انتقاد از حاکمیت صرفا به رنگ «سبز» نیست

وقتی مطلب خوب مهدی جامی در نقد نوشته‌های خانم فرشته رضایی را می‌خواندم، به یاد پستی افتادم که چندی پیش جامی در نقد نوشتاری از دکتر حمید دباشی نگاشته بود. اینکه نمی‌توانیم برای کسی تعیین تکلیف کنیم که چه باشد، و چه بکند. اما برای من مهم است که منتقدین نظام را در هر رنگی ببینیم و سعی نکنیم به یک رنگ درشان بیاوریم. این به معنی نفی یا مخالفت با «سبز» بودن، یا سبزها نیست، اما وقتی شما نتوانید با قانون اساسی نقض کننده حقوق بسیاری از مردم کشور، و سکوت بسیاری از کسانی که به ناگهان رنگ عوض کرده‌اند کنار بیایید، قرارگیری زیر یک پرچم و خیمه به این راحتی‌ها نیست. اما بحثی که با بعضی از دوستان داشته‌ام این است که نمی‌توان هویت جدید گرفت وقتی با بسیاری از اصول موافق نیستیم.

به نظرمن، کوتاه آمدن از بسیاری از قواعد فقط برای رسیدن به قدرت، نتیجه‌ای جز آنچه در سال ۱۳۵۷ شاهدش بودیم به همراه نخواهد آورد. اما من که هستم که بخواهم نظری بدهم؟ یک روزنامه‌نگار فارغ از تقسیم‌بندی‌های متاسفانه رایج که رسانه‌ها را سبز یا غیر سبز و روزنامه‌نگاران را رنگی می‌خواهد و می‌خواند. فقط به عنوان ناظری که مسخره کردن را از جدی بودن بیشتر دوست دارد، می‌توانم بگویم برخی تقسیم‌بندی مسخره هستند. و در گذر زمان خواهیم دید که چشم‌پوشی بر بسیاری اعمال و سیاست‌های پیشین بعضی از راهبران سیاسی، چه هزینه‌هایی به جنبش اعتراضی وارد خواهد آورد.

اما فراتر از آن، تلاش‌های ۱۰۰ سال و اندی مردم و رهبرانشان برای تغییر ساز و کار بوده یا تثبیت خواسته‌ای همچون «عدالت‌خانه»، اما آیا برای آزادی و آزاد‌منشی بوده است؟  برای دموکراسی بوده است؟ و آیا رسیدن به آزادی بر اساس بستن راه‌ها و افتادن در چاه میسر است؟ به نظر من، هر گروهی بر اساس هر نوع تقسیم‌بندی که می‌پذیرد، موانع خود را دارد. تحمیل این موانع بر دیگران نمی‌تواند چاره‌شاز باشد. به عنوان مثال اگر بخشی از طبقه متوسط ما، بعد از انتخابات به خیابان‌ها آمدند، نه دغدغه اسلامیت داشتند، نه طرفدار تداوم وضع موجود، حتی از نوع اصلاح‌طلبانه‌اش بودند. به نظر من، اینکه خواست همه را فقط رسیدن کاندیدای ریاست جمهوری به قدرت تحت همین قوانین محدودیت‌ها بدانیم، و علت بیرون آمدن مردم در روزهای سرنوشت‌سازی مثل ۲۵ خرداد و ۱۳ آبان و ۱۶ آذر و عاشورا را پیروی از یک گروه بدانیم، اندکی سهل‌انگارانه است. وقتی بعد از عاشورا، رهبران جنبش خواستار عدم «ساختار شکنی» هستند، و طرفداران را در ۲۲ بهمن، به مسیری می‌کشانند که حاکمیت می خواهد، می‌توان انتظار داشت که گروهی ازمردم از این کشتی جدا بشوند.

اما مردم در مناسبت‌هایی مثل چهارشنبه سوری، حتی اگر میر حسین و خاتمی و کروبی از روی آتش نمی‌پرند و آنرا درست هم ندانند، در اتحادی قابل توجه، نظر رهبری نظام را زیر سوال بردند. به عنوان یک شیرازی، از آنچه در حافظیه اتفاق افتاد، خوشحال شدم و تا مدتی «کف» کرده بودم!  در روزی که عملا تعطیل هستم، نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و برگشتم سر امورات سایت و "پست" مهدی کثیری را منتشر کردم. دیدن فیلم برایم بسیار جذاب بود. جایی که همیشه برای درس خواندن در آن پرسه می زدم، محل اعتراض نوروزی مردم به حاکمیت شده بود. حتی شاید بسیاری از حاضران مطابق نگاه استصوابی حزبی، سبز هم نبودند، اما شعارهایی دادند که اتفاقا «سبز» بود.

به این فکر کردم که اگر در یک جامعه بزرگ‌تر، فراتر از رهبران و حزبی‌ها که به دنبال قدرت هستند، ببینیم خواست مردم چیست، و مردم به دنبال چه هستند و بر آن اساس تقسیم‌بندی‌ها را شکل دهیم، شاید تفسیر موجود از رنگ‌های تعریف شده، تغییر کند. شاید «سبز» عملا نماد مخالفت با ولایت فقیه، عدم پاسخگویی مسوولان، شکستن سکوت در برابر اعدام‌ها و قتل‌های سیاسی ۳۰ سال گذشته، پاکسازی ادارات، انقلاب فرهنگی و ... باشد؟

نتیجه نسبتا اخلاقی اینکه بهتر است چیزی را به نفع گروهی مصادره کنیم!

------------

خودنویس، خانه همه است. هیچ‌کس به خاطر دیدگاهش از خانه خودش رانده نمی‌شود.

Subscribe to comments feed نظرات (4 نوشته شد):