خودانتقادی خودنویسی

ساز و کار خودنویس بر اساس قرارگیری سردبیر در موقعیت ولایت فقیهی نیست، بلکه برپایه نقد مخاطبان و عقل عمومی شبکه است.

در طول یک هفته اخیر، نقدهای متفاوتی در باره سلسله مطالب خانم رضایی مجد به دستمان رسیده است.

مهم‌ترین انتقاد بابت انتشار مطالبی بوده که از آنها تخریب آقای مهاجرانی برداشت شده است. این انتقادها برای من و دیگر دست‌اندرکاران خودنویس اهمیت زیادی داشته است، از این منظر که گروهی نگران این مساله بوده‌اند که نکند انتقادهای رسیده به خودونیس در باره گروهی که آقای مهاجرانی و آقای کدیور نمایندگانش هستند، فضا را قطبی‌تر کند و به‌سان یک «بزن-بزن» میان نیروهای جنبش دیده شود.

اما به نظرم بخشی از این انتقاد متوجه خود من بوده است که به عنوان یک شهورند روزنامه‌نگار در این سایت، نقدهایی را نسبت به روش‌های این گروه نوشته یا کشیده‌ام. وقتی یکی از همراهان خودنویس از لندن خبری را می‌فرستد در باره «اتاق فکر لندن» و بعد خانم فرشته رضایی مجد مطلبی را در نقد آقای کدیور به خاطر زیر سوال نبردن اقای مهاجرانی در ماجراهای مختلف می‌گذارد، خب طبیعتا همکاران و همراهان سایت جرس در آلمان و ایتالیا و در نقاط دیگر، یا در سایت‌های‌شان یا در «فیس‌بوک» واکنش‌هایی نشان می‌دهند و مساله را شخصی جلوه می‌دهند. از این منظر، من به حتم در ایجاد چنین شبهه‌های بی خطا نبوده‌ام.

اما نکته دیگر؛ خانم رضایی برای اثبات دوگانگی استانداردهای آقای کدیور به ماجرای کش‌دار و طولانی «مهاجرانی-یوسفی دلدار» و مواردی از این دست اشاره می‌کند. من بخش‌هایی از نوشته‌های خانم رضایی را حذف کردم، اما همانی هم که باقی ماند سو تفاهم به بار آورد. به نظرم خانم رضایی برای آغاز گفتگویی منطقی با آقای کدیور می‌توانست با ذکر ماجرا به طور سربسته‌تری، هم راه تبادل نظر و حرف را نبندد، و هم پیش از بررسی علل سکوت اقای کدیور حکم صادر نکند.

اما پیش از انتشار، مجبور بوده‌ام بررسی‌هایی حداقلی انجام بدهم.

من در گفتگو با دو نفر از همکاران روزنامه شرق و یک آگاه رسانه‌ای، ماجرای عدم انتشار عکس‌هایی که خانم یوسفی دلدار به روزنامه مذکور برای اثبات حقانیتش داده بود را بررسی کردم. پاسخ مشترک، مقاومت ابتدایی و خواهش و تمنای نهایی از سوی «عطریان‌فر» بوده است که از مرتضوی خواسته بی‌خیال چاپ عکس‌های سفره عقد شود

 در باره ادعای دیگر، مجبور شدم با دو نفر مختلف مرتبط با کنفرانس سالانه واشینگتن اینستیتوت گفتگوهایی جداگانه کنم. با وجود آنکه فیلم‌ها را دیده بودم. نتیجه ‌گیری من با نتیجه‌ای که خانم رضایی گرفته البته فرق می‌کند. من اتفاقا فکر می‌کنم باز کردن باب گفتگو از سوی آقای مهاجرانی کار خوبی بوده است.

...

گمان کنم اگر باز هم چنین مطلبی به دست‌مان برسد، برای بازبینی به نویسنده‌اش بازگردانم. به امید اینکه برای اثبات حقانیت، دست به دامان روش‌هایی نشویم که باب گفتگو را می‌بندد.

تلاش من این بود که میان خانم رضایی و آقایان مهاجرانی و کدیور دیالوگی برقرار شود، اما ظاهرا «خود غلط بود آنچه می‌پنداشتم»

از دوستان مختلفی که بابت عدم سخت‌گیری از ما انتقاد کردند متشکرم، و برای آقای مهاجرانی آرزوی آرامش دارم. و امیدوارم این تساهل ما را به دل نگیرند. کسی که به هر دلیلی از مملکتش دور بماند، عملا زندانی است، و همه ما زندانیان این بند بزرگیم، هر یک در سلول‌هایی که گویی جزیره تنهایی ماست. لا اقل زندانیان باید بتوانند همدیگر را یار باشند، نه خار در چشم...

Subscribe to comments feed نظرات (5 نوشته شد):