در ستایش تضاد

یکی از نکات جذاب کار سایت، گرفتن نظرات شدیدا متضاد از دوستان و خوانندگان است. گاهی احساس می‌کنم که هنوز زود است خیلی تحولات را در ایران ببینیم. اما از طرفی می‌بینم که همین که در باره مسائل مختلف همین جامعه آنلاین کوچک بحث می‌کنیم و مثل گذشته خودسانسوری نمی‌کنیم، مجبور می‌شوم خودم را بابت نگاه اولیه‌ام سرزنش کنم.

ماجرا را اینطوری بگویم. از روزی که سایت را راه انداخته‌ایم، بیش از ۱۷۰۰ نفر عضو شده‌اند. از این ۱۷۰۰ نفر، نزدیک به ۲۰۰ نفر فعال‌تر بوده‌اند. اما سلیقه بعضی در نگاه و دیدگاه سیاسی، متفاوت از اکثریت دوستان عضو بوده است.

با وجود تقاضاهایی برای حذف، دوستانی هم گفته‌اند که نه تنها اقلیت را باید نگاه داشت، که باید تلاش کنیم صداهای مخالف  و حتی متضاد با اکثریت، راحت‌تر شنیده شود.

اما مساله مهم این است؛ آیا با حذف، مشکلی حل می‌شود؟ آیا همان نگاه اقلیت در سایت، نماینده بخشی از جامعه ما نیست؟ آیا نماینده گروهی نیست که می‌اندیشد جریان سبز نمی‌تواند پاسخگوی نیازهای امروزی جامعه باشد؟ چه ایرادی دارد که حتی با ادبیاتی تند از ایده‌اش دفاع کند؟

گمان کنم به جای تلاش برای حذف، دیدگاه خودمان را طرح کنیم و بتوانیم امکان مقایسه را برای خواننده‌ها فراهم کنیم. با هم گفتگو کنیم، از طریق نوشته‌هامان. مگر همه سوتفاهم‌های روزگار ناشی از عدم گفتگو سبب‌ساز مشکلات‌مان نشده؟ البته کسانی که با پیش‌داوری و تعصب می‌نویسند و نگاه‌های مخالف را دلیل حقانیت خود می‌پندارند، ممکن است به این راحتی بسیاری از مسائل را نپذیرند، اما مگر قرار ما بر این است که اکثریتی، دیدگاهش را بر اقلیت تحمیل کند؟ چرا باید فکر کنیم که پیامبرانی هستیم که باید حرف‌مان را طلا بگیرند؟

دیکتاتوری حداکثری را اینجا نیاوریم بهتر است. نیست؟

Subscribe to comments feed نظرات (6 نوشته شد):