چرا باید تاج‌زاده را ستود

چنین حرفی از سوی من اندکی غیر مترقبه است. به هزار و یک دلیل. یکی اینکه عادت ندارم از کسی تعریف کنم. دیگر آنکه طبیعتا از احزاب ایرانی خوشم نمی‌آید و به بسیاری از سیاسیون اعتماد نمی‌کنم. سوم اینکه مصطفی بدقولی کرد و پنج سال پیش وقتی دکتر معین که قول داده بود جواب سوال‌های من را بدهد و نداد و پاسخ را به تاج‌زاده سپرده بود، او هم پشت گوش انداخت و طفلی فحش‌هایش را رفیقم «پناه» خورد.

دو سال پیش که تماسکی تلفنی با تاج‌زاده گرفته بودم، دلم نیامد اذیتش کنم و گیر بدهم به عدم پاسخگویی‌اش...بدی سلام و علیک داشتن قدیمی یکی‌اش همین است که به نظر من باید زدود.

لندن که بودم، «پناه» مرا دید و گفت چرا واکنشی به نامه تاج‌زاده و عذر‌خواهی تاریخی‌اش نشان نداده‌ام؟ دیدم راست می‌گوید. طرحی که کشیده بودم منتشر نشد و من هم انگاری به عادت دوستان، پشت گوش انداختم...

اما این روزها که کسی دوست ندارد در باره دهه ۶۰ و نقش خیلی‌ها حرفی بزند، و همه می‌خواهند دوران طلایی امام تکرار شود، و آرمان‌های امام راحل از واقعیت‌های اجتماعی ما مهم‌تر است، وجود کسی مثل تاج‌زاده که بگوید اشتباهات زیادی شده را باید غنیمت شمرد.

عذر‌خواهی تاریخی تاج‌زاده به من یکی ثابت کرد که همه اصلاح‌طلبان  که خیلی‌های‌شان طرفدار حفظ حکومت زیر نظر ولایت فقیه هستند، خودشان را گول نزده‌اند و هستند کسانی که می‌توانند جلوی واقعیت گردن خم کنند.

این عذرخواهی به من ثابت کرد که می‌توان امیدوار بود که در آینده، واقعیت‌های بیشتری در باره آنچه بسیاری تلاش می‌کنند پنهان بماند رو خواهد شد.

به من ثابت کرد که باید از بقیه نیز خواست که با نگاهی واقع‌گرایانه به ماجرا نگاه کنند.

...

به نظر من، می‌توان در مقایسه با تاج‌زاده، دیگر سیاسیون را سنجید که در کجا کار ایستاده‌اند.

اگر تاج‌زاده می‌گوید هم‌نسلان او باید به «خطاهای» خود اعتراف کنند و مانع از آن شوند که جناح حاکم این «خطاها» را به عنوان افتخار جا بزند، می‌داند که راه گذر از دیکتاتوری و ظلمت فعلی، پذیرش واقعیت و مسوولیت است و تلاش برای جبران همه خطاها.

من می‌بایستی این را زودتر می‌نوشتم و از تاج زاده تشکر می‌کردم. امیدوارم وقتی از زندان بیرون آمد، با او گپی بزنم و عذر بخواهم از تاخیرم.

Subscribe to comments feed نظرات (3 نوشته شد):