از فیلم کوی دانشگاه تا فیلم دستگیری ریگی و ...

من در تمام دوران دانشجویی‌ام، تنها چند روز را در کوی دانشگاه تهران گذرانده‌ام...همیشه موقع امتحان...یادم به بیدار ماندن‌های نمیه شب در محوطه کوی می‌افتد و پشه‌های نامردش...پشه‌های خون‌خوار اما کوچک. از دیشب تا حالا، چندین بار فیلم هیولاهای باتوم به دست که جانشین پشه‌های خون‌خوار شده‌اند را دیده‌ام. هم سانسور شده و هم سانسور نشده‌اش را. بسیاری متعجب از آن بوده‌اند که چرا بی‌بی‌سی الان نشانش داده؟ خب اگر یکی از همان نیروهای امنیتی باوجدان همین را هم تا الان نفرستاده بود، کسی نمی‌دیدش. من دردم گرفت. اعتراف می‌کنم که کتک خورده‌ام، تحقیر هم شده‌ام، اما وقتی دیدم جماعتی از دانشجویان را روی زمین خوابانده‌اند و چنان تحکم آمیز، تحقیرشان می‌کنند، اشکم درآمد. هنوز هم وقتی خاطرات ماجرای سال ۱۳۷۸ را مرور می‌کنم و حرف‌های دانشجویان کوی را به یاد می‌‌آورم، دردم می‌گیرد. بیشتر دردم می‌گیرد وقتی به یاد می‌آورم سستی مسوولان دولت وقت را که همان موقع محکم در برابر مهاجمان نایستادند. خشونت ۱۸ تیر ۱۳۷۸ و موفقیت نیروهایی که حداکثر به خاطر دزدیده شدن یک ریش‌تراش براون مجازات شدند، نمی‌تواند فرزندی بهتر از ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ داشته باشد.

امروز من و شما در کنج خانه‌های خود نشسته‌ایم و سرمان درد گرفته از آنچه بر دانشجویان کوی رفته. امروز شاید بعضی از ما تاسف بخوریم بابت هزار و یک چیز...اما یک نکته را نباید فراموش کنیم؛ ارزش فیلم مستندی از وقایع کوی. دیگر ۵۰-۶۰ سال آینده، فرزندان و نواده‌های تکذیب‌کننده هالوکاست نمی‌توانند مدعی باشند در زمان محمود احمدی‌نژاد، ماموران انتظامی و امنیتی چگونه بچه‌های بی‌پناه مردم را زدند. مردم ۵۰-۶۰ سال آینده خواهند پرسید چرا جوانانی وابسته به حکومت، جوانانی دیگر را به همین راحتی نفله کردند؟ جوانانی که شاید می‌توانستند در همان سن و سال، درس بخوانند به جای اینکه باتوم به دست بگیرند. جوانانی که به جای خالی کردن عقده‌هاشان، می‌توانستند با مخالف خود بحث کنند.

کار دنیا را ببین! فرماندهان نیروی انتظامی و سپاه تهران که قاعدتا بیشترین مسوولیت را در قبال واقعه کوی داشته‌اند، در روزهای اخیر کنار رفته‌اند. به عبارت کنارشان گذاشته‌اند. می‌گویند ماجرای 'عاشورا' عامل این برکناری بوده است. می‌گویند چون درست و حسابت سرکوب نکرده‌اند، نزدیک بوده تهران از دست برود.

امروز مردم دو فیلم مختلف دیده‌اند. یک فیلم درز کرده از جماعت امنیتی، یک فیلم منتشر شده بوسیله جماعت امنیتی. فیلمی از بازداشت عبدالملک ریگی، رهبر «جندالله» که مسوول قتل‌ها و خشونت‌های زیادی در شرق ایران بوده است. یک فیلم را می‌دانی ضد تبلیغ است برای رژیم و دیگری تبلیغ مستقیم. از این فیلم‌ها فراوان می‌توان در آرشیوها پنهان مانده نظام جستجو کرد. امروز جمهوری اسلامی برای پوشاندن اثر فیلم کوی دانشگاه، بارها و بارها فیلم دستگیری ریگی را به نمایش می‌گذارد، اما احتمالا فیلم کوی را دستکاری شده و یا دروغ  معرفی می‌کند.تازه معلوم نیست فیلم ریگی واقعا مستند باشد. یک افسر ارشد امنیتی می‌گفت نباید به هر چیزی اعتماد کرد. مگر شهرام جزایری نبود که به از بازگشتش فیلم گرفتند؟ اما آیا کسی پرسید ماجرای فرار او و بازداشتش در جنوب خلیج فارس چه بود؟ آیا در همان روزها واقعا آزاد بود؟

اما آیا ما جماعت شهروند روزنامه‌نگار همسان دولت ایران عمل می‌کنیم؟ اگر نگاهی ایدئولوژیک و تبلیغی داشته باشیم، فرقی با نظام نداریم. داریم؟ همین مساله ضرب و شتم "پیام فضلی‌نژاد" را در نظر بگیرید. بسیاری از ما از او ضربه خورده‌ایم. اما آیا باید با همان نگاه خشن سربازان حمله برنده به کوی دانشگاه به فضلی‌نژاد نگاه کنیم و خواهان مرگ او باشیم؟ یا مثلا حسین درخشان را نگاه کنید. چند نفر از دوستان سابق حسین به او اعتماد دارند؟ چند نفر از او خنجر خورده‌اند؟ اما آیا سکوت در برابر آنچه بر او می‌رود، نشانه «سبز» بودن ماست؟

امروز با یکی از دست‌اندرکاران نهادهای مدافع ازادی بیان گپ می‌زدم. می‌نالید از نگاه سیاسی و تک‌بعدی بسیاری از روزنامه‌نگاران ایرانی. راستش دردناک است وقتی به جای گزارش‌گری، سفارش‌نویس این جریان و آن سایت سیاسی می‌شوی و غافل می‌مانی از کار اصلی‌ات. چرا؟ چون بیشتر ما در رسانه‌های ایران عادت کرده‌ایم که به واسطه فضای سیاسی، در خدمت سیاسیون باشیم و اسمش را بگداریم جبر. یعنی چون شرایط ایران چنین است، ما هم باید ناقض قواعد بازی رسانه باشیم. یعنی به جای کار خبری‌مان، باید بر اساس مصلحت‌اندیشی‌های رهبران بالادست کار کنیم. یعنی سکوت کنیم اگر به منافع رهبران سیاسی مورد علاقه‌مان آسیبی وارد می‌شود اگر واقعیت‌ها را بگوییم.

امروز چرا هم از کوی ننویسیم، هم از دستگیری ریگی؟ دو سوی ماجرا را باید بررسی و سبک سنگین کرد. چرا از ظلمی که به حسین درخشان می‌شود ننویسیم؟ مگر محاکمه شده که بدانیم جرمش چیست؟ مگر محاکمه هم که بشود، در دادگاه عادلانه‌ای خواهد بود؟

----

با آنکه از یکی از دوستان خودنویس خواسته بودم طولانی ننویسد، خودم یادم رفت که باید کوتاه نوشت. ببخشید، شب چهارشنبه است و سید‌ها معمولا این شب‌ها داغ می‌کنند...

Subscribe to comments feed نظرات (13 نوشته شد):