواند برای کمک به انجمن و اعضای آن در زمان تعطیلی انجام دهد. انجمن با همه مشکلاتش، نماد اتحاد روزنامه‌نگاران ایران بوده است. زمانی هم سندیکا این نقش را داشت.


ممکن است شکل دهندگان به این نهاد، هر کدام دیدگاه‌های فردی متفاوت خود را داشته باشند، اما تلاش بر این بوده که بتوان انجمنی ایجاد کرد که فراگیر باشد، بدون پیش‌دواری در باره افراد و معیار ورود، کار رسانه‌ای حرفه‌ای باشد.


اگر بتوانیم نهادی حرفه‌ای راه‌ بیاندازیم، می‌توانیم به آینده روزنامه‌نگاری در ایران آزاد کمک کنیم. اینکه هم خودمان بیاموزیم که روزنامه‌نگاری با تبلیغ و مبارزه سیاسی متفاوت است و هم کار متفاوت‌تری عرضه کنیم؛ از این طریق به شهروندان ایرانی خدمت کنیم. مهم‌ترین وظیفه روزنامه‌نگاری، خدمت به شهروندان از طریق بیان واقعیت است. الان این بخت را داریم که در فضایی آزادتر کارمان را عرضه کنیم، و این آزادی را می‌توان در فضای ایران آرام آرام جا انداخت.

به نظرم باید این بحث را فراگیر کرد و تا زمان برگزاری مجمع عمومی، نظرها را گرفت تا انجمنی ایجاد شود که دایره تاثیرش بزرگ‌تر و بزرگ‌تر باشد، حرفه‌ای و کاملا غیر سیاسی.

Subscribe to comments feed نظرات (2 نوشته شد):